ರವಿವಾರ, ಮೇ 04, 2014

ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ನ್ಯೂಲೈಫು

ಪಂಚಾಯ್ತಿ ಮೆಂಬರು ದಾಮು ಹೇಳಿದ ಸುದ್ದಿಯನ್ನ ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ವೆಂಕಟರಮಣ ಸ್ಟೋರ್ಸಿನ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಯಾತಕ್ಕೂ ನಂಬಲಿಲ್ಲ. ಅವರು ದಾಮು ಕೇಳಿದ ಜಾಫಾ ಕೋಲಾ ತೆಗೆದು ಕೊಟ್ಟು, ಅಂಗಡಿಯ ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲುಗಳನ್ನ ಸರಿಯಾಗಿ ಜೋಡಿಸಿ, ಧೂಳು ಹೊಡೆದು, ಊದುಬತ್ತಿ ಹಚ್ಚಿ ಅದನ್ನು ಬಾಲಾಜಿಯ ಫೋಟೋಕ್ಕೆ ಮೂರು ಸುತ್ತು ಸುತ್ತಿಸಿ. ನಿಧಾನ ತಮ್ಮ ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು, “ಅದೆಂತ ಸಮಾ ಹೇಳು ಮಾರಾಯಾ” ಅಂದರು. ದಾಮು ಜಾಫಾ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದವನು, ಇದಕ್ಕಾಗೇ ಕಾದಿದ್ದವನ ಹಾಗೆ, ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡ. “ನೋಡಿ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ನಂಗೊತ್ತುಂಟು ನೀವೆಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತ ಇದ್ದೀರೀಂತ. ಈ ದಾಮುಗೆ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಕೆಲ್ಸ ಇಲ್ಲ. ದಿನಕ್ಕೊಂದು ರೈಲು ಬಿಡ್ತಾನೆ. ಇದು ಸಾ ಹಾಗೇ ಅಂತ ಎಣಿಸಿರ್ತೀರಿ. ಆದ್ರೆ ನಾನು ಹೇಳುದು ದೇವರ್ನಜ ಸತ್ಯ ಮಾಮ್. ಬಿಡಿಸಿ ಹೇಳ್ತೇನೆ ಕೇಳಿ. ನಮ್ಮ ಚಿಕನ್ ಸ್ಟಾಲ್ ಮಹಮದ್ ಕಾಕ ಇದ್ರಲ್ಲ, ಅವರ ಮಗ ರಫೀಕ್ ನಮ್ಮೂರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ತಾನಂತೆ. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಏಕ್ಸಿಡೆಂಟಲ್ಲಿ ಸತ್ತ ಮೇಲೆ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಅವ ಏಳು ವರ್ಷ ದುಬೈಲಿದ್ದ. ಒಳ್ಳೇ ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿದಾನಂತೆ. ಊರಿಗೆ ಬಂದು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು, ನಮ್ಮ ಶಾಲೆ ಉಂಟಲ್ಲ, ಅದ್ರ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಡಿಸೋಜ ಪೊರ್ಬುಗಳ ಒಂದೆಕರೆ ಜಾಗ ತಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ತಾನಂತೆ. ಹತ್ತು ಮಾಳಿಗೆದ್ದು, ಇಪ್ಪತ್ತೋ ಮೂವತ್ತೋ ಮನೆ ಇರ್ತದಂತೆ. ನಂಗೆ ಈಗ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ರಫೀಕನ ದೋಸ್ತಿ ತಿಲಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ, ಅವ್ನೇ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು. ಕೇಳಿ ಮಂಡೆ ಬೆಚ್ಚ ಆಗಿದೆ ಮಾರ್ರೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಪಸ್ಟು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿಗೇ ಬಂದದ್ದು ನಾನು” ಎಂದು ಮಾತು ನಿಲ್ಲಿಸಿದ ದಾಮು, ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಏನ್ ಹೇಳಿಯಾರು ಎಂದು ಅವರ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ. ಆದರೆ ಅವರ ಮುಖದಲ್ಲಿ, ಯಾವ ಬದಲಾವಣೆಯೂ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ. ಸ್ವಭಾವತಃ ಭಯಂಕರ ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞರಾಗಿರುವ ಎಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷದ ಕಿಣಿ, ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ ಬಾಂಬು ಬಿದ್ದರೂ ತಮ್ಮ ಮುಖಚರ್ಯೆಯನ್ನ ಬದಲಿಸುವುದು ಅನುಮಾನವೇ. ಅದರಲ್ಲೂ,ಪಂಚಾಯ್ತು ಮೆಂಬರಾದರೂ ಎಂ.ಎಲ್.ಎ ತರ ವರ್ತಿಸುವ, ಕಡ್ಡಿಯನ್ನ ಗುಡ್ಡ ಮಾಡುವ ದಾಮುವಿನ ಮಾತಿಗೆ ಬೈಹುಲ್ಲು ಹಾಕುದು ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಇತ್ತು. ಹಾಗಾಗೇ “ಮಾಡಿದ್ರೆ ಮಾಡ್ಲಿ ಮಾರಾಯಾ,ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಮಂಡೆಬೆಚ್ಚ ಆಗುದೆಂತ ಉಂಟು” ಎಂದು ನೀರಸವಾಗಿ ಉತ್ತರಿಸಿ ಕೂತರು. ದಾಮು, “ಎಂತ ತಲೆಬಿಸಿ ಅಂತ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಗುದಿಲ್ಲ, ನೋಡ್ತಾ ಇರಿ” ಎಂದು ದುಡ್ಡನ್ನ ಕುಕ್ಕಿ, ಅಲ್ಲಿಂದ ಎದ್ದು ಹೋದ. ದಾಮು ಹೇಳುವ ಇಂತಹ ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳು, ಆಮೇಲಷ್ಟೇ ಸತ್ಯ ಎಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಈ ಪ್ರಕರಣದಲ್ಲೂ ಹಾಗೇ ಆಯ್ತು.
ಸಂಜೆಯ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ರಫೀಕ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟುತ್ತಾನಂತೆ ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಪ್ರಚಂಡವಾಗಿ ಹಬ್ಬಿತು. ಜನವರಿಯ ಹದಾ ಸೆಕೆಯಲ್ಲೂ ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಶ್ರೀದೇವಿ ಹೋಟೆಲಿನ ಗೋಳಿಬಜೆಗಳು ಕೊಂಚ ಹೆಚ್ಚಾಗಿಯೇ ಖರ್ಚಾದವು. ನಲ್ವತ್ತು ಫ್ಲೋರಿದ್ದು ಬಿಲ್ಡಿಂಗ್ ಕಟ್ತಾನಂತೆ, ಒಂದು ಮನೆಗೆ ಒಂದು ಕೋಟಿಯಂತೆ ಎಂಬೆಲ್ಲ ಮಾತುಗಳಿಂದ ತೊಡಗಿ, “ಎಂತ ಇಲ್ಲ ಅವ ಸ್ವಂತಕ್ಕೆ ಮನೆ ಕಟ್ಟುದಂತೆ” ಎಂಬೆಲ್ಲ ಗಾಳಿಮಾತುಗಳು ಊರ ದಾರಿಗಳ ತುಂಬ ತೇಲಾಡಿದವು. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕೇವಲ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರ ಇರುವ ಗೋಳಿಬೈಲು ಎನ್ನುವ ಅತ್ತ ಹಳ್ಳಿಯೂ ಅಲ್ಲದ, ಇತ್ತ ಪೇಟೆಯೂ ಅಲ್ಲದ ಕಸಿ ಮಾಡಿದ ಊರು. ಮಂಗ್ಳೂರನ್ನ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ನಂಬಿಕೊಂಡಿರುವ ಈ ಊರಿನ ಮಂದಿಗೆ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟೆಂಬುದು ಹೊಸ ಸಂಗತಿಯಂತೂ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ದಿನಾ ಕುಡ್ಲ ಪೇಟೆಗೆ ನೂರರಲ್ಲಿ ಐವತ್ತು ಜನ ಹೋಗಿ ಬರುವವರೇ. ಅಲ್ಲಿನ ನಭದೆತ್ತರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆ ಮನೆಗಳನ್ನ ಬಹುತೇಕ ಎಲ್ಲ ಕಂಡವರೇ. ಬೇರುಗಳನ್ನ ಇಲ್ಲೇ ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡು ಬೊಂಬಾಯಿ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ರೆಂಬೆಕೊಂಬೆ ಚಾಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಮಕ್ಕಳ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದು ಬಂದವರಂತೂ ಹಲವರಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ತಮ್ಮ ಊರಲ್ಲೇ ಯಾರೋ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದಾಗ ಊರು ಸಣ್ಣಗೆ ದಂಗಾದ್ದು ಹೌದು. ಹೋಟೆಲಿನ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಅಂತೂ, “ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಯಾವ ಅಂಡೆದುರ್ಸು ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಖರ್ಚು ಮಾಡಿ ಮನೆ ತೆಕೊಳ್ತಾನೆ? ಇದ್ದ ಮನೆಯ ಒಡೆದ ಹಂಚು ಹಾಕಿಸ್ಲಿಕ್ಕೆ ಗತಿ ಇಲ್ಲದೆ ಮಳೆ ಬಂದರೆ ಒಳಗೆ ತಪ್ಪಲೆ ಇಡುವ ಜನ. ನೇಜಿ ಹಾಕಿದ್ರೆ ನೆಡುವ ಹೆಣ್ಣಾಳಿಗೆ ತಲೆಗೆ ನೂರು ನೂರೈವತ್ತು ಕೊಡ್ಬೇಕು ಅಂತ ಗದ್ದೆಯನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಕಂಜೂಸುಗಳು. ಅದೆಲ್ಲ ಸಾಯ್ಲಿ, ನನ್ನ ಒಟೆಲಿಗೆ ಬಂದು, ಚಾ ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಲೆಕ್ಕ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿ ಬರೆಸಿ ನೂರಿನ್ನೂರು ರುಪಾಯಿ ಕೊಡ್ಲಿಕಾಗದೇ ತಲೆ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡು ಓಡಾಡುವ ದರ್ಬೇಸಿಗಳು ಎಷ್ಟು ಜನ ಬೇಕು? ಅಂತಾದ್ರಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಅವ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟು ಮಾಡುದಂತೆ.. ಮಂಗ್ಳೂರಲ್ಲಾದ್ರೆ ಹೌದು, ಅಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. ಈ ಊರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರತ್ರ ಎಕರೆಗಟ್ಲೆ ಜಾಗ ಉಂಟು, ಗದ್ದೆ ತೋಟ ಉಂಟು. ಗಮ್ಮತ್ತಲ್ಲಿ ಇರುವವರು ಬಂದು ಗೂಡಲ್ಲಿ ಕುತ್ಕೊಳ್ಳಿಕ್ಕೆ ಉಂಟಾ? ಪಾಪ, ಅವ ಮಾಡಿಟ್ಟ ದುಡ್ಡು ಲಗಾಡಿ ತೆಗ್ಯುವ ಅಂತಲೇ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಉಂಟು. ನಂಗೆ ಅವ್ನ ಪರಿಚಯ ಸಮಾ ಇಲ್ಲ. ಯಾರಾದ್ರೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದವ್ರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ ಮಾರ್ರೆ”  ಎಂದು ಹೇಳಿ ದೋಸೆ ಮಗುಚಿ ಹಾಕಿದ್ದರು.
ಗೊತ್ತಿದ್ದವರು ತಿಳಿ ಹೇಳುವ ಸ್ಥಿತಿಯೇ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಖುದ್ದು ರಫೀಕನೇ ಊರಲ್ಲಿ ಪ್ರತ್ಯಕ್ಷನಾಗಿ ಹಬ್ಬಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಸುದ್ದಿಗೆ ಅಧಿಕೃತವಾಗಿ ಸೀಲು ಹೊಡೆದ. ಮಿರಿ ಮಿರಿ ಮಿಂಚುವ ಬಿಳೀ ಕಾರಲ್ಲಿ ಬಂದವನು, ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಹೋಟೇಲಲ್ಲೇ ಕೂತು ಮಾತಾಡುತ್ತ, ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನ ಹೇಳಿದ. ಚಾ ಕುಡಿದು ಸಾದಾ ದೋಸೆ ತಿಂದು ತಾನೇನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ವಿವರಿಸಿಯೂ ಹೋದ. ಆವತ್ತಿಂದ ಆ ಹೋಟೆಲು, ರಫೀಕನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಪ್ರಚಾರ ಕಚೇರಿಯೂ ಆಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಹಿಂದಿನ ದಿನವಷ್ಟೇ ಅವನ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಬಗ್ಗೆ ಅನುಮಾನ ವ್ಯಕ್ತ ಪಡಿಸಿದ್ದ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ, ತಾವೇ ಖುದ್ದು ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದರ ವಿಶೇಷತೆಗಳನ್ನ ವಿವರಿಸಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಐದು ಮಹಡಿಯ ಬಿಲ್ಡಿಂಗು,ಒಂದು ಫ್ಲೋರಿಗೆ ನಾಲ್ಕರ ಹಾಗೆ ಒಟ್ಟು ೨೦ ಮನೆಗಳು, ಮುಂದೆ ಗಾರ್ಡನು, ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಪಾರ್ಕಿಂಗು ಹಿಂದೆ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲು, ಲಿಫ್ಟು, ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಕೋರ್ಟು ಹೀಗೆ ಥರಹೇವಾರಿ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಗುಣಗಾನ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದರು. ಮುಂದಿನ ವಾರವೇ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಗೊಂಡು ಎಂಟರಿಂದ ಹತ್ತು ತಿಂಗಳ ಒಳಗೇ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟು ವಾಸಕ್ಕೆ ಸಿದ್ಧವಾಗುತ್ತದೆಯಂತೆ ಎಂಬ ಬ್ರೇಕಿಂಗ್ ನ್ಯೂಸು ಕೂಡ ಎಲ್ಲೆಡೆಗೆ ಹಬ್ಬಿತು. ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ರೇಟಿನ ವಿಷಯ. ಒಂದು ಮನೆಗೆ ೧೬ ಲಕ್ಷ ರೇಟು ಫಿಕ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದು, ಅದು ಆರಂಭಿಕ ಆಫರಂತೆ, ಆಮೇಲಾದರೆ ೧೮ರಿಂದ ೨೦ ಲಕ್ಷ ಕೊಡಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಉಪಸಂಹಾರದೊಂದಿಗೆ ಮಾತು ಮುಗಿಯುತ್ತಿತ್ತು. ಯಾವಾಗ ದುಡ್ಡಿನ ಸುದ್ದಿ ಬಂತೋ, ಆವಾಗ ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದವರ ಮುಖ ಚಪ್ಪೆ ಆಗಿ, ಅಷ್ಟಾದರೆ ಕಷ್ಟ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಎದ್ದು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಮತ್ತೆ, “ನಾನು ಆವತ್ತೇ ಹೇಳಿದ್ದಲ್ವ? ಇದೆಲ್ಲ ಆಗುದಿಲ್ಲ ಮಾರ್ರೆ” ಎಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಚಾ ಹೀರುತ್ತ ಕುಳಿತವರಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತ ತಮಗೆ ತಾವು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು. 
ವಾರದೊಳಗೆ ರಫೀಕ್ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಕೆಲ್ಸ ಶುರು ಮಾಡಿಸಿಯೇ ಬಿಟ್ಟ. ಅದಾದ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ತುಂಬ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಿನ ಪ್ಯಾಂಪ್ಲೆಟ್ಟುಗಳು ಹರಿದಾಡಿದವು. “ಮಧ್ಯಮ ವರ್ಗದ ಜನತೆಗೆ ವರದಾನ, ನ್ಯೂ ಲೈಫ್ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್” ಎಂದು ದಪ್ಪ ಅಕ್ಷರಗಳಲ್ಲಿ ಮುದ್ರಿತ ಕರಪತ್ರಗಳು ಪೇಪರುಗಳಲ್ಲಿ ಕೂತು ಮನೆ ಮನೆ ತಲುಪಿದವು. ಮೊದಲಿಗೆ ಐದು ಲಕ್ಷ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಆಮೇಲೆ ಬ್ಯಾಂಕು ಲೋನು ಸಿಕ್ಕಿದ ಮೇಲೆ ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟರೆ ಸಾಕು, ಲೋನು ಸುಲಭಲ್ಲಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನಂತರ ಕಂತು ಕಟ್ಟಿದರಾಯ್ತು ಎಂಬಿತ್ಯಾದಿ ವಿವರಗಳು ಅದರಲ್ಲಿತ್ತು. ಇನ್ನೂ ಮನೆಯನ್ನೇ ನೋಡದೇ, ಅದು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಕೂಡಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೇ ದುಡ್ಡು ಕೊಡುವುದು ಹೇಗೆ ಎಂಬುದರಿಂದ ತೊಡಗಿ ರಫೀಕ ಕೈಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ದುಬಾಯಿಗೆ ಓಡಿ ಹೋದರೆ ಎಂತ ಮಾಡುದು, ಭೂಕಂಪ ಆಗಿ ಬಿದ್ರೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಗ್ತದಾ? ಎಂಬೆಲ್ಲ ವಿವಿಧ ಆಯಾಮಗಳ ಚರ್ಚೆಗಳು ಬಾವಿಕಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸಂತೆ ಮಾರ್ಕೆಟಿನಲ್ಲಿ ಸೇಂದಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಹಾಲು ಡೈರಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದವು. ಒಬ್ಬೇ ಒಬ್ಬನೂ ಮನೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂದೆ ಬರಲಿಲ್ಲ. 
ಕರಪತ್ರ ಹೊರಟು ನಾಲ್ಕನೇ ದಿನಕ್ಕೆ ಗೊಂಬೆ ಗೋವಿಂದ ನ್ಯೂ ಲೈಫಲ್ಲಿ ಮನೆ ತಗೊಂಡನಂತೆ ಎಂಬ ವಿಚಾರ ಹೊರಬಿತ್ತು. ಗೊಂಬೆ ಗೋವಿಂದ, ಜಾತ್ರೆ ನಾಟಕ ಕೋಲ ನೇಮ ಸ್ಕೂಲ್ ಡೇ ಯಕ್ಷಗಾನ ಭರತನಾಟ್ಯ ಹೀಗೆ ಎಂಥದೇ ಮನರಂಜನಾ ಪ್ರಕಾರ ಇರಲಿ, ಅದಕ್ಕೆಲ್ಲ ಡ್ರೆಸ್ಸು-ಸಲಕರಣೆ ಸಪ್ಲೈ ಮಾಡುವ ಜನ. ಮೆರವಣಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಕುಣಿಯುವ ಗೊಂಬೆ ವೇಷ ಬಾಡಿಗೆಗೆ ಕೊಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವನಿಗೆ ಗೊಂಬೆ ಗೋವಿಂದ ಎಂದೇ ಊರ ಮಂದಿ ಅಡ್ಡ ಹೆಸರಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವ ಐದು ಲಕ್ಷ ರಫೀಕನ ಕೈಗೆ ಇಟ್ಟು, ಮೊದಲ ಫ್ಲೋರಿನಲ್ಲೇ ಒಂದು ಮನೆ ಬುಕ್ ಮಾಡಿಯಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿಯಿಂದಾಗಿ, “ಎಂತ ಅವಸ್ಥೆ, ಅವ ಅಷ್ಟು ದುಡ್ಡು ಮಾಡಿದ್ದು ಗೊತ್ತೇ ಆಗ್ಲಿಲ್ಲ ನೋಡಿ” ಎಂದು ತೀರಾ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ನಂತಾ ಕಿಣಿ ಮಾಮೇ ಹೇಳಿದರು. ಇದಾಗಿ ಮಾರನೇ ದಿನ ಮೇರಿ ಟೀಚರ್ ಕೂಡ ಮನೆ ತೆಕೊಂಡ್ರಂತೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಬಂದು ಸುಬ್ಬಣ್ಣನ ಎಣ್ಣೆ ಬಾಣಲೆಗೆ ಪೋಡಿಯ ಜೊತೆಗೆ ಬಿದ್ದು ಮೇಲೆ ಏಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಿಟೈರ್ಡ್ ಬ್ಯಾಂಕ್ ಉದ್ಯೋಗಿ ಸುಧಾಕರ ಶೆಟ್ರು ಹೋಗಿ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ನೋಡಿ ಬಂದಿದ್ದಾರಂತೆ ಎಂಬ ಬಿಸಿಬಿಸಿ ವಿಷಯವೂ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅವರು ಊರಿನ ಗಣ್ಯರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು. ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ ಅವರದು. ಅವರನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, “ನಾನು ಹೋಗಿ ನೋಡಿ ಬಂದದ್ದು ಹೌದು, ನಾವು ಮೂರು ಜನ ಇರುದಲ್ವಾ? ನನ್ನ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ವರ್ಷ ತೊಂಬತ್ತು ಆಗ್ತಾ ಬಂತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಗೂ ಕೂಡುದಿಲ್ಲ. ಮಗಳು ಗಂಡ ಮತ್ತೆ ಮಗನೊಟ್ಟಿಗೆ ನಾಸಿಕ್ ಅಲ್ಲಿ ಇರುದು, ಅವ್ಳೇನು ಇನ್ನು ಬರುದಿಲ್ಲ ಈ ಕಡೆಗೆ. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಜನ ಸಿಗುದಿಲ್ಲ. ನಮ್ಗೂ ವಯಸ್ಸಾಯ್ತಲ್ಲ? ನಾವು ಸತ್ರೆ ಸುದ್ದಿ ಮುಟ್ಟಿಸ್ಲಿಕ್ಕಾದ್ರೂ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜನ ಇರ್ತಾರಲ್ಲ? ಮನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಚಿಕ್ಕದಾಯ್ತಂತ ಕಾಣ್ತದೆ. ಪಡಸಾಲೆ ಜಗಲಿ ಅಡುಗೆಮನೆ ಉಪ್ಪರಿಗೆ ಅಂತ ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವನಿಗೆ ಇದು ಕಷ್ಟ. ಅಮ್ಮನನ್ನ ಒಪ್ಪಿಸುದು ಹೇಗೆ ಅಂತಲೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ.ಆದ್ರೆ ದಿನ ಹೋದ ಹಾಗೆ ಇದೇ ಸುಖ ಅಂತ ಕಾಣ್ತದೆ. ಗುತ್ತಿನ ಮನೆ ಅಂತ ಕೂತರೆ ಆಮೇಲೆ ಬದುಕುವುದು ಹೇಗೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದು ಬಹಳಷ್ಟು ಮಂದಿಯಲ್ಲಿ ಹೊಸದೊಂದು ಯೋಚನೆಯನ್ನಂತೂ ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿದ್ದು ಸುಳ್ಳಲ್ಲ. 
ಆದರೆ ಮನೆ ಕೊಳ್ಳಲಿಕ್ಕಾಗದೇ ಇದ್ದವರು, ಅದರ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇಲ್ಲದವರು ರಫೀಕನನ್ನು ಹಳಿದೇ ಹಳಿದರು. “ಊರಿನ ಹಳ್ಳದಲ್ಲೇ ನಮ್ಮ ಹುಡುಗರು ಸ್ನಾನ ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗುದನ್ನ ಬಿಟ್ಟಿದಾರೆ, ಇನ್ನು ಅಲ್ಲಿ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲು ಯಾವ ಕರ್ಮಕ್ಕೆ?” ಎಂದು ಗ್ಯಾರೇಜಿನ ಶೇಖರ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ, “ಹೌದಪ್ಪ, ಕೆಳಗಿನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೀನು ಕಾಯಿಸಿದ್ರೆ ಮೇಲ್ಗಡೆ ಮನೆಯವರಿಗೆ ಸಾ ವಾಸನೆ ಬರ್ತದೆ, ಇನ್ನು ಆ ಗೊಂಬೆ ಗೋವಿಂದನಿಗೆ ಮೊದಲೇ ದೊಂಡೆ ದೊಡ್ಡದು, ಅವ ಹೆಂಡ್ತಿಗೆ ಜೋರು ಮಾಡಿದ್ರೆ ಆಚೆ ಮನೆಯ ಮೇರಿ ಟೀಚರಿಗೆ ಕೇಳುದಿಲ್ವಾ” ಎಂದ ನಕ್ಕಿದ್ದು ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೊಕ್ತೇಸರ್ರ ಮಗ ಜನಾರ್ಧನ. ಶಾಲೆ ಗ್ರೌಂಡಲ್ಲೇ ಸಂಜೆ ಆಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಜನ ಇಲ್ಲದಾಗ ಅಲ್ಲಿ ಬ್ಯಾಡ್ಮಿಂಟನ್ ಕೋರ್ಟ್ ಯಾವ ಪುರುಷಾರ್ಥಕ್ಕೆ, ಇನ್ನು ಅಷ್ಟು ಮನೆಗೆ ನೀರು ಕೊಡುವ ಬೋರ್ ವೆಲ್ಲು ಕೈ ಕೊಟ್ರೆ ಎಂತ ಕತೆ? ಪೇಪರಲ್ಲಿ ಮೈ ಒರೆಸಿಕೊಳ್ಳುದಾ? ಎಂದೆಲ್ಲ ಕೇಳಿದವರೂ ಇದ್ದರು. 
ಯಾರು ಏನೇ ಅಂದರೂ, ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಒಟ್ಟು ಹದಿನೈದು ಮಂದಿ ನ್ಯೂ ಲೈಫ್ ನಲ್ಲಿ ಮನೆ ಕೊಳ್ಳಲು ಮುಂಗಡ ನೀಡಿದ್ದರು. ಬ್ಯಾಂಕಲ್ಲಿ ಫಿಕ್ಸೆಡಾಗಿದ್ದ ಬಹುಮಂದಿಯ ದುಡ್ಡು, ಹೊರ ಬಂದು ಚಲನಶೀಲವಾಯಿತು. ಮಂಗಳೂರಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿದ್ರೆ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಧ ರೇಟಿಗೆ ಮನೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಹಾಗಾಯ್ತು ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿಯೂ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಪ್ರಚಾರ ಪಡೆದುಕೊಂಡಿತು. ತಿಂಗಳೊಪ್ಪತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲ ಮಹಡಿ ಮುಗಿದು, ಎರಡನೇ ಫ್ಲೋರು ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸ ಶುರುವಾಯಿತು. ಈಗ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ನೋಡಲು ಬಂದವರಿಗೆ ರಫೀಕನೇ ಖುದ್ದು ಮೊದಲ ಮಹಡಿಯ ಮನೆಗಳನ್ನ ತೋರಿಸಿ ರೂಪುರೇಷೆಗಳನ್ನು ವಿವರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ವಾಸ್ತುವಿನಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂಟೀರಿಯರ್ ಡಿಸೈನ್ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನೂ ಪರಿಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಮನೆ ಬೇಕಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೂ, ರಫೀಕ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದಾನೆ ನೋಡುವ ಎಂದು ಬರುವವರ ಸಂಖ್ಯೆ ಏನು ಕಡಿಮೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೆ ಅವನೇನೂ ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಊರಿನ ಅಂಗಡಿ ಹೋಟೇಲುಗಳಲ್ಲಿ ಬಿಲ್ಡಿಂಗು ಕಟ್ಟುವ ಕೆಲಸದವರ ಅಕೌಂಟು ಕೂಡ ಶುರುವಾಗಿತ್ತು. ರಫೀಕನ ನ್ಯೂಲೈಪು” ಎಂಬ ಪದಪುಂಜ ಊರಿನ ಲೋಕಲ್ ನುಡಿಗಟ್ಟಲ್ಲಿ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. 
ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕ ನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರಿಗೂ ಯಾಕೆ ಒಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟು ತೆಕೊಳಬಾರದು ಎಂಬ ಯೋಚನೆ ಕಾಡುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರದು ಕೂಡು ಕುಟುಂಬ. ಇಬ್ಬರು ತಮ್ಮಂದಿರು ಕೂಡ ಪೌರೋಹಿತ್ಯ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಇದ್ದವರು. ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಭಟ್ಟರು ಹತ್ತಿಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಒಂದಿಷ್ಟು ಇಡುಗಂಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಸುಮ್ಮನೆ ನಿತ್ಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮೂರೂ ಹೆಂಗಸರ ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೇಳಿ ರೋಸಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಅವರು ಮೆಲ್ಲನೆ ಒಂದು ರಾತ್ರಿ ವೀಳ್ಯದೆಲೆಗೆ ಸುಣ್ಣ ಹಚ್ಚುತ್ತ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಯಾಕೆ ನಾವು ಬೇರೆ ಹೋಗಬಾರದು, ಇಲ್ಲಿ ಬೇಕಿದ್ದರೆ ತಮ್ಮಂದಿರೂ, ಅವರ ಹೆಂಡಿರೂ ಇರಲಿ. ನಾವು ನ್ಯೂಲೈಫಲ್ಲಿ ಮನೆ ತಗೊಂಡು ನೆಮ್ಮದಿಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ಅವರ ಶಾರದೆಯೆಂಬ ಹೆಸರಿನ ಹೆಂಡತಿ ಚಾಮುಂಡಿಯೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟರು. “ಎಂತ ಅಂತ ಎಣಿಸಿದ್ದೀರಿ ನೀವು? ಮಂಡೆ ಸಮ ಉಂಟಾ? ಐವತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೆದುಳು ಕಲಸಿ ಹೋಯ್ತಾ? ಆ ಶೂದ್ರರ ಒಟ್ಟಿಗೆಲ್ಲ ನಾವು ಹೇಗೆ ಇರ್ಲಿಕ್ಕಾಗ್ತದೆ? ಮಡಿಯಾ ಮೈಲಿಗೆಯಾ? ಕೋಳಿ,ಮೀನು ತಿನ್ನುವವರೊಟ್ಟಿಗೆ ನಾವು ಇರುದಾ? ಅಷ್ಟಕ್ಕು ನೀವು ಊರಿನ ಪುರೋಹಿತರು. ಮಾಲಿಂಗೇಶ್ವರನ ತಲೆಗೆ ನೀರು ಹಾಕುವವರು. ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಬರ್ತಿದ್ಲಲ್ಲ ಲಚುಮಿ, ಅವಳ ಮಕ್ಕಳು ಬೊಂಬಾಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದಾರಲ್ಲ, ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಅಂತ ಒಂದು ಮನೆ ತೆಕೊಂಡಿದಾರಂತೆ ಅಲ್ಲಿ. ನಮ್ಮ ಹಿತ್ತಿಲಲ್ಲಿ ಕೂತು ಚಾ ಕುಡೀತಿದ್ದ ಹೆಂಗಸಿನ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬದ್ಕುದಕಿಂತ ಹೊಳೆ ಹಾರಿ ಸಾಯ್ತೇನೆ ಬೇಕಿದ್ರೆ. ಓರಗಿತ್ತೀರ ಜೊತೆಗೆ ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಾದ್ರೂ ಸೈಯೇ,  ಆ ಬ್ಯಾರಿಯ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇರುವ ಗ್ರಹಚಾರ ಬೇಡ”  ಎಂದು ಭಟ್ಟರ ಭೂತ ಬಿಡಿಸಿದರು. ಹೆಂಡತಿಯನ್ನ ಹೇಗೆ ರಿಪೇರಿ ಮಾಡುವುದೆಂದು ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳುತ್ತ ಭಟ್ಟರು ರಾತ್ರಿ ಕಳೆದರು.
ಸುಧಾಕರ ಶೆಟ್ರು ಮನೆ ತಗೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡಿದ್ದರು. ರಫೀಕನಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ವಾಯಿದೆ ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದಿದ್ದೂ ಆಗಿತ್ತು. ಮೂರನೇ ಫ್ಲೋರಿನ ಮನೆಯನ್ನ ಬಾಯಿ ಮಾತಲ್ಲಿ ಕಾದಿರಿಸಿದ್ದರು. ಅವರ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಓಲೈಸಲು ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಕಷ್ಟವಾಗಿರಲಿಲ್ಲ.  ಅಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಸಂಭಾಳಿಸುವುದಕ್ಕೆ ರತ್ನಕ್ಕನಿಗೆ ಸಾಕು ಸಾಕಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಕೆಲಸದವರಿಲ್ಲದೇ ತೆಂಗಿನ ತೋಟ ಹಾಳು ಬಿದ್ದಾಗಿತ್ತು. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಕಂಬಳದ ಕೋಣಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿದ್ದ ಮನೆಯ ಕೊಟ್ಟಿಗೆ, ಈಗ ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು. ಕೊನೆಯ ದನವನ್ನ ಮಾರುವಾಗಲೇ ಅವರಮ್ಮ ಸಕ್ಕುಶೆಡ್ತಿ ಅತ್ತು ಕರೆದು ರಣಾರಂಪ ಮಾಡಿದ್ದರು. ಈಗ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಯನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತೇವೆ ಎನ್ನುವುದನ್ನ ಹೇಗೆ ತಿಳಿಸಿ ಹೇಳುವುದು ಎಂದು ಶೆಟ್ರು ನಾಲ್ಕೈದು ದಿನ ಪರದಾಡಿದರು. ಕೊನೆಗೊಂದು ದಿನ ಕೂರಿಸಿ ಮೆಲ್ಲ ವಿಷಯ ಹೇಳಿದರು. ಆ ಮುದಿಜೀವ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಕುಳಿತಲ್ಲೆ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿ, ಅಯ್ಯೋ ಎಂಥ ಮಗನನ್ನು ಹೆತ್ತೆನಪ್ಪಾ ಎಂದು ಜೋರು ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅರುವತ್ತೈದರ ಮಗನನ್ನ ಬೈದುಕೊಂಡಿತು. ಗುತ್ತಿನ ಗತ್ತು ಮುಗಿದು ವರುಷಗಳೇ ಆಗಿದೆ ಅನ್ನುವ ಸತ್ಯ ಹಿರಿಜೀವಕ್ಕೂ ಗೊತ್ತಿದ್ದದ್ದೇ. ಆದರೆ ದೈವದೇವರುಗಳನ್ನ, ನಾಗಬನವನ್ನ ತೊರೆದು ಹೋಗುವುದಕ್ಕೆ ಅವರು ಖಂಡಿತಾ ಸಿದ್ಧರಿರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಜಮೀನನ್ನು ಮಾರುವುದಿಲ್ಲ, ಆಗಾಗ ಬಂದು ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವುದು, ದೈವದೇವರುಗಳ ವಾರ್ಷಿಕ ಕೋಲ ನೇಮ ತಂಬಿಲ ಇತ್ಯಾದಿ ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನ ಇಲ್ಲಿಯೇ ನಡೆಸುವುದು ಎಂಬ ಕರಾರಿನ ಮೇಲೆ ಈ ಮನೆಯನ್ನ ಬಿಡುವುದಕ್ಕೆ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡರು. 
ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಬೇಕು ಎಂದರು ಕೂಡ ನ್ಯೂ ಲೈಟಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮನೆಯೂ ಖಾಲಿ ಉಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಹೋಟೇಲಿನ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ತಾನು ಕೂಡ ಮನೆ ತಕ್ಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ಲಾನು ಮಾಡಿ, ರಫೀಕನ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಇದ್ದ ಕೊನೇ ಮನೆಯನ್ನು ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆ ಶೀನ ಮೇಸ್ತ್ರಿ ಅಡ್ವಾನ್ಸು ಕೊಟ್ಟು ಬುಕ್ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ಕೇಳಿ ಹೊಟ್ಟೆ ಹೊಟ್ಟೆ ಉರಿದುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ರಫೀಕ ಹೇಳಿದ ಮಾತಿನಂತೆ ಹತ್ತು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟನ್ನ ಕಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದ. ಹೋಗಿಬರುವವರೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣೆತ್ತಿ ನೋಡಲೇಬೇಕೆಂಬ ಮಟ್ಟಿಗೆ ನ್ಯೂಲೈಫ್ ಮಿಂಚುತ್ತಿತ್ತು. ಅದರ ಟೆರೇಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ ಇಡೀ ಗೋಳಿಬೈಲು ಚಂದ ಕಾಣ್ತದೆ, ಎಂಆರ್ ಪೀಎಲ್ಲಿನ ಲೈಟು ರಾತ್ರಿ ಹೊತ್ತು ಮಿನುಗುವುದು ಸೂಪರಾಗಿ ತೋರ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಂದಿ ಸಂಶೋಧಿಸಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಿಮ್ಮಿಂಗ್ ಪೂಲು ಊರಿನ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದಾಯಿತು. 
ಮನೆಯ ಯಜಮಾನರುಗಳಿಗೆ ಕೀಯನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹಸ್ತಾಂತರಿಸುವ ಸಾಂಕೇತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ಒಂದು ದಿನ ನಿಗದಿಯೂ ಆಯಿತು. ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಿಗೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿ ಬಂಗಾರ ಬಣ್ಣದಲ್ಲಿ , ಇಂಗ್ಲೀಷಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯೂ ಲೈಫ್ ಎಂದು ಬರೆಸಲಾಗಿತ್ತು. ಉದ್ಘಾಟನೆ ದಿನ ಅದರ ಅಂಗಳಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಶಾಮಿಯಾನ ಬಂತು. ಎಂಎಲ್ ಎ ಸಾಹೇಬರೂ ಬಂದರು. ಮನೆಯ ಮಾಲೀಕರುಗಳನ್ನು ಮೊದಲಿನ ಎರಡು ಸಾಲು ಮೂರು ಸಾಲುಗಳಲ್ಲೇ ಕೂರಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಅವರುಗಳಿಗೆ ಪಂಚಾಯತ್ ಪ್ರೆಸಿಡೆಂಟರು ಮತ್ತು ಎಂಎಲ್ಲೆ ಕೀ ವಿತರಿಸಿದರು. ಹೇಗೆ ನ್ಯೂಲೈಫ್ ಎಂಬ ವಸತಿ ಸಮುಚ್ಚಯ ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ಜನರ ಆಶಾಕಿರಣ ಆಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಅತಿಥಿಗಳು ಮಾತನಾಡಿದರು. ಬಂದವರಿಗೆಲ್ಲ ವಾಹನ ಪಾರ್ಕಿಂಗ್ ಗೆ ಅಂತ ಜಾಗ ಮಾಡಿದ್ದ ನೆಲಮಾಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಊಟದ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿದ್ದು, ಆವತ್ತಿನ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ನ ಹೋಟೆಲು ಬಂದಾಗಿತ್ತು. ಇಡೀ ಊರಿನ ಜನ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಿನ ಮನೆ ಮನೆಗಳನ್ನೂ ಒಳ ಹೊಕ್ಕು ಅಧ್ಯಯನ ಮಾಡಿದರು. ಲಚುಮಿ ನೇಜಿನಡಲು ತನ್ನ ಜೊತೆ ಬರುವ ಸ್ನೇಹಿತೆಯರಿಗೆ ಮನೆಯನ್ನ ತೋರಿಸಿ ತೋರಿಸಿ ಸಂತಸ ಪಟ್ಟಳು. ಒಳಗೆ ಟಾಯ್ಲೆಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಫಾರಿನ್ನು ಶೈಲಿಯ ಕಮೋಡನ್ನ ಕಂಡ ಅವಳ ದೋಸ್ತಿ ಇಂದ್ರಕ್ಕ ಪಿಸಿಪಿಸಿ ನಗೆಯಾಡಿ, “ ಇದೆಂತ ಕರ್ಮ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ಗುಡ್ಡೆಗೆ ಚೊಂಬು ತಗೊಂಡು ಹೋದ ನಿಂಗೆ ಇದೆಲ್ಲ ಸಮ ಆಗ್ತದ” ಎಂದಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿರುವ ಅವಳ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಮಿನುಗಿದ ಅಸೂಯೆಯನ್ನು ಲಚುಮಿ ಗಮನಿಸದೆ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗೊಂಬೆ ಗೋವಿಂದ ಮನೆಯ ಬಾಗಿಲಿನ ಪಕ್ಕಕ್ಕೆ, ಒಂದು ಬಣ್ಣದ ಮುಖವಾಡ ಕೂರಿಸಿದ್ದ. ಮೇರಿ ಟೀಚರ ಮಗ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕಂತ ರಿಯಾದ್ ನಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರೆ ಲಚುಮಿಯ ಇಬ್ಬರು ಮಕ್ಕಳು ಬೊಂಬಾಯಿಂದ ಬಂದಿದ್ದರು. ಲಾದ್ರು ಪೊರ್ಬುಗಳೂ, ಶೀನ ಮೇಸ್ತ್ರಿಯೂ ಅಹಮ್ಮದು ಬ್ಯಾರಿ ಎಲ್ಲರೂ ಇದು ಅವರದೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಎನ್ನುವಂತೆ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದರು.  ಇಪ್ಪತ್ತಕ್ಕೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ಮನೆಗಳ ಎಲ್ಲ ಬಲ್ಬು ಫ್ಯಾನು ಹಗಲೇ ಆದರೂ ಚಾಲೇ ಇತ್ತು.  ಬೆಳಗಿಂದ ಸಂಜೆ ತನಕ ಊರ ಮಕ್ಕಳು ಲಿಫ್ಟಿನ ಬಟನುಗಳನ್ನು ಒತ್ತಿ ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರು. 
ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರನ್ನು ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಕರೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಮಗ ಸಂಜೀವ, ಊರಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಆದ ಸುದ್ದಿ ಕೇಳಿ, ರಫೀಕನ ಹತ್ರ ಈ-ಮೇಲಲ್ಲೇ ಎಲ್ಲ ವಿವರ ತರಿಸಿಕೊಂಡು, ಕೂತಲ್ಲೇ ಮನೆ ಖರೀದಿಸಿದ್ದ. ಆವತ್ತು ಅಪ್ಪ ಮಗ ಇಬ್ಬರೂ ಕೊಂಚ ತಡವಾಗಿ ಬ್ಯಾಗು ಸಮೇತ ಬಂದು ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಳಿದರು. ಊರಿನ ಮಂದಿಯೆಲ್ಲ ಶೆಟ್ಟರನ್ನ ಮತ್ತೆ ಸ್ವಾಗತಿಸಿದರು. ಸಂಜೀವ ರಫೀಕನ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ, “ನೀನು ಈ ಅಪಾರ್ಟ್‌ಮೆಂಟ್ ಕಟ್ಟಿ ಭಾರೀ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದೆ ಮಾರಾಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ರೆ ಮತ್ತೆ ನಾವು ಊರಿಗೆ ಬರುದೇ ಡೌಟಿತ್ತು. ಇಲ್ಲಿ ಅಪ್ಪ ಒಬ್ಬರನ್ನೇ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ನಂಗೆ ಮನಸ್ಸೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಬನ್ನಿ ಅಂದಿದ್ದು. ಆದ್ರೆ ಅವ್ರಿಗೆ ಜೀವ ಇಲ್ಲಿಗೇ ಎಳೀತಾ ಇತ್ತು. ಗೋಲಿ ಸೋಡಾ, ನೋವಿನೆಣ್ಣೆ, ಕಾಲಿ ದೋಸೆ, ಗಂಜಿ ಚಟ್ನಿ ಒಣ ಮೀನು, ಕೋಳಿ ಸುಕ್ಕ ಅಂತ ಕೂತದ್ದಕ್ಕೆ ನಿಂತದಕ್ಕೆ ಊರಿನ ಧ್ಯಾನ ಮಾಡ್ತಿದ್ರು.ಎಂತ ಮಾಡುದು ಅಂತ ಧರ್ಮ ಸಂಕಟದಲ್ಲಿದ್ದೆ ನಾನು. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ನೀನು ದೇವರ ಹಾಗೆ ಬಂದಿ. ಇನ್ನು ಮೇಲೆ ನಾನೂ ಬಂದುಹೋಗುತ್ತೇನೆ” ಎಂದು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನ ಬಹಳ ಮಂದಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡರು. 
ಮಾತಾಡುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದ ರಫೀಕನ ಹತ್ರ, ಅಹಮದು ಬ್ಯಾರಿಯ ಅಪ್ಪ ಬಂದು ಸಣ್ಣದೊಂದು ಗಲಾಟೆ ಎಬ್ಬಿಸಿದ್ದು ಮಾತ್ರ ಆವತ್ತಿನ ಕಪ್ಪು ಚುಕ್ಕೆ. ತಾವು ಮನೆಯ ಇನ್ನೊಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಶಿಫ್ಟು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ. ಬರುವಾಗ ಜೊತೆಗೆ ತಾವು ಸಾಕಿದ ಕೋಳಿ ತಗೊಂಡು ಬರಬಹುದಾ ಎಂಬುದು ಅವರ ಪ್ರಶ್ನೆಯಾಗಿತ್ತು. “ನೋಡು ರಫೀಕು, ನೀನು ನನ್ನ ದೋಸ್ತಿ ಮಹಮದಾಕನ ಮಗ, ನನ್ನದೊಂದು ಮೂರು ಕೋಳಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಉಂಟಂತ  ಗೊತ್ತುಂಟು ನಂಗೆ, ಆದ್ರೆ ಕೇಳುವುದೊಂದು ಕ್ರಮ ಅಲ್ವೋ. ಅದಕ್ಕೆ ಕೇಳಿದ್ದು” ಎಂದರು ಝಕ್ರಿ ಸಾಯ್ಬರು. ಹೀಗೊಂದು ಸಮಸ್ಯೆ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಲೂ ಇಲ್ಲ.  ಕೋಳಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ ಅಂತ ಅವರನ್ನ ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ರಫೀಕನಿಗೆ ಸಾಕು ಸಾಕಾಯಿತು. “ಹೀಗೆಲ್ಲ  ಉಂಟಂತ ಗೊತ್ತಿದ್ರೆ ಲಕ್ಷ ಲಕ್ಷ ಕೊಟ್ಟು ಮನೆ ಮಾಡುವುದೇ ಬೇಡ ಇತ್ತು” ಎಂದು ಝಕ್ರಿ ಸಾಯ್ಬರು ಬಿಸಿಬಿಸಿ ಮಾತಾಡಿದರು. 
ಆವತ್ತು ಸಂಜೆ ಗುತ್ತಿನ ಮನೆಗೆ ಬೀಗ ಹಾಕಿ , ಹೆಂಡತಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ವೃದ್ಧೆ ತಾಯಿಯನ್ನ ಕರೆದುಕೊಂಡು, ನ್ಯೂ ಲೈಫ್ ಗೆ ಬಂದ ಸುಧಾಕರ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಆ ಅಜ್ಜಿಮುದುಕಿ ಗಟ್ಟಿದನಿಯಲ್ಲಿ, “ಮಗಾ, ಈ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಎಂತ ಹೇಳ್ತಾರೆ” ಎಂದು ಕೇಳಿದರು. “ನ್ಯೂಲೈಫ್” ಎಂದು ಸಟಕ್ಕನೆ ಉತ್ತರಿಸಿದ ಶೆಟ್ರಿಗೆ, ಹಾಗಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅರಿವಾಯಿತು. ಮೆಲ್ಲ ಬಗ್ಗಿ, ಹೊಸಬದುಕು ಎಂದು ಅಮ್ಮನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಗಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಹೇಳಿ ಸುಮ್ಮನಾದರು. ಆ ಅಜ್ಜಿ, “ಎಂತಾ ಹೊಸಬದುಕಾ ಏನಾ” ಎಂದು ಕೈಮೇಲೆತ್ತಿ ಗೊಣಗುತ್ತ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಹೊರಟರು. ಅವರ ನಿಧಾನ ನಡಿಗೆಯ ಲಯಕ್ಕೆ  ಪಕ್ಕದ ಸೈಟಿನಲ್ಲಿ ನ್ಯೂ ಲೈಫ್-೨ ಗೆ ಪಂಚಾಂಗ ಹಾಕಲು ಮಣ್ಣು ಅಗೆಯುತ್ತಿದ್ದ ಸದ್ದು ಹೊಂದಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. 
ಮಾರನೇ ದಿನದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯೊಂದರ ಕರಾವಳಿ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ “ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ನೂತನ ನ್ಯೂ ಲೈಫ್ ಅಪಾರ್ಟ್ ಮೆಂಟ್ ಆರಂಭ” ಎನ್ನುವ ಸುದ್ದಿ ಬಂದಿತ್ತು. ವರದಿಯ ಜೊತೆಗೆ, ಪತ್ನೀ ಸಮೇತರಾಗಿರುವ ನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರೂ, ಮಕ್ಕಳ ಸಮೇತ ನಿಂತಿರುವ ಲಚುಮಿಯೂ ಗಣ್ಯರಿಂದ ಕೀ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರ ಪ್ರಕಟವಾಗಿತ್ತು. 

ರವಿವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 30, 2014

ಭಿನ್ನ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುವ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ



ಚಿತ್ರ: ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ
ನಿರ್ದೇಶನ: ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ
ತಾರಾಗಣ: ಕಿಶೋರ್, ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಯಜ್ಞಾಶೆಟ್ಟಿ, ರಿಶಭ್, ತಾರಾ
ರೇಟಿಂಗ್- 3.5 Stars


ಉಡುಪಿ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಊರುಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ, ಉಡುಪಿ ಎಂದರೆ ಏನೋ ಒಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ಕೃಷ್ಣಮಠ, ಮಲ್ಪೆ ಬೀಚು ಮತ್ತಿತರ ಪ್ರವಾಸೀ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಒಂಥರಾ Sleepy town ಅದು. ತಾನಾಯಿತು, ತನ್ನ ಪಾಡಾಯಿತು ಅಂತ ಇರೋ ಜನ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಮೇಲೆ ಖಾಲಿ ಹೊಡೆಯುವ ರಸ್ತೆಗಳು, ರಥಬೀದಿಯ ಸೋಮಾರೀ ದನಗಳು.. ತೆಂಕಪೇಟೆ ಬಡಗುಪೇಟೆಗಳ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಅಂಗಡಿ ಸಾಲು.. ಉಡುಪಿಗೆ, ಅದರದೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ, ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಉಡುಪಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಾಗ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
          ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರದ ನಂತರ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ follow ಮಾಡಿದ್ದು ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು. ಚಿತ್ರದ ಟ್ರೇಲರು, ಆಡಿಯೋ ರಿಲೀಸುಗಳ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲ Updateಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು Perspective ಮೂಲಕ ಕಥೆಯನ್ನ ಹೇಳ ಹೊರಟ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. (ಆದರೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ  Perspective  angle ಇಲ್ಲ. ಕಥೆಯನ್ನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಘಟನೆಗಳು-ಪಾತ್ರಗಳು ಜೋಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ.)
ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ, ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಆ ಘಟನೆ ಹೇಗಾಯಿತು, ಯಾಕಾಯಿತು, ಯಾರಿಂದ ಆಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನ ನಾನ್ ಲೀನಿಯರ್ ಚಿತ್ರಕಥೆಯನ್ನ ಹೊಂದಿರುವ ಆರು ಚಾಪ್ಟರ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಟ್ರೇಲರ್ ನೋಡಿ, ಇದೊಂದು fast faced thriller ಅಂದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ನಿರಾಶೆ ಕಾದಿದೆ.ಏಕೆಂದರೆ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಇಡಿಯ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ, ಬಿಡಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿ, ಪುರುಸೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು, ಅದೇ ಚಿತ್ರದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಕೂಡ. ಮಚ್ಚು ಕೊಚ್ಚು ವೈಭವೀಕರಣದ, ಅಸಂಬದ್ಧ ಹಾಡುಗಳ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕುಸುರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.
ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಫ್ರೇಂ ಅನ್ನೂ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಡಿಯ ಚಿತ್ರತಂಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಮೀನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸಣ್ಣ ನದಿಯ ಮೇಲಿನ ಸೇತುವೆ, ಕೆಳಗೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದೋಣಿ, ವಿಟ್ಲಪಿಂಡಿಯ ವೇಷ ಹಾಕಿದ ಹುಡುಗರ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ, ಹಂಗಾರಕಟ್ಟೆಯ ಸಮುದ್ರತೀರ, ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಡೆದಾಟ, ಮೋಡ ತುಂಬಿದ ಆಗಸ, ಕೆಳಗೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿನ ಬೋಟು..  ಎಲ್ಲ ವಾರೇ ವ್ಹಾ!. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸೂಕ್ಷಗಳನ್ನ ಕೂಡ ರಕ್ಷಿತ್ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ bit, ಕಥೆಯ ಬೇರನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ!
ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಥೆಯನ್ನ, ಕೆಲ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ವಿವರಗಳ ಮೂಲಕ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಕ್ಷಿತ್  ಬಹಳ ಜಾಣತನದಿಂದ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗಬೇಕು, ಯೋಚನೆಗೆ ಒಡ್ಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನೋಡುಗ ತನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಕಥೆಯನ್ನ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಬೇಕಾದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಕೊನೆಯ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಟ್ ಆಗಿ ಉಪಸಂಹಾರ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು ನಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದರೆ ರಕ್ಷಿತ್, ರಿಷಬ್, ಅಚ್ಯುತ್, ಕಿಶೋರ್, ತಾರಾ ಎಲ್ಲರೂ ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಚುರುಕು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಒನ್ ಲೈನರ್ ಗಳು, ಲವಲವಿಕೆಯ ಅಭಿನಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವ ಕಿಶೋರ್, ಹುಲಿವೇಶದ ಬಾಲುವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತ್ ಎಕ್ಸಲೆಂಟ್ ಅಭಿನಯ. ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿರೋ ಮಾಸ್ಟರ್ ಸೋಹನ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಚ್ಚರಿ. ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಶೀತಲ್ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಲೀಸಾಗೇ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.
          ಮಧ್ಯಂತರದ ನಂತರ ಚಿತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದೆಯ ಹಳೆ ಸೀನ್ ಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಪೇಪರ್ ಪೇಪರ್ ಹಾಡನ್ನೂ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹುಲಿವೇಷದ ಕುಣಿತದ ಅವಧಿಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯವರಿಗೆ ಈ ಚಿತ್ರ ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಂದಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡದಿರುವುದರಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋಗಬಹುದೇನೋ. ನನಗಂತೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುವ ಒಂದು ಡೈಲಾಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ!   
          ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಹೀರೋ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಸೂಪರ್. ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನ ಅರಿಯಲು ’ನಿಮಿತ್ತ’ ಚಾಪ್ಟರ್ ನ ಫೈನಲ್ ಶೋ ಡೌನ್ ಒಂದೇ ಸಾಕು. ಘಾಟಿಯಾ ಇಳಿದು, ಕಣ್ಣಾ ಮುಚ್ಚೇ, ಕಾಕಿಕ್ ಬಣ್ಣ ಕಾಂತಾ  ಹಾಡುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿಯೂ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಚಿತ್ರವನ್ನ ಇನ್ನೂ 10-15 ನಿಮಿಷ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ರಕ್ಷಿತ್ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬಹುದು. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಸ್ವಾದನೆ ಮಾಡುವವರಿಗಾಗೇ ಈ ಚಿತ್ರ ಇರೋದು. ’ನೋಡುವ’ ಸಿನಿಮಾ ಕಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೀವು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭೂತಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ  ಚಿತ್ರವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೋಡಿ.



ಶನಿವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 08, 2014

ಸೀರಿಯಲ್ ಸಮಾಚಾರ


ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರಿಗೆ ಮಂಡಿ ನೋವು ಆರಂಭವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಓಡಾಡಬೇಡಿ ಅಂದಿದ್ದೇ, ಅವರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರಾದ ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಟ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆಯವರೆಗೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವುದನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಜೆ ಆರಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಸೋಫಾರೂಢರಾಗಿ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ, ಬ್ರೇಕು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದಷ್ಟೇ, ಅದೂ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಕನ್ನಡನಾಡಿನ  ಸಮಸ್ತ ಟೀವಿ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಕಳೆದ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಪದ್ದಮ್ಮ ಎಡೆಬಿಡದೆ ನೋಡುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದೆ.

ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರು ಸಂಜೆ ಆರರ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ""ಯಾರೋ ಗೆಸ್ಟ್‌ ಬರ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ ರಾತ್ರೆಗೆ, ಏನಾರೂ ಸ್ಪೆಷಲ್‌ ಮಾಡ್ಬೇಕು' ಎನ್ನುವ ಹಸೀ ಸುಳ್ಳನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಹೇಳಿರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಈಗೀಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸೋದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾರದೇ ಫೋನು ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ವಿಷಯ ಮುಗಿಸಿ, ""ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಣ ಆಯ್ತಾ' ಅನ್ನುವ ಕಲೆಯೂ ಸಿದ್ದಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಮನೆಯ ಫೋನ್‌ ಬಿಲ್ಲು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದೊಂದೇ, ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರಿಗೆ ಇರುವ ಸಮಾಧಾನ. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಭಲೇ ಘಟವಾಣಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಯರು, ಅವಳು ಈಗೀಗ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಭಾರಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಅದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ,"ನಿಮಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಹೆಂಗಸರ ಸಂಕಟ. ನೋಡಿ ಪಾಪ ವಿಶಾಲು, ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಸಾಕಿದ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತಿದಾಳೆ ಗೊತ್ತಾ.. ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಮಗಳು ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾಳಂತೆ.. ಪಾಪ, ಅದನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡು ಅಳು ಬಂತು' ಅಂದರು. ""ಅಲ್ವೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ ದಿನವೇ ನೀನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದವಳಲ್ಲ, ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳು ಹೋದ ವರ್ಷ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಹೋದಾವಾಗಲೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ, ಈಗ ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡ್ಕಂಡು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ' ಅಂತ ರಾಯರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ""ನೋಡ್ರೀ, ನಮ್ಮ ಸನ್ನಿವೇಶವೇ ಬೇರೆ, ನಮಗೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ..ವಿಶಾಲು ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ, ಅವಳ ಗಂಡ ಮೊದಲೇ ಸರಿ ಇಲ್ಲ.. ಮನೆಗೆ ಆದಾಯವೂ ಇಲ್ಲ.. ಇಷ್ಟ್ ದಿನ ಮಗಳು ಇದ್ಲು, ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳೂ ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ' ಎಂದು ಛಾಯಾವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರು !

ಆದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಟೀವೀ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಲು ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ರಾಯರ ಅಭಿಮತ. ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕತೆಗಳ ಅಮೋಘ ತಿರುವುಗಳು ಎಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯಿಪಾಠವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಯಾವ ಯಾವ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಯಾವ್ಯಾವ ನಾದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆ ಮಾವ ಅಳಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಮತ್ತು ಸೋದರಮಾವನ ಮಗಳು ಆವತ್ತು ಏನೇನು ಮಾಡಿದರು, ನಿನ್ನೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದರು, ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ವರುಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೂ ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯ ಮಗಳ ಹೆಸರು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರದ ಹೆಂಡತಿಗೆ, ಅದು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಶತನಾಮಾವಳಿಗಳು ಬಾಯಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದು ರಾಯರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿ.
ಆದರೆ, ಅವರು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದೆ ಮನೆಯ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲ ಬಾರಿ ಪದ್ದಮ್ಮ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಾಗಲೋ, ಸಂಜೆ ಚಹದ ಜೊತೆಗೋ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ರಿಕ್ಯಾಪು ಮಾಡುವುದಿದೆ. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕೆಲ ಬಾರಿ ರಾಯರೂ ಆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ""ನೋಡಿ, ಆ ಕುಸುಮಾ ಇದಾಳಲ್ಲ, ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಮಗ ಮಯೂರನಿಗೂ, ಮೈತ್ರಿಯ ತಂಗಿ ಚೈತ್ರಂಗೂ ಲವ್ವು ಶುರುವಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನ ಕುಸುಮಳ ನಾದಿನಿ ಸುಮ ತಪ್ಸೋಕೆ ಹೊರಟಿದಾಳಲ್ಲ ಇದು ನ್ಯಾಯಾನಾ? ಸುಮಂಗೆ ಮೈತ್ರಿಯ ಮಾವನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಚೈತ್ರನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನೀವೇನಂತೀರಿ' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಾಯಿಯ ಚಲನೆಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರಿಗೆ, ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಹಾ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ಕೆಮ್ಮಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಮ್ಮು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಕೆಮ್ಮಿನ ಉಪಚಾರದ ನಡುವೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ಸಂಬಂಧಗಳ ತಂತು ಕಡಿದು ಹೋಗಿ, ರಾಯರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಮಗಳು ಈಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಕೂಡ ಚುಟುಕಾಗಿಯಾದರೂ ತಾನು ನೋಡುವ ಅಷ್ಟು ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿನ ಟಾಪ್‌ಒನ್‌ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ""ನೋಡು ಸ್ನೇಹಾ, ಮೊನ್ನೆ ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ್ಲು ಅಂತ, ಅವಳು ಈಗ ಒಂದು ಆಶ್ರಮ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದಾಳೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೇಯವರು ಕಣೇ.. ಪಾಪ ಅವಳನ್ನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ' ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರಾಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಟರ್‌ ನ್ಯಾಷನಲ್‌ ಕಾಲ್‌ ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಕಥೆಯಿಂದಾಗಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹಾ, ನೋಡುವಷ್ಟು ದಿನ ನೋಡಿ ಕೊನೆಗೊಂದಿನ, ""ಅಮ್ಮಾ, ನಾನೂ ಈಗ ಯೂ ಟ್ಯೂಬಲ್ಲಿ ಆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ದಿನಾ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೂ ಹಾಕ್ತಾರೆ'ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೂ ಆಗಲೊಮ್ಮೆ ಈಗಲೊಮ್ಮೆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕ್ರಾಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆವತ್ತು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಲ್‌ ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಮೊದಲು ಪದ್ದಮ್ಮ ಗುರುವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರ ಅಂತಲಾದರೂ ದೇವಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋ, ರಾಯರ ಮಠಕ್ಕೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಟೀವೀಲೇ ದೇವರ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ಶುರುವಾದವೋ, ಅದಕ್ಕೂ ಅವರು ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. "ಮನೆಲೇ ನಡೆದಾಡೋ ದೇವರು ಕಾಣುವಾಗ ಕಲ್ಲು ದೇವರನ್ನ ಕಂಡು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ" ಎಂಬ ಪದ್ದಮ್ಮನ ಪ್ರಚಂಡ ಫಿಲಾಸಫಿ ಕೇಳಿದ ರಾಯರು ಮಾತೇ ಬಾರದಂತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ದೇವರು ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನ ಬರುವ ಡಿಸೈನರ್‌ ಸೀರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ, ದೇವರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎದುರು ಮಾತನಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತುರುಕುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಕೆ, "ಇನ್ನೇನು ದೇವಿ ಶಾಪ ಕೊಡೋಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು, ಆವಾಗಲೇ ಇವರಿಗೆ ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆ ಹುಡುಗೀರ ಅಡ್ವಟೇಜು ತೋರಿಸಬೇಕು, ದರಿದ್ರ' ಎಂದು ಬೈದೇ ಬೈಯುತ್ತಾರೆ. " ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಅಡ್ವಟೇಜನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾಕಬೋದಪ್ಪ" ಎಂಬ ಅವರ ಸಲಹೆಯನ್ನೂ ಇವತ್ತಿನ ತನಕ ಯಾವ ಚಾನಲಿನವರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ದಿನ ಇದು ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಅಲ್ಲಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಹಾಕುವ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಆಭರಣಗಳು, ಝಗಮಗ ಮಹಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ಆನಂದವಾದರೂ, ಆ ಭಾಷೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೇ ಅವರು ಶರಣಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ""ಹಿಂದೀ ಸೀರಿಯಲಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕಿವಿ ಕೊಯ್ಯುವ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ಕು ಹಾಕಿ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಖಾನೇ ತೋರುಸ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ.. ಯಾರೋ ಏನೋ ಅನ್ನೋದು, ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಕ್‌ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲೋದು, ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖಾನೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸೋದು, ಕಥೆನೆ ಓಡದಿಲ್ಲ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ನಮ್‌ ಭಾಷೆನೆ ನಮಗೆ ವಾಸಿ' ಎಂದು ನೆರೆಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೂ ಹೇಳಿ ಆಕೆಯೂ ಕೂಡ ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡದಂತೆ ಮಾಡಿದಾರೆ ಪದ್ದಮ್ಮ. ಅವರ ಈ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ವೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನ ತಪ್ಪಿಸೋಕೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕರೆಂಟು ಹೋಗಿಯೋ, ಅನಿವಾರ್ಯ ನೆಂಟರೋ ಬಂದಾಗ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಕಥಾ ಭಾಗವನ್ನು ಆಕೆ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಬಲ್‌ ಮುಷ್ಕರ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗಳಿಗೇ ಫೋನ್‌ ಮಾಡಿ ಯೂಟ್ಯೂಬಿಂದಲೇ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ದಾಖಲೆಯೂ ಉಂಟು. ತನ್ನದೇ ಬಾಣ ತನಗೇ ತಿರುಗಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಮಗಳು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಫೋನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿದ್ದು ಮಗಳು ಅಳಿಯ ಇಬ್ಬರೂ ಲಂಡನ್‌ ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಇಳಿದಾಗ. ಮಗಳು ಬಂದ ಮೊದಲೆರಡು ದಿನ ಭಯಂಕರ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಸಿಕ್ಕಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಲಂಡನ್ನಿಂದ ಮಗಳು ಮನೆಗೆಂದು ತಂದ ಥರಾವರಿ ಐಟಮ್ಮುಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೂಡ ಮಗಳು ಅಮ್ಮನನ್ನ ಬಿಡದೇ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಪದ್ದಮ್ಮಂಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಆಯ್ತು.

ಅಲ್ಲದೇ ಅಳಿಯಂದ್ರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಿಮೋಟು ಹಿಡಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಕಣಜಗಳನ್ನೇ ದಾಟಿಕೊಂಡು ಮುಂದ್ಯಾವುದೋ ಈಎಸ್ಪೀಯನ್ನು ಡಿಸ್ಕವರಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಭಾರೀ ವರಿಯೇ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಒಂದು ದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೇ, ಅಳಿಯಂದಿರು ರಿಮೋಟು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೋದಾಗ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಕಥೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದಾ ಎಂದು ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಮಗಳು, ತಡೆಯಲಾರದೆ, ""ಏನಮ್ಮಾ, ಆ ತರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತಿದೀಯಾ, ನಾನು ಬಂದಿದೀನಿ ಇಲ್ಲಿ, ಅವರೂ ಇದಾರೆ, ನಮ್ಮಗಳ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡಬಾರದೇನೇ' ಎಂದಳು. ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅತ್ತೆಯೋ ಸೊಸೆಯೋ ಧ್ವನಿಯೇರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆ ಕಡೆಯೇ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಗಳು ತಡೆಯಲಾರದೇ, ರಿಮೋಟು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಟೀವಿ ಆಫ‌ು ಮಾಡಿದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ""ನೋಡು ಮಗಳೇ, ನೀನು ಇವತ್ತು ಇರ್ತಿàಯಾ, ಇನ್ನು ನಾಕು ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗ್ತಿಯಾ. ನಿಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮಿಸ್ಸಾದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಟ್ಯೂಬಿದೆಯಮ್ಮ. ನಂಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಂಜೆಯಾಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಎಲ್ಲೋ ಸುತ್ತೋಕೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಮನೆಗೆ ಕೂತಿರೋ ನಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ಜೊತೆ. ಬೇರೆ ಹೆಂಗಸರ ಹಾಗೆ ನಾನೇನೂ ಸಿನಿಮಾ, ನಾಟಕ ಅಂತಲೋ, ಬೀದಿ ಸುತ್ತೋಕೆ ಅಂತಲೋ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು. ಯಾರು ನನ್ನ ಮರೆತರೂ ಈ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ನನ್ನ ಮರೆಯಲ್ಲ ಬಿಡು. ನಾನು ಯಾರು ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಂಡರೆ ಭಾರಿ ಇಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾ' ಎನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಟಿವಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಟೈಟಲ್‌ ಸಾಂಗು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ

ಶುಕ್ರವಾರ, ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ 06, 2013

ಕನಸಿನ ಹೊಸ ಲೋಕ:ಲೂಸಿಯಾ

ಕಳೆದ ಒಂದು-ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಲೂಸಿಯೂ ಸಿನಿಮಾದ ತಯಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದ ನನಗೆ ಆ ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ರೂಪು ತಳೆಯುವ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವರದಿಗಳನ್ನ, ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಪವನ್ ರ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲ ಬಾರಿ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಸಿನಿಮಾ, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಆ ಭಾರಕ್ಕೇ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿ, “ಛೇ, ಇಷ್ಟೇನಾ” ಎಂದನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಲೂಸಿಯಾ ಬಗ್ಗೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಭಯ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗಿ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಭಯ ದೂರವಾಯಿತು.
ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ. ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳ ನಡುವಿನ ಎರಡು ಕಥೆಗಳನ್ನ ಹೆಣೆದಿರುವ ರೀತಿಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಚಿತ್ರಕಥೆಗಾಗಿ ಪವನ್ ಬಹಳ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಕನ್ನಡದ ವೀಕ್ಷಕರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಲಿಷ್ಟವೂ ಹೌದೇನೋ. ಆದರೂ ಇಂತಹದೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪವನ್ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು.
ನಿಕ್ಕಿ ಅನ್ನುವ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಡೋ ಹುಡುಗ, ನಿದ್ರೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಏನೆಲ್ಲ ಅವಸ್ಥೆ ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಒನ್ ಲೈನರ್ ಕಥೆ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ-ಇದರ ಹಿಂದಿರೋ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮದ ಕಥೆ-ಚಿತ್ರಕಥೆ ವೀಕ್ಷಕರನ್ನ ಪದೇ ಪದೇ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆಯೋ ಪ್ರೀತಿ, ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭ್ರಮೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪವನ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಚ್ಯುತ ರಾವ್ ಅಭಿನಯ ಸೂಪರ್. ಶೃತಿ ಹರಿಹರನ್ ಕೂಡ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗೇ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಇತರ ಕಲಾವಿದರ ನಟನೆ ಕೂಡ ಸೊಗಸಾಗಿರುವುದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಸಂಗೀತ , ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನುನಿ   ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಫೈವ್-ಡಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬಳಸಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದು ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದಂತಿದೆ. ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್! ಇಂತಹ ಪ್ಯಾರಲಲ್ ಕಥೆ ಇರೋ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಲೂಸಿಯಾ ಅನ್ನೋದೆ ಯಾಕೆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಎನ್ನೋ ಡೌಟ್ ಇದ್ದೋರಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಶುರುವಾಗಿ ಕಾಲು ಗಂಟೆಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದ ಉತ್ತರಾರ್ಧ ಕೊಂಚ ಸ್ಲೋ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ವೀಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನಗಳು ಉಳಿಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕುಗಳನ್ನ ಬಿಡಿಸಲು, ಪವನ್ ಬೇಕೆಂದೇ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಕಥೆ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸದು. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂಟರವಲ್ ನಂತರ ಕೊಂಚ ನಿಧಾನಗತಿಯ ಪಯಣ.
ಈ ೨೦೧೩ ರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಸ ಜಾಡಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚೇ ಇದೆ.  ಜನರೇ ದುಡ್ಡು ಹಾಕಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡರೆ, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನ ಅನುಸರಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಬಹುದೋ ಏನೋ! ಮೆದುಳನ್ನ ಮನೇಲಿಟ್ಟು ಬಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಎಂದು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳೋರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರೋ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೆದುಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡೋ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಪವನ್. ಹೋಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ನಿರಾಸೆ ಆಗಲ್ಲ.

ರೇಟಿಂಗ್: 4 Stars


ರವಿವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 11, 2013

ಎಂಥಾ ಮಳೆಯಣ್ಣ ಇದು ಎಂಥಾ ಮಳೆಯೋ!

          ಮೇ ಕೊನೆಯ ವಾರ. ಆಫೀಸಿಂದ ಸಂಜೆ ಹೊರಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ದಾರಿಲಿ ಹೈವೇಗೆ ಬಂದರೆ, ಇಂಡಿಪೆಂಡೆನ್ಸ್ ಡೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯೂ.ಎಫ್.ಓ ಇಡೀ ಸಿಟೀನೇ ಮುಚ್ಕೊಳತ್ತಲ್ಲ ಆ ತರ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡ ಉಡುಪಿ ಕಡೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. “ಮಳೆ ಬರೋದ್ರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಡೋ ಪೆದ್ದೇ” ಅನ್ನೋ ರೆಡ್ ಸಿಗ್ನಲನ್ನ ಮೆದುಳು ಪದೇ ಪದೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನ ಲಕ್ಷಿಸದೇ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಆ ಮೋಡದ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದೆ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಹತ್ತು ಮೀಟರು ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಒಂದ್ ಮಳೆ ಹೊಡೀತು ನೋಡಿ,ಅಷ್ಟೆ ಕಥೆ. ಅಂದಾಜಾಗೋದರೊಳಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆ. ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಅಂಗಡಿ ಕೆಳಗೆಲ್ಲ ನಿಂತರೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಗಾಳಿ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬೀಸ್ತಾ ಇರೋ ಮಳೆ, ನೀವು ಬಿಡಿ,ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿರುವ ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಗಿರೋ ಐಟಮ್ಮುಗಳನ್ನೂ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಂ, ಆವತ್ತು ಹಾಗೆ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ, ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪಿ, ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಒಣಗಿಸಿರೋ ಒಂದು ಶರ್ಟು, ಹದಿನೈದು ದಿನ ಆದ್ರೂ ಇನ್ನೂ ಒಣಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಮೊಳಕೆ ಬಂದ್ರೂ ಬರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನವೂ ಇದೆ.
ಕರಾವಳಿಯವರಿಗೆ ಈ ತರದ ಮಳೆಗಾಲ ಹೊಸತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಈ ಸಲ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಚಚ್ಚಿ ಬಾರಿಸ್ತಾ ಇರೋದಂತೂ ಹೌದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಂಥಾ ಜಡಿಮಳೆ ಬಂದ್ರೂ, ಬಂದು ಅರ್ಧ ತಾಸಿಗೆ ಹಾಗೆ ಮಳೆಯಾದ ಯಾವ ಸುಳಿವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲು ಬಂದರಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿಳಿಯಲು ಶುರುವಾಗಿ, ಫ್ಯಾನು ಚಾಲೂ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಎಂಥಾ ನೆರೆ ಬಂದರೂ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಮಾಮೂಲಾಗಿ, ಅರೇ ಮಳೆ ಬಂದಿದ್ದು ಹೌದಾ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹೊಯ್ದ ಮಳೆ ವಾರಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಕೆಸರು, ಥಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಲ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅದೇ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ. ಗದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಏರಿದ ತೋಡಿನ,ಹೊಳೆಯ ನೀರು, ಅಜ್ಜಿಯ ಸೊಂಟವೇರಿ ಕೂತ ಮೊಮ್ಮಗುವಿನಂತೆ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೂ ಸಂಜೆಗಪ್ಪು. ಜಡಿಮಳೆಯ ಪಿರಿಯಡ್ಡು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಕುಂಭದ್ರೋಣದ ಕ್ಲಾಸು, ಆಮೇಲೆ ಮುಸಲಧಾರೆಯ ತರಗತಿ.
ಹೋದ ವರ್ಷದ ಮಳೆಯನ್ನ ನಂಬಿ, ಅದೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನ ಈ ಮಳೆಗಾಲ ಬೇಸ್ತು ಬೀಳಿಸಿದೆ. ಹಪ್ಪಳದ ಹಲಸುಗಳೆಲ್ಲ ಮರದಲ್ಲೇ ಕೊಳೆತಿವೆ. ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ತರಗಲೆ ಹಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಬಾಕಿ. ಕಾಡ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಪಾಚಿ. ಒಣಗಿದ ಮಡಲುಗಳು ತೋಟದಲ್ಲೇ ಇವೆ. ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೋದ ವರ್ಷದ್ದೇ ಹಪ್ಪಳ ಸಂಡಿಗೆ ಒಣಮೀನುಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಲಾಭ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ, ತೆಂಗಿನ ಮರ ಹತ್ತುವವರಿಲ್ಲದೇ ಒಣಗಿದ ಕಾಯಿಗಳೆಲ್ಲ ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಚಿಂತೆ. ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರ ನೇಜಿಗೆಂದು ನೆನೆಸಿಟ್ಟ ಭತ್ತ, ಗದ್ದೆಯ ನೀರಿಳಿಯುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಗೋಣುದ್ದ ಎದ್ದು ನಿಂತಿವೆ. ರಾತ್ರಿಗೆ ಒಂಚೂರು ಮಳೆ ಬಂದರೆ, ಗದ್ದೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಇಜಿನ್ ಸಾಯ್ಬರು, ತೋಡಿಗೆ ಒಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಒಡ್ಡು ಕಿತ್ತು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದೆ. ಅವರ ಗದ್ದೆ ಬಿಡಿ, ಮುಂದಿನ ಮೂರುಮುಕ್ಕಾಲು ಎಕರೆಯ ಎಲ್ಲ ಹೊಲಗಳೂ ಒಂದಾಗಿ ಸರೋವರವಾಗಿದೆ. ಬೆಟ್ಟು ಗದ್ದೆ, ಬಿತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಫೆರ್ನಾಂಡಿಸರ ಗದ್ದೆಯ ಅಷ್ಟೂ ಭತ್ತ, ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಏಡಿ ಹಿಡಿಯುವವರಿಗೆ, ತೋಡಲ್ಲಿ ಗಾಳ ಹಾಕಿ ಮೀನು ಹುಡುಕೋರಿಗೆ, ಗದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಏರಿ ಬಂದ ನೀರಲ್ಲಿನ ಮೀನು ಕಡಿಯುವವರಿಗೆ ಕೈ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ನಿಂತ ಕೆಸುವಿನೆಲೆಗಳು, ಅಕ್ಕಿ ಮೆಣಸು ಹುಳಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹದ ಮಿಶ್ರಣದಲ್ಲಿ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಪತ್ರೊಡೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಉಪ್ಪಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಟ್ಟ ಹಲಸು, ಬೇಳೆಗಳ “ಉಪ್ಪಡಚ್ಚೀರ್” ನಿಂದ ತಯಾರಾಗುವ ಖಾದ್ಯಗಳ ರುಚಿಯನ್ನ, ಬಲ್ಲವನೇ ಬಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದ ಹಿತ್ತಲ ಸೊಪ್ಪುಗಳೆಲ್ಲ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಸಾಂಬಾರಿನಿಂದ ತೊಡಗಿ ಬೋಂಡಾಗಳವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಈಬಾರಿಯ ಅಚಾನಕ್ ಮಳೆ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂತಸವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಂದಿರುವುದಂತೂ ಹೌದು. ಬಿಡದೇ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ, “ಎಂತಾ ಚ್ವರೆ ಮಾರಾಯ” ಎಂದು ಬೈದುಕೊಂಡರೂ, ಖುಷಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣೋತ್ತರ ಕನ್ನಡಗಳ ಎಲ್ಲ ನದಿಗಳೂ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಮೀನುಗಾರರ ದೋಣಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತ ಯಾವಾಗ ಮತ್ತೆ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಇಳಿದೇವು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಸಂತಸದ ಜೊತೆಗೆ, ಬೇಸರವೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆಗೆ ಸೂರು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು,  ಕಡಲ ಕೊರೆತಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾದ ಮನೆಗಳವರು, ಜೀವದ ಸ್ನೇಹಿತನೇ ನೀರೊಳಗೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ನಿಂತವರು..ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಮಳೆಗಾಲ ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸೂತಕದ ನೀರು. ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗಾದರೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಖುಷಿಯ “ವರ್ಷ” ಮರಳಿ ಬರಲಿ .

(ವಿಜಯ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ರವಿವಾರ, ಮೇ 26, 2013

ಹೆದ್ದಾರಿಯ ವೇಗದೂತಗಳು!!



ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ, ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಬಸ್ಸು ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ಆಫೀಸಿದೆ. ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆ ಅದು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಆಗುಂಬೆ ಉಡುಪಿ ಕಾರ್ಕಳ ಮಂಗಳೂರು ಅಂತ ಓಡಾಡುವ ಈ ಬಸ್ಸುಗಳು ಮಲೆನಾಡು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯನ್ನ ದಿನವೂ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಚಹ ಕುಡಿಯಲು ಕೆಲ ಬಾರಿ ಅವರದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನ ಕಂಡಕ್ಟರು ಡ್ರೈವರುಗಳು ಕೂತು ಚಾ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಕೇಳುತ್ತ ಕೂರುವುದರಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಘಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಹುಲಿ, ಕಾಡುಕೋಣ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾರ್ಕಳದಿಂದ ಉಡುಪಿಗೆ ಬರುವಾಗ ತಾನು ಹೇಗೆ ಲಾರಿಯೊಂದನ್ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡಿದೆ, ಆವತ್ತೊಂದಿನ ಅಮೋಘವಾಗಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ಹೇಗೆ ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲೆಳೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್ ಅಪಘಾತ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಾಭಿನಯವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಲೋಕವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತ ಕೂತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀನಿಯರ್ ಡ್ರೈವರೊಬ್ಬರು ತಾನು ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಂತೆಂಥ ರೂಟಿನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿದ್ದೇನೆ, ತನ್ನ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಏನು ಎತ್ತ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸ್ವಪರಾಕಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಜೂನಿಯರೊಬ್ಬ, “ಎಂತ ಮಾರ್ರೆ, ನೀವು ಮಂಗಳೂರು ಉಡುಪಿ ರೂಟಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸರ್ವೀಸು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದ. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು, “ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ರೂಟಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ. ನನ್ನ ನಸೀಬು” ಎಂದರು. ’ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀವೆಂತ ದೊಡ್ಡ ಜನ. ನಾನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಅದೇ ರೂಟಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸಿದ್ದೆ, ಒಂದು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟು ಕೂಡ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತುಂಟ’ ಎಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಸೀನಿಯರ್ ಸಾಹೇಬ್ರು “ಅಣ್ಣಾ ನನ್ನ ಪುಂಗಿ ಬಂದು ಮಾಡ್ತೇನೆ. ನೀನೇ ಗ್ರೇಟು ಮಾರಾಯ. ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಯಾವುದಾದರೂ ಅವಾರ್ಡಿಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು” ಎಂದು ಜೋರು ನಕ್ಕರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅವರ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಮಂಗಳೂರು ಉಡುಪಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೋಡಿಸಿ ಏನೂ ಯಡವಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಆತ ಮಹಾತ್ಮನೇ ಸರಿ ಅಂತ.

ಈ ಬರಹವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನೀವು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಡೆಯವರಾದರೆ ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕೊಂಚ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜಾನೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಬಸ್ಸುಗಳ ಲೋಕ ಇದೆಯಲ್ಲ,ಅದು ಕೊಂಚ ವಿಭಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ. ಕಳೆದ ಹತ್ತಾರು ವರುಷಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಬಗೆಯ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ, ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದ ವೇಗ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬಸ್ಸುಗಳ ಜಗತ್ತು ಬೇರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಕುಂದಾಪುರದವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಈ ಜಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ವೇಗದೂತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಪಯಣಿಸಿದವನಿಗೆ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವ, ಬದುಕುವ ಖುಷಿ, ಲೈಫು ನಶ್ವರ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿಗೆ ಪಯಣಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸೊಂದನ್ನ ಹತ್ತಿದಿರಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಂದಾಜನ್ನೂ ಮೀರಿ ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಬಸ್ಸು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಬಾರಿ ಅದೇ, ಆ ಖಾಲಿ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನೀವಂದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಆ ಸೀಟು, ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಸೀಟುಗಳೂ ತುಂಬಿದರೂ ತುಂಬಿದವೇ. ಇನ್ನು ನಿಂತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಡ್ರೈವರು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಡ್ರೈವರ್ ಕೂಡ, ಒಮ್ಮೆ ಎಕ್ಸಿಲೇಟರನ್ನ ಅದುಮಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವ್ಯಕ್ತ ಶಕ್ತಿಯೊಂದನ್ನ ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಬಸ್ಸೋಡಿಸುವುದು ನಿಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಈ ಇಹದ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ  ಒಮ್ಮೆಗೇ ನಮ್ಮ ಪರದ ಕನೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಕೊಂಡಿಯಂತೆ ಕಂಡರೆ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಹೊಸಬರಾದರೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸರ್ವರೂ ಕೂಡ ಯಾವ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರಿರುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಗಾಭರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತ, ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬೈಕು ಸೈಕಲು ಮಂದಿಯನ್ನ ಇನ್ನೇನು ನುಂಗೇ ಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂಬಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನ ಆವೇಗ ಕಂಡು ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ನಿಮಗೆ ಎಂದೋ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ಮನೆದೇವರು ನೆನಪಾಗೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೋಡಿಸುವ ಡ್ರೈವರಿನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತವರ ಬಳಿ ಹೇಳೋಣ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಂಡಕ್ಟರು ಬಂದು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಟಿಕೇಟು  ಹರಿದುಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಬಸ್ಸಿನ ಅಮೋಘ ವೇಗ ಮತ್ತು ಆಗ ತಾನೆ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಹಾರಿಬಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ನಡುಗಿ, ಆ ಟಿಕೇಟು ನಿಮ್ಮನ್ನ ತಲುಪದೇ ಬಸ್ಸಿನ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತ, ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣವಿಡೀ ಛೇ! ಟಿಕೇಟು ಕೈ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತ ಕೂರುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಆ ಕೊರಗಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ. ಟಿಕೇಟು ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನೂ ಮಹಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕ್ಲೇಮ್ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೆ ಟಿಕೇಟೇನೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀವಿರುವ ಬಸ್ಸು ವೀಡಿಯೋ ಕೋಚೆಂದಾದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೇ ಕ್ಲೀನರೋ ಕಂಡಕ್ಟರೋ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾವನ್ನ ಅಲ್ಲಿನ ಡಿವಿಡಿ ಪ್ಲೇಯರಿಗೆ ತುರುಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಬ್ಬರದ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಸಿನಿಮಾವನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸಿ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಧಡಧಡನೆ ಹಾರುವ ಸೀಟ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಕಲೆ ನಿಮಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಹಾಡುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹಾಕುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಇದು ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿ. ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರೈವರು ಕಂಡಕ್ಟರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ಮಧುರವಾದ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ತೊಡಗಿ ಧಡಭಡಗುಟ್ಟುವ ಐಟಮ್ ಸಾಂಗುಗಳವರೆಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ಲೇ ಆಗಬಹುದು. ಆದರೆ ತೊಂಬತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೂತು ಭಾರೀ ಸ್ಲೋ ಬೀಟಿನ ಹಾಡುಗಳನ್ನ ಕೇಳುವುದು ಎಂತಹ ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನ ಹೇಳಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕು.

ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಹಚಾರ ಕೆಟ್ಟು ನೀವೇನಾದರೂ ಡ್ರೈವರಿನ ಪಕ್ಕದ ಅಡ್ಡ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀರೋ ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ ಕತೆ. ಎದುರಿನಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ ಚಿಮ್ಮಿ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸು ಲಾರಿ ಕಾರುಗಳನ್ನ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಮುಂದಿದ್ದ ವಾಹನಗಳನ್ನ ಚೇಸ್ ಮಾಡಿ, ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ನುಗ್ಗುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ. ಯಾವ ಬಾಂಡ್ ಸಿನಿಮಾದ ಸ್ಟಂಟ್ ಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸುವ ಡ್ರೈವರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಕದಲಿಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶ  ಮಾತ್ರ ಆತನ ಸದ್ಯದ ಲೋಕ.

ಒಂದು ಸ್ಟಾಪಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಟಾಪಿಗೆ , ಇಂತಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಟಿರುವ ಬಸ್ಸು ಇಂತಿಷ್ಟೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ರೂಟಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹನ್ನೊಂದು ಮೂವತ್ತೇಳಕ್ಕೆ ಮಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟ ಬಸ್ಸು ಹನ್ನೊಂದೂ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತಕ್ಕೇ ಸುರತ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಕೊಂಚ ತಡವಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರನ್ನು ಪಿಕ್ ಮಾಡದೇ, ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಸೀದಾ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಜನರನ್ನೇನಾದರೂ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಬಸ್ಸಿನಾತ ಈ ಬಸ್ಸನ್ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ಗಲಾಟೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಏನ್ ಗಂಟು ಹೋಗತ್ತಪ್ಪ ಒಂದಿಬ್ರು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಅಂತ ಕೇಳುವ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಇಡೀ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಎರಡು ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರೈವರು ಕಂಡಕ್ಟರು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಕೊಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಖತರ್ನಾಕ್ ಶಿಸ್ತಿನ ಏಕೈಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೊಂದೇ ಇರುವುದೇನೋ? ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ವಿಷಯ ಬಗೆ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಾಡಿದ ಗಲಭೆಯಿಂದ ಕಳೆದ ಸಮಯವನ್ನ ಮರು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಡ್ರೈವರು ಎಕ್ಸಿಲೇಟರನ್ನು ಮತ್ತೂ ಜೋರು ಅದುಮುತ್ತ ಇನ್ನೂ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನ ಸೀಳುತ್ತ ಬಸ್ಸನ್ನ ಓಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ವೇಗಕ್ಕೇ ಎದೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದವರಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ.

ಇದೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಹದಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಂಡಕ್ಟರು ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಜೋತಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಟಿಕೇಟು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುತ್ತ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಯಪರಾತಪರಾ ಸ್ಪೀಡಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಆತ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೇ ಆರಾಮಾಗಿ ಓಲಾಡುತ್ತಾ ಎರಡು ಸೀಟು ನಲ್ವತ್ತು, ನಾಲ್ಕು ನಲ್ವತ್ತೆಂಟು ಎಂದೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹೆದರಿಕೆ ಕೊಂಚ ಕಮ್ಮಿಯಾದೀತು. ಆದರೆ ಹೀಗೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಬಸ್ಸಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಆರೆಂಟು ತಿಂಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ, ಬೆನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡು.

ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತ ವೇಗದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ಅಪಘಾತಗಳು ಮಂಗಳೂರು- ಕುಂದಾಪುರ ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಹುಚ್ಚಾಪಟ್ಟೆ ಸ್ಪೀಡಲ್ಲಿ ಓಡುವ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಬಸ್ಸುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಐದು ನಿಮಿಷ ಬೇಗ ಹೋಗುವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಘಟನೆಗಳು ನಿತ್ಯ ವರದಿಯಾಗುತ್ತವೆ.ಯಾವನದೋ ಆವೇಗಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದವರು ಕೇವಲ ಹೆಸರುಗಳಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರದೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಿದ ದೀಪಗಳ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂತ ಜೀವಗಳ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೂ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ನಿಮಗೆ ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೇನೂ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳೂ ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಹೇಳೋದಷ್ಟೆ ಇಂಗಿತವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲಿನ ಹೆದ್ದಾರಿ ದ್ವಿಪಥವೋ,ಚತುಷ್ಪಥವೋ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ರೋಚಕತೆಗಳು ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ!

( ಸಖಿ ಪಾಕ್ಷಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)