ರವಿವಾರ, ಮಾರ್ಚ್ 30, 2014

ಭಿನ್ನ ಅನುಭೂತಿ ನೀಡುವ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ



ಚಿತ್ರ: ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ
ನಿರ್ದೇಶನ: ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ
ತಾರಾಗಣ: ಕಿಶೋರ್, ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಯಜ್ಞಾಶೆಟ್ಟಿ, ರಿಶಭ್, ತಾರಾ
ರೇಟಿಂಗ್- 3.5 Stars


ಉಡುಪಿ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟದ ಊರುಗಳಲ್ಲೊಂದು. ಸಣ್ಣವನಿದ್ದಾಗಿನಿಂದಲೂ, ಉಡುಪಿ ಎಂದರೆ ಏನೋ ಒಂದು ಆಕರ್ಷಣೆ. ಕೃಷ್ಣಮಠ, ಮಲ್ಪೆ ಬೀಚು ಮತ್ತಿತರ ಪ್ರವಾಸೀ ಆಕರ್ಷಣೆಗಳಿದ್ದರೂ, ಒಂಥರಾ Sleepy town ಅದು. ತಾನಾಯಿತು, ತನ್ನ ಪಾಡಾಯಿತು ಅಂತ ಇರೋ ಜನ, ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಮೇಲೆ ಖಾಲಿ ಹೊಡೆಯುವ ರಸ್ತೆಗಳು, ರಥಬೀದಿಯ ಸೋಮಾರೀ ದನಗಳು.. ತೆಂಕಪೇಟೆ ಬಡಗುಪೇಟೆಗಳ ಹಳೆಯ ಕಾಲದ ಅಂಗಡಿ ಸಾಲು.. ಉಡುಪಿಗೆ, ಅದರದೇ ಆದ ಫ್ಲೇವರ್ ಇದೆ. ಹೀಗಾಗಿಯೇ, ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಸಿನಿಮಾವನ್ನು ಉಡುಪಿಯ ಸುತ್ತಮುತ್ತ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದಾಗ, ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಈ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ, ನನ್ನ ಆಸಕ್ತಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಿತ್ತು.
          ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರದ ನಂತರ, ನಾನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚೇ follow ಮಾಡಿದ್ದು ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆಯ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳನ್ನು. ಚಿತ್ರದ ಟ್ರೇಲರು, ಆಡಿಯೋ ರಿಲೀಸುಗಳ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೆ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ಎಲ್ಲ Updateಗಳನ್ನ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ, ಮತ್ತು Perspective ಮೂಲಕ ಕಥೆಯನ್ನ ಹೇಳ ಹೊರಟ ಬಗ್ಗೆ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. (ಆದರೆ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ  Perspective  angle ಇಲ್ಲ. ಕಥೆಯನ್ನ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಘಟನೆಗಳು-ಪಾತ್ರಗಳು ಜೋಡಿಸುತ್ತ ಹೋಗಿ ಪೂರ್ತಿ ಮಾಡುತ್ತವೆ.)
ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ ಚಿತ್ರ, ಒಂದು ಘಟನೆಯ ಸುತ್ತ ಸುತ್ತುತ್ತದೆ. ಆ ಘಟನೆ ಹೇಗಾಯಿತು, ಯಾಕಾಯಿತು, ಯಾರಿಂದ ಆಯಿತು ಎನ್ನುವುದನ್ನ ನಾನ್ ಲೀನಿಯರ್ ಚಿತ್ರಕಥೆಯನ್ನ ಹೊಂದಿರುವ ಆರು ಚಾಪ್ಟರ್ ಗಳ ಮೂಲಕ ಹೇಳಲಾಗಿದೆ. ಟ್ರೇಲರ್ ನೋಡಿ, ಇದೊಂದು fast faced thriller ಅಂದುಕೊಂಡವರಿಗೆ ನಿರಾಶೆ ಕಾದಿದೆ.ಏಕೆಂದರೆ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ ಇಡಿಯ ಚಿತ್ರದ ಕಥೆಯನ್ನ ಅತ್ಯಂತ ಸಾವಧಾನವಾಗಿ, ಬಿಡಿಸಿ ಬಿಡಿಸಿ, ಪುರುಸೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತು, ಅದೇ ಚಿತ್ರದ ಹೆಚ್ಚುಗಾರಿಕೆ ಕೂಡ. ಮಚ್ಚು ಕೊಚ್ಚು ವೈಭವೀಕರಣದ, ಅಸಂಬದ್ಧ ಹಾಡುಗಳ, ಅರ್ಥವಿಲ್ಲದ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನ ಹೊಂದಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳು ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಬರುತ್ತಿರುವ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ರಕ್ಷಿತ್ ಇಂಥದ್ದೊಂದು ಕುಸುರಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಕೈ ಹಾಕಿದ್ದು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.
ಚಿತ್ರದ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಫ್ರೇಂ ಅನ್ನೂ ಕೂಡ ಅತ್ಯಂತ ಸೊಗಸಾಗಿ ನಿರೂಪಿಸಬೇಕೆಂದು ಇಡಿಯ ಚಿತ್ರತಂಡ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದೆ. ಮೀನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಿಂದ ಹಿಡಿದು, ಸಣ್ಣ ನದಿಯ ಮೇಲಿನ ಸೇತುವೆ, ಕೆಳಗೆ ದಡದಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ದೋಣಿ, ವಿಟ್ಲಪಿಂಡಿಯ ವೇಷ ಹಾಕಿದ ಹುಡುಗರ ಮುಖದ ಬಣ್ಣ, ಹಂಗಾರಕಟ್ಟೆಯ ಸಮುದ್ರತೀರ, ಧೋ ಎಂದು ಸುರಿವ ಮಳೆಯಲ್ಲಿನ ಹೊಡೆದಾಟ, ಮೋಡ ತುಂಬಿದ ಆಗಸ, ಕೆಳಗೆ ಸಮುದ್ರದಲ್ಲಿನ ಬೋಟು..  ಎಲ್ಲ ವಾರೇ ವ್ಹಾ!. ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸೂಕ್ಷಗಳನ್ನ ಕೂಡ ರಕ್ಷಿತ್ ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಬಂದು ಹೋಗುವ ಯಕ್ಷಗಾನದ bit, ಕಥೆಯ ಬೇರನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತದೆ!
ಎರಡು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುವ ಕಥೆಯನ್ನ, ಕೆಲ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕ್ ವಿವರಗಳ ಮೂಲಕ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಜೋಡಿಸಲಾಗಿದೆ. ರಕ್ಷಿತ್  ಬಹಳ ಜಾಣತನದಿಂದ ಚಿತ್ರಕಥೆ ಹೆಣೆದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಿಗೆ ಕೊಂಚ ಗೊಂದಲ ಉಂಟಾಗಬೇಕು, ಯೋಚನೆಗೆ ಒಡ್ಡಬೇಕು ಎಂಬುದೇ ಉದ್ದೇಶವಾಗಿರುವುದರಿಂದ, ನೋಡುಗ ತನ್ನ ಮನದೊಳಗೆ ಕಥೆಯನ್ನ ಜೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ನೋಡಬೇಕಾದ್ದು ಅನಿವಾರ್ಯ. ಏನೇ ಇದ್ದರೂ, ಕೊನೆಯ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ನೀಟ್ ಆಗಿ ಉಪಸಂಹಾರ ಮಾಡಲಾಗಿದೆ.
ಇನ್ನು ನಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಬಂದರೆ ರಕ್ಷಿತ್, ರಿಷಬ್, ಅಚ್ಯುತ್, ಕಿಶೋರ್, ತಾರಾ ಎಲ್ಲರೂ ಗಮನಸೆಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಚುರುಕು ಮುಟ್ಟಿಸುವ ಒನ್ ಲೈನರ್ ಗಳು, ಲವಲವಿಕೆಯ ಅಭಿನಯದಿಂದ ರಕ್ಷಿತ್ ಶೆಟ್ಟಿ, ಕಣ್ಣಲ್ಲೇ ಮಾತನಾಡುವ ಕಿಶೋರ್, ಹುಲಿವೇಶದ ಬಾಲುವಾಗಿ ಅಚ್ಯುತ್ ಎಕ್ಸಲೆಂಟ್ ಅಭಿನಯ. ಡೆಮಾಕ್ರಸಿಯ ಪಾತ್ರ ಮಾಡಿರೋ ಮಾಸ್ಟರ್ ಸೋಹನ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಅಚ್ಚರಿ. ಯಜ್ಞಾ ಶೆಟ್ರಿಗೆ ಕೆಲಸ ಹೆಚ್ಚಿಲ್ಲ, ಶೀತಲ್ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ. ಉಳಿದಂತೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಲಾವಿದರು ತಮ್ಮ ಪಾತ್ರವನ್ನು ಸಲೀಸಾಗೇ ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ.
          ಮಧ್ಯಂತರದ ನಂತರ ಚಿತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ನಿಧಾನಗತಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ್ತೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಅದೆಯ ಹಳೆ ಸೀನ್ ಗಳು ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ. ಪೇಪರ್ ಪೇಪರ್ ಹಾಡನ್ನೂ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು, ಆ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಹಾಡು ಬೇಕಿರಲಿಲ್ಲ. ಅದೇ ರೀತಿ ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ಹುಲಿವೇಷದ ಕುಣಿತದ ಅವಧಿಯೂ ಕಡಿಮೆಯಾಗಬಹುದಿತ್ತು. ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡ ಮತ್ತು ಉಡುಪಿ ಜಿಲ್ಲೆಯವರಿಗೆ ಈ ಚಿತ್ರ ಉಳಿದವರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಇಷ್ಟವಾಗುತ್ತದೆ. ಬೇರೆ ಪ್ರದೇಶಗಳ ಮಂದಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿ ಆಡುವ ಮಾತುಗಳು ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ಮಾಡದಿರುವುದರಿಂದ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಹೋಗಬಹುದೇನೋ. ನನಗಂತೂ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುವ ಒಂದು ಡೈಲಾಗೂ ಇರಲಿಲ್ಲ!   
          ಕರಮ್ ಚಾವ್ಲಾ ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚಿತ್ರದ ಹೀರೋ ಅಂದರೆ ತಪ್ಪಾಗಲಾರದು. ಅಜನೀಶ್ ಲೋಕನಾಥ ಹಿನ್ನೆಲೆ ಸಂಗೀತ ಸೂಪರ್. ಅವರ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನ ಅರಿಯಲು ’ನಿಮಿತ್ತ’ ಚಾಪ್ಟರ್ ನ ಫೈನಲ್ ಶೋ ಡೌನ್ ಒಂದೇ ಸಾಕು. ಘಾಟಿಯಾ ಇಳಿದು, ಕಣ್ಣಾ ಮುಚ್ಚೇ, ಕಾಕಿಕ್ ಬಣ್ಣ ಕಾಂತಾ  ಹಾಡುಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿವೆ. ಅವುಗಳನ್ನ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡ ರೀತಿಯೂ.
ಕೊನೆಯ ಮಾತು: ಚಿತ್ರವನ್ನ ಇನ್ನೂ 10-15 ನಿಮಿಷ ಎಡಿಟ್ ಮಾಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು. ಈಗಲೂ ರಕ್ಷಿತ್ ಈ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನ ಹರಿಸಬಹುದು. ಅಷ್ಟಾಗಿಯೂ, ತಾಳ್ಮೆ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಆಸ್ವಾದನೆ ಮಾಡುವವರಿಗಾಗೇ ಈ ಚಿತ್ರ ಇರೋದು. ’ನೋಡುವ’ ಸಿನಿಮಾ ಕಾಡಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮನ್ನ ನೀವು ವಿಭಿನ್ನ ಅನುಭೂತಿಗೆ ಒಳಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದಿದ್ದರೆ, ಉಳಿದವರು ಕಂಡಂತೆ  ಚಿತ್ರವನ್ನು ತಪ್ಪದೇ ನೋಡಿ.



ಶನಿವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 08, 2014

ಸೀರಿಯಲ್ ಸಮಾಚಾರ


ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರಿಗೆ ಮಂಡಿ ನೋವು ಆರಂಭವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಓಡಾಡಬೇಡಿ ಅಂದಿದ್ದೇ, ಅವರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರಾದ ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಟ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆಯವರೆಗೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವುದನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಜೆ ಆರಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಸೋಫಾರೂಢರಾಗಿ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ, ಬ್ರೇಕು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದಷ್ಟೇ, ಅದೂ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಕನ್ನಡನಾಡಿನ  ಸಮಸ್ತ ಟೀವಿ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಕಳೆದ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಪದ್ದಮ್ಮ ಎಡೆಬಿಡದೆ ನೋಡುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದೆ.

ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರು ಸಂಜೆ ಆರರ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ""ಯಾರೋ ಗೆಸ್ಟ್‌ ಬರ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ ರಾತ್ರೆಗೆ, ಏನಾರೂ ಸ್ಪೆಷಲ್‌ ಮಾಡ್ಬೇಕು' ಎನ್ನುವ ಹಸೀ ಸುಳ್ಳನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಹೇಳಿರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಈಗೀಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸೋದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾರದೇ ಫೋನು ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ವಿಷಯ ಮುಗಿಸಿ, ""ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಣ ಆಯ್ತಾ' ಅನ್ನುವ ಕಲೆಯೂ ಸಿದ್ದಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಮನೆಯ ಫೋನ್‌ ಬಿಲ್ಲು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದೊಂದೇ, ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರಿಗೆ ಇರುವ ಸಮಾಧಾನ. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಭಲೇ ಘಟವಾಣಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಯರು, ಅವಳು ಈಗೀಗ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಭಾರಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಅದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ,"ನಿಮಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಹೆಂಗಸರ ಸಂಕಟ. ನೋಡಿ ಪಾಪ ವಿಶಾಲು, ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಸಾಕಿದ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತಿದಾಳೆ ಗೊತ್ತಾ.. ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಮಗಳು ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾಳಂತೆ.. ಪಾಪ, ಅದನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡು ಅಳು ಬಂತು' ಅಂದರು. ""ಅಲ್ವೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ ದಿನವೇ ನೀನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದವಳಲ್ಲ, ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳು ಹೋದ ವರ್ಷ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಹೋದಾವಾಗಲೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ, ಈಗ ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡ್ಕಂಡು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ' ಅಂತ ರಾಯರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ""ನೋಡ್ರೀ, ನಮ್ಮ ಸನ್ನಿವೇಶವೇ ಬೇರೆ, ನಮಗೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ..ವಿಶಾಲು ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ, ಅವಳ ಗಂಡ ಮೊದಲೇ ಸರಿ ಇಲ್ಲ.. ಮನೆಗೆ ಆದಾಯವೂ ಇಲ್ಲ.. ಇಷ್ಟ್ ದಿನ ಮಗಳು ಇದ್ಲು, ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳೂ ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ' ಎಂದು ಛಾಯಾವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರು !

ಆದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಟೀವೀ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಲು ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ರಾಯರ ಅಭಿಮತ. ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕತೆಗಳ ಅಮೋಘ ತಿರುವುಗಳು ಎಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯಿಪಾಠವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಯಾವ ಯಾವ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಯಾವ್ಯಾವ ನಾದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆ ಮಾವ ಅಳಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಮತ್ತು ಸೋದರಮಾವನ ಮಗಳು ಆವತ್ತು ಏನೇನು ಮಾಡಿದರು, ನಿನ್ನೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದರು, ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ವರುಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೂ ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯ ಮಗಳ ಹೆಸರು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರದ ಹೆಂಡತಿಗೆ, ಅದು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಶತನಾಮಾವಳಿಗಳು ಬಾಯಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದು ರಾಯರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿ.
ಆದರೆ, ಅವರು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದೆ ಮನೆಯ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲ ಬಾರಿ ಪದ್ದಮ್ಮ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಾಗಲೋ, ಸಂಜೆ ಚಹದ ಜೊತೆಗೋ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ರಿಕ್ಯಾಪು ಮಾಡುವುದಿದೆ. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕೆಲ ಬಾರಿ ರಾಯರೂ ಆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ""ನೋಡಿ, ಆ ಕುಸುಮಾ ಇದಾಳಲ್ಲ, ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಮಗ ಮಯೂರನಿಗೂ, ಮೈತ್ರಿಯ ತಂಗಿ ಚೈತ್ರಂಗೂ ಲವ್ವು ಶುರುವಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನ ಕುಸುಮಳ ನಾದಿನಿ ಸುಮ ತಪ್ಸೋಕೆ ಹೊರಟಿದಾಳಲ್ಲ ಇದು ನ್ಯಾಯಾನಾ? ಸುಮಂಗೆ ಮೈತ್ರಿಯ ಮಾವನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಚೈತ್ರನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನೀವೇನಂತೀರಿ' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಾಯಿಯ ಚಲನೆಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರಿಗೆ, ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಹಾ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ಕೆಮ್ಮಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಮ್ಮು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಕೆಮ್ಮಿನ ಉಪಚಾರದ ನಡುವೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ಸಂಬಂಧಗಳ ತಂತು ಕಡಿದು ಹೋಗಿ, ರಾಯರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಮಗಳು ಈಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಕೂಡ ಚುಟುಕಾಗಿಯಾದರೂ ತಾನು ನೋಡುವ ಅಷ್ಟು ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿನ ಟಾಪ್‌ಒನ್‌ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ""ನೋಡು ಸ್ನೇಹಾ, ಮೊನ್ನೆ ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ್ಲು ಅಂತ, ಅವಳು ಈಗ ಒಂದು ಆಶ್ರಮ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದಾಳೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೇಯವರು ಕಣೇ.. ಪಾಪ ಅವಳನ್ನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ' ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರಾಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಟರ್‌ ನ್ಯಾಷನಲ್‌ ಕಾಲ್‌ ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಕಥೆಯಿಂದಾಗಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹಾ, ನೋಡುವಷ್ಟು ದಿನ ನೋಡಿ ಕೊನೆಗೊಂದಿನ, ""ಅಮ್ಮಾ, ನಾನೂ ಈಗ ಯೂ ಟ್ಯೂಬಲ್ಲಿ ಆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ದಿನಾ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೂ ಹಾಕ್ತಾರೆ'ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೂ ಆಗಲೊಮ್ಮೆ ಈಗಲೊಮ್ಮೆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕ್ರಾಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆವತ್ತು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಲ್‌ ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಮೊದಲು ಪದ್ದಮ್ಮ ಗುರುವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರ ಅಂತಲಾದರೂ ದೇವಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋ, ರಾಯರ ಮಠಕ್ಕೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಟೀವೀಲೇ ದೇವರ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ಶುರುವಾದವೋ, ಅದಕ್ಕೂ ಅವರು ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. "ಮನೆಲೇ ನಡೆದಾಡೋ ದೇವರು ಕಾಣುವಾಗ ಕಲ್ಲು ದೇವರನ್ನ ಕಂಡು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ" ಎಂಬ ಪದ್ದಮ್ಮನ ಪ್ರಚಂಡ ಫಿಲಾಸಫಿ ಕೇಳಿದ ರಾಯರು ಮಾತೇ ಬಾರದಂತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ದೇವರು ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನ ಬರುವ ಡಿಸೈನರ್‌ ಸೀರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ, ದೇವರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎದುರು ಮಾತನಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತುರುಕುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಕೆ, "ಇನ್ನೇನು ದೇವಿ ಶಾಪ ಕೊಡೋಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು, ಆವಾಗಲೇ ಇವರಿಗೆ ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆ ಹುಡುಗೀರ ಅಡ್ವಟೇಜು ತೋರಿಸಬೇಕು, ದರಿದ್ರ' ಎಂದು ಬೈದೇ ಬೈಯುತ್ತಾರೆ. " ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಅಡ್ವಟೇಜನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾಕಬೋದಪ್ಪ" ಎಂಬ ಅವರ ಸಲಹೆಯನ್ನೂ ಇವತ್ತಿನ ತನಕ ಯಾವ ಚಾನಲಿನವರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ದಿನ ಇದು ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಅಲ್ಲಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಹಾಕುವ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಆಭರಣಗಳು, ಝಗಮಗ ಮಹಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ಆನಂದವಾದರೂ, ಆ ಭಾಷೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೇ ಅವರು ಶರಣಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ""ಹಿಂದೀ ಸೀರಿಯಲಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕಿವಿ ಕೊಯ್ಯುವ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ಕು ಹಾಕಿ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಖಾನೇ ತೋರುಸ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ.. ಯಾರೋ ಏನೋ ಅನ್ನೋದು, ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಕ್‌ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲೋದು, ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖಾನೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸೋದು, ಕಥೆನೆ ಓಡದಿಲ್ಲ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ನಮ್‌ ಭಾಷೆನೆ ನಮಗೆ ವಾಸಿ' ಎಂದು ನೆರೆಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೂ ಹೇಳಿ ಆಕೆಯೂ ಕೂಡ ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡದಂತೆ ಮಾಡಿದಾರೆ ಪದ್ದಮ್ಮ. ಅವರ ಈ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ವೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನ ತಪ್ಪಿಸೋಕೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕರೆಂಟು ಹೋಗಿಯೋ, ಅನಿವಾರ್ಯ ನೆಂಟರೋ ಬಂದಾಗ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಕಥಾ ಭಾಗವನ್ನು ಆಕೆ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಬಲ್‌ ಮುಷ್ಕರ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗಳಿಗೇ ಫೋನ್‌ ಮಾಡಿ ಯೂಟ್ಯೂಬಿಂದಲೇ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ದಾಖಲೆಯೂ ಉಂಟು. ತನ್ನದೇ ಬಾಣ ತನಗೇ ತಿರುಗಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಮಗಳು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಫೋನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿದ್ದು ಮಗಳು ಅಳಿಯ ಇಬ್ಬರೂ ಲಂಡನ್‌ ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಇಳಿದಾಗ. ಮಗಳು ಬಂದ ಮೊದಲೆರಡು ದಿನ ಭಯಂಕರ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಸಿಕ್ಕಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಲಂಡನ್ನಿಂದ ಮಗಳು ಮನೆಗೆಂದು ತಂದ ಥರಾವರಿ ಐಟಮ್ಮುಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೂಡ ಮಗಳು ಅಮ್ಮನನ್ನ ಬಿಡದೇ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಪದ್ದಮ್ಮಂಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಆಯ್ತು.

ಅಲ್ಲದೇ ಅಳಿಯಂದ್ರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಿಮೋಟು ಹಿಡಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಕಣಜಗಳನ್ನೇ ದಾಟಿಕೊಂಡು ಮುಂದ್ಯಾವುದೋ ಈಎಸ್ಪೀಯನ್ನು ಡಿಸ್ಕವರಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಭಾರೀ ವರಿಯೇ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಒಂದು ದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೇ, ಅಳಿಯಂದಿರು ರಿಮೋಟು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೋದಾಗ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಕಥೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದಾ ಎಂದು ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಮಗಳು, ತಡೆಯಲಾರದೆ, ""ಏನಮ್ಮಾ, ಆ ತರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತಿದೀಯಾ, ನಾನು ಬಂದಿದೀನಿ ಇಲ್ಲಿ, ಅವರೂ ಇದಾರೆ, ನಮ್ಮಗಳ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡಬಾರದೇನೇ' ಎಂದಳು. ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅತ್ತೆಯೋ ಸೊಸೆಯೋ ಧ್ವನಿಯೇರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆ ಕಡೆಯೇ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಗಳು ತಡೆಯಲಾರದೇ, ರಿಮೋಟು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಟೀವಿ ಆಫ‌ು ಮಾಡಿದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ""ನೋಡು ಮಗಳೇ, ನೀನು ಇವತ್ತು ಇರ್ತಿàಯಾ, ಇನ್ನು ನಾಕು ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗ್ತಿಯಾ. ನಿಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮಿಸ್ಸಾದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಟ್ಯೂಬಿದೆಯಮ್ಮ. ನಂಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಂಜೆಯಾಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಎಲ್ಲೋ ಸುತ್ತೋಕೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಮನೆಗೆ ಕೂತಿರೋ ನಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ಜೊತೆ. ಬೇರೆ ಹೆಂಗಸರ ಹಾಗೆ ನಾನೇನೂ ಸಿನಿಮಾ, ನಾಟಕ ಅಂತಲೋ, ಬೀದಿ ಸುತ್ತೋಕೆ ಅಂತಲೋ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು. ಯಾರು ನನ್ನ ಮರೆತರೂ ಈ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ನನ್ನ ಮರೆಯಲ್ಲ ಬಿಡು. ನಾನು ಯಾರು ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಂಡರೆ ಭಾರಿ ಇಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾ' ಎನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಟಿವಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಟೈಟಲ್‌ ಸಾಂಗು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ

ಶುಕ್ರವಾರ, ಸಪ್ಟೆಂಬರ್ 06, 2013

ಕನಸಿನ ಹೊಸ ಲೋಕ:ಲೂಸಿಯಾ

ಕಳೆದ ಒಂದು-ಒಂದೂವರೆ ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಲೂಸಿಯೂ ಸಿನಿಮಾದ ತಯಾರಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಮನಿಸುತ್ತ ಬಂದಿದ್ದ ನನಗೆ ಆ ಸಿನಿಮಾ ಹೇಗಿರುತ್ತದೆ ಎಂಬ ಕುತೂಹಲ ಇದ್ದೇ ಇತ್ತು. ಆ ಸಿನಿಮಾ ರೂಪು ತಳೆಯುವ ಕಾಲದಿಂದಲೂ ಅದಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧಿಸಿದ ವರದಿಗಳನ್ನ, ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಪವನ್ ರ ವೆಬ್ ಸೈಟ್ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಕೆಲ ಬಾರಿ ತುಂಬ ಕುತೂಹಲ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಸಿನಿಮಾ, ಕಾದಂಬರಿಗಳು ಆ ಭಾರಕ್ಕೇ ಕುಸಿದು ಹೋಗಿ, “ಛೇ, ಇಷ್ಟೇನಾ” ಎಂದನಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತವೆ. ಲೂಸಿಯಾ ಬಗ್ಗೂ ಅಂಥದ್ದೇ ಒಂದು ಭಯ ಇತ್ತು ನನಗೆ. ಆದರೆ ಸಿನಿಮಾ ಶುರುವಾಗಿ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ನನ್ನ ಎಲ್ಲ ಭಯ ದೂರವಾಯಿತು.
ಪವನ್ ಕುಮಾರ್ ನಿರ್ದೇಶನದ ಲೂಸಿಯಾ ಚಿತ್ರ, ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಹೊಸ ಪ್ರಯತ್ನ. ವಾಸ್ತವ ಮತ್ತು ಕನಸುಗಳ ನಡುವಿನ ಎರಡು ಕಥೆಗಳನ್ನ ಹೆಣೆದಿರುವ ರೀತಿಯೇ ಅದ್ಭುತ. ಚಿತ್ರಕಥೆಗಾಗಿ ಪವನ್ ಬಹಳ ಶ್ರಮ ಪಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸ್ಪಷ್ಟ. ಕನ್ನಡದ ವೀಕ್ಷಕರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ಬಗೆಯ ಪ್ರಯೋಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಕ್ಲಿಷ್ಟವೂ ಹೌದೇನೋ. ಆದರೂ ಇಂತಹದೊಂದು ಕಥೆಯನ್ನ ತೆರೆಯ ಮೇಲೆ ತಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಪವನ್ ಅಭಿನಂದನಾರ್ಹರು.
ನಿಕ್ಕಿ ಅನ್ನುವ ಥಿಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಟಾರ್ಚ್ ಬಿಡೋ ಹುಡುಗ, ನಿದ್ರೆ ಮಾಡೋಕೆ ಆಗದೇ ಇದ್ದಿದ್ದಕ್ಕೆ ಏನೆಲ್ಲ ಅವಸ್ಥೆ ಪಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ ಎನ್ನುವುದು ಒನ್ ಲೈನರ್ ಕಥೆ ಅಂದುಕೊಂಡರೂ-ಇದರ ಹಿಂದಿರೋ ವಿಭಿನ್ನ ಆಯಾಮದ ಕಥೆ-ಚಿತ್ರಕಥೆ ವೀಕ್ಷಕರನ್ನ ಪದೇ ಪದೇ ಅಚ್ಚರಿಗೊಳಿಸುತ್ತ ಸಾಗುತ್ತದೆ. ಅದರ ಮಧ್ಯೆ ನಡೆಯೋ ಪ್ರೀತಿ, ನಿಜಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲದ್ದನ್ನ ಕನಸಿನಲ್ಲಿ ಸಾಕ್ಷಾತ್ಕಾರಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಭ್ರಮೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನ ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಪವನ್ ಕಟ್ಟಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. ಅಚ್ಯುತ ರಾವ್ ಅಭಿನಯ ಸೂಪರ್. ಶೃತಿ ಹರಿಹರನ್ ಕೂಡ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗೇ ನಟಿಸಿದ್ದಾರೆ.ಪೋಷಕ ಪಾತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ ಇತರ ಕಲಾವಿದರ ನಟನೆ ಕೂಡ ಸೊಗಸಾಗಿರುವುದು ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ ಸಹಕಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಪೂರ್ಣಚಂದ್ರ ತೇಜಸ್ವಿಯವರ ಸಂಗೀತ , ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ್ ನುನಿ   ಛಾಯಾಗ್ರಹಣ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ. ಫೈವ್-ಡಿ ಕ್ಯಾಮರಾ ಬಳಸಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನ ಚಿತ್ರೀಕರಿಸಲಾಗಿದ್ದು ಇಡೀ ಚಿತ್ರ ಬಣ್ಣಗಳಲ್ಲಿ ಅದ್ದಿ ತೆಗೆದಂತಿದೆ. ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಈ ಚಿತ್ರದ ಇನ್ನೊಂದು ಪ್ಲಸ್ ಪಾಯಿಂಟ್! ಇಂತಹ ಪ್ಯಾರಲಲ್ ಕಥೆ ಇರೋ ಸಿನಿಮಾಗಳಲ್ಲಿ ಎಡಿಟಿಂಗ್ ಬಹಳ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ.

ಲೂಸಿಯಾ ಅನ್ನೋದೆ ಯಾಕೆ ಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಎನ್ನೋ ಡೌಟ್ ಇದ್ದೋರಿಗೆ ಚಿತ್ರ ಶುರುವಾಗಿ ಕಾಲು ಗಂಟೆಲಿ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಚಿತ್ರದ ಉತ್ತರಾರ್ಧ ಕೊಂಚ ಸ್ಲೋ ಅನ್ನಿಸಿದರೂ, ವೀಕ್ಷಕರಲ್ಲಿ ಸಿನಿಮಾ ಮಂದಿರದಿಂದ ಹೊರ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನಗಳು ಉಳಿಯಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ, ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಎಲ್ಲ ಸಿಕ್ಕುಗಳನ್ನ ಬಿಡಿಸಲು, ಪವನ್ ಬೇಕೆಂದೇ ಸಮಯ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಕನ್ನಡದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಸೈಕಲಾಜಿಕಲ್ ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ಕಥೆ ಹೊಚ್ಚ ಹೊಸದು. ಹೀಗಾಗಿ ಇಂಟರವಲ್ ನಂತರ ಕೊಂಚ ನಿಧಾನಗತಿಯ ಪಯಣ.
ಈ ೨೦೧೩ ರ ಸಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗಕ್ಕೆ ಒಂದಿಷ್ಟು ಹೊಸ ಜಾಡಿನ ಚಿತ್ರಗಳು ಬರುತ್ತಿವೆ. ಕಳೆದ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಹೋಲಿಸಿದರೆ ಯಶಸ್ಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಚಿತ್ರಗಳ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚೇ ಇದೆ.  ಜನರೇ ದುಡ್ಡು ಹಾಕಿ ನಿರ್ಮಿಸಿರುವ ಈ ಚಿತ್ರ ಯಶಸ್ಸು ಕಂಡರೆ, ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಈ ಮಾದರಿಯನ್ನ ಅನುಸರಿಸುವವರ ಸಂಖ್ಯೆಯೂ ಹೆಚ್ಚಬಹುದೋ ಏನೋ! ಮೆದುಳನ್ನ ಮನೇಲಿಟ್ಟು ಬಂದು ಸಿನಿಮಾ ನೋಡಿ ಎಂದು ಘಂಟಾಘೋಷವಾಗಿ ಹೇಳೋರು ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರೋ ಈ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಮೆದುಳಿಗೆ ಕೆಲಸ ಕೊಡೋ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಪವನ್. ಹೋಗಿ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ನಿರಾಸೆ ಆಗಲ್ಲ.

ರೇಟಿಂಗ್: 4 Stars


ರವಿವಾರ, ಆಗಸ್ಟ್ 11, 2013

ಎಂಥಾ ಮಳೆಯಣ್ಣ ಇದು ಎಂಥಾ ಮಳೆಯೋ!

          ಮೇ ಕೊನೆಯ ವಾರ. ಆಫೀಸಿಂದ ಸಂಜೆ ಹೊರಟು ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋ ದಾರಿಲಿ ಹೈವೇಗೆ ಬಂದರೆ, ಇಂಡಿಪೆಂಡೆನ್ಸ್ ಡೇ ಸಿನಿಮಾದಲ್ಲಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಯೂ.ಎಫ್.ಓ ಇಡೀ ಸಿಟೀನೇ ಮುಚ್ಕೊಳತ್ತಲ್ಲ ಆ ತರ ದೊಡ್ಡ ಮೋಡ ಉಡುಪಿ ಕಡೆ ಬರ್ತಾ ಇತ್ತು. “ಮಳೆ ಬರೋದ್ರೊಳಗೆ ಮನೆ ಸೇರ್ಕೊಂಡ್ ಬಿಡೋ ಪೆದ್ದೇ” ಅನ್ನೋ ರೆಡ್ ಸಿಗ್ನಲನ್ನ ಮೆದುಳು ಪದೇ ಪದೇ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಅದನ್ನ ಲಕ್ಷಿಸದೇ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು ಆ ಮೋಡದ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ಫೋಟೋ ತೆಗೆದೆ. ಬೈಕ್ ಸ್ಟಾರ್ಟ್ ಮಾಡಿ ಹತ್ತು ಮೀಟರು ಹೋಗಿಲ್ಲ, ಒಂದ್ ಮಳೆ ಹೊಡೀತು ನೋಡಿ,ಅಷ್ಟೆ ಕಥೆ. ಅಂದಾಜಾಗೋದರೊಳಗೆ ಪೂರ್ತಿ ಒದ್ದೆ. ನೀವು ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲುವ ಹಾಗೆ ಅಂಗಡಿ ಕೆಳಗೆಲ್ಲ ನಿಂತರೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪ್ರಯೋಜನವೂ ಇಲ್ಲ. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಗಾಳಿ ಜೊತೆಗೆ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಬೀಸ್ತಾ ಇರೋ ಮಳೆ, ನೀವು ಬಿಡಿ,ನಿಮ್ಮ ಹಿಂದಿರುವ ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಗಿರೋ ಐಟಮ್ಮುಗಳನ್ನೂ ಒದ್ದೆ ಮಾಡಿರುತ್ತದೆ. ಹಾಂ, ಆವತ್ತು ಹಾಗೆ ಶುರುವಾದ ಮಳೆ, ಇನ್ನೂ ನಮ್ಮ ಕರಾವಳಿಯನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ತಪ್ಪಿ, ಮನೆ ಹೊರಗೆ ಒಣಗಿಸಿರೋ ಒಂದು ಶರ್ಟು, ಹದಿನೈದು ದಿನ ಆದ್ರೂ ಇನ್ನೂ ಒಣಗಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೇ ಮೊಳಕೆ ಬಂದ್ರೂ ಬರಬಹುದು ಅನ್ನೋ ಅನುಮಾನವೂ ಇದೆ.
ಕರಾವಳಿಯವರಿಗೆ ಈ ತರದ ಮಳೆಗಾಲ ಹೊಸತೇನೂ ಅಲ್ಲ. ಆದ್ರೆ ಈ ಸಲ ಮಾತ್ರ ಹಿಂದೆಂದೂ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ ಚಚ್ಚಿ ಬಾರಿಸ್ತಾ ಇರೋದಂತೂ ಹೌದು. ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಎಂಥಾ ಜಡಿಮಳೆ ಬಂದ್ರೂ, ಬಂದು ಅರ್ಧ ತಾಸಿಗೆ ಹಾಗೆ ಮಳೆಯಾದ ಯಾವ ಸುಳಿವೂ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಬಿಸಿಲು ಬಂದರಂತೂ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ, ಮೈಯೆಲ್ಲ ಬೆವರಿಳಿಯಲು ಶುರುವಾಗಿ, ಫ್ಯಾನು ಚಾಲೂ ಆಗಲೇಬೇಕು. ಎಂಥಾ ನೆರೆ ಬಂದರೂ ಹತ್ತೇ ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲ ಮಾಮೂಲಾಗಿ, ಅರೇ ಮಳೆ ಬಂದಿದ್ದು ಹೌದಾ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುತ್ತದೆ. ಅದೇ ಮಲೆನಾಡಿನಲ್ಲಿ ಹತ್ತು ನಿಮಿಷ ಹೊಯ್ದ ಮಳೆ ವಾರಕ್ಕಾಗುವಷ್ಟು ಕೆಸರು, ಥಂಡಿ ಕೊಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಸಲ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಅದೇ ಕಥೆಯಾಗಿದೆ. ಗದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಏರಿದ ತೋಡಿನ,ಹೊಳೆಯ ನೀರು, ಅಜ್ಜಿಯ ಸೊಂಟವೇರಿ ಕೂತ ಮೊಮ್ಮಗುವಿನಂತೆ ಹಠ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ, ಕೆಳಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೇ ಇಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನದ ಹನ್ನೆರಡು ಗಂಟೆಗೂ ಸಂಜೆಗಪ್ಪು. ಜಡಿಮಳೆಯ ಪಿರಿಯಡ್ಡು ಮುಗಿದ ಕೂಡಲೇ ಕುಂಭದ್ರೋಣದ ಕ್ಲಾಸು, ಆಮೇಲೆ ಮುಸಲಧಾರೆಯ ತರಗತಿ.
ಹೋದ ವರ್ಷದ ಮಳೆಯನ್ನ ನಂಬಿ, ಅದೇ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರದಲ್ಲಿದ್ದವರನ್ನ ಈ ಮಳೆಗಾಲ ಬೇಸ್ತು ಬೀಳಿಸಿದೆ. ಹಪ್ಪಳದ ಹಲಸುಗಳೆಲ್ಲ ಮರದಲ್ಲೇ ಕೊಳೆತಿವೆ. ಕೊಟ್ಟಿಗೆಯ ತರಗಲೆ ಹಾಡಿಯಲ್ಲೇ ಬಾಕಿ. ಕಾಡ ಕಟ್ಟಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಹಸಿರು ಪಾಚಿ. ಒಣಗಿದ ಮಡಲುಗಳು ತೋಟದಲ್ಲೇ ಇವೆ. ಡಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಹೋದ ವರ್ಷದ್ದೇ ಹಪ್ಪಳ ಸಂಡಿಗೆ ಒಣಮೀನುಗಳು ಎಷ್ಟಿವೆಯೋ, ಅಷ್ಟೇ ಲಾಭ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ, ತೆಂಗಿನ ಮರ ಹತ್ತುವವರಿಲ್ಲದೇ ಒಣಗಿದ ಕಾಯಿಗಳೆಲ್ಲ ನೀರಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿರುವ ಚಿಂತೆ. ಶಂಕರ ಭಟ್ಟರ ನೇಜಿಗೆಂದು ನೆನೆಸಿಟ್ಟ ಭತ್ತ, ಗದ್ದೆಯ ನೀರಿಳಿಯುವುದನ್ನೇ ಕಾಯುತ್ತ ಗೋಣುದ್ದ ಎದ್ದು ನಿಂತಿವೆ. ರಾತ್ರಿಗೆ ಒಂಚೂರು ಮಳೆ ಬಂದರೆ, ಗದ್ದೆಗೆ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ನೀರಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ನಂಬಿದ್ದ ಇಜಿನ್ ಸಾಯ್ಬರು, ತೋಡಿಗೆ ಒಡ್ಡು ಕಟ್ಟಿದ್ದರು, ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ನೋಡಿದರೆ ಒಡ್ಡು ಕಿತ್ತು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದೆ. ಅವರ ಗದ್ದೆ ಬಿಡಿ, ಮುಂದಿನ ಮೂರುಮುಕ್ಕಾಲು ಎಕರೆಯ ಎಲ್ಲ ಹೊಲಗಳೂ ಒಂದಾಗಿ ಸರೋವರವಾಗಿದೆ. ಬೆಟ್ಟು ಗದ್ದೆ, ಬಿತ್ತಿದರೆ ಸಾಕು ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಫೆರ್ನಾಂಡಿಸರ ಗದ್ದೆಯ ಅಷ್ಟೂ ಭತ್ತ, ಹೇಳ ಹೆಸರಿಲ್ಲದೇ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದೆ.
ಆದರೆ ಈ ಮಳೆಯಿಂದಾಗಿ ಏಡಿ ಹಿಡಿಯುವವರಿಗೆ, ತೋಡಲ್ಲಿ ಗಾಳ ಹಾಕಿ ಮೀನು ಹುಡುಕೋರಿಗೆ, ಗದ್ದೆಗಳಿಗೆ ಏರಿ ಬಂದ ನೀರಲ್ಲಿನ ಮೀನು ಕಡಿಯುವವರಿಗೆ ಕೈ ತುಂಬಾ ಕೆಲಸ. ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಳೆ ಹೊಡೆತಕ್ಕೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿ ನಿಂತ ಕೆಸುವಿನೆಲೆಗಳು, ಅಕ್ಕಿ ಮೆಣಸು ಹುಳಿ ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಹದ ಮಿಶ್ರಣದಲ್ಲಿ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಪತ್ರೊಡೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಉಪ್ಪಲ್ಲಿ ನೆನೆಸಿಟ್ಟ ಹಲಸು, ಬೇಳೆಗಳ “ಉಪ್ಪಡಚ್ಚೀರ್” ನಿಂದ ತಯಾರಾಗುವ ಖಾದ್ಯಗಳ ರುಚಿಯನ್ನ, ಬಲ್ಲವನೇ ಬಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಸದ್ದು ಗದ್ದಲವಿಲ್ಲದೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಇದ್ದ ಹಿತ್ತಲ ಸೊಪ್ಪುಗಳೆಲ್ಲ ಅಡುಗೆ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಸಾಂಬಾರಿನಿಂದ ತೊಡಗಿ ಬೋಂಡಾಗಳವರೆಗೆ ತಮ್ಮ ಸಾಮ್ರಾಜ್ಯವನ್ನ ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತಿವೆ.
ಈಬಾರಿಯ ಅಚಾನಕ್ ಮಳೆ, ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಂತಸವನ್ನು ಎಲ್ಲೆಡೆ ತಂದಿರುವುದಂತೂ ಹೌದು. ಬಿಡದೇ ಅಬ್ಬರಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ, “ಎಂತಾ ಚ್ವರೆ ಮಾರಾಯ” ಎಂದು ಬೈದುಕೊಂಡರೂ, ಖುಷಿ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ದಕ್ಷಿಣೋತ್ತರ ಕನ್ನಡಗಳ ಎಲ್ಲ ನದಿಗಳೂ ತುಂಬಿ ಹರಿಯುತ್ತಿವೆ. ಮೀನುಗಾರರ ದೋಣಿಗಳು ಮಾತ್ರ ಸಮುದ್ರದ ದಡದಲ್ಲಿ ವಿಶ್ರಾಂತಿ ಪಡೆಯುತ್ತ ಯಾವಾಗ ಮತ್ತೆ ಅಲೆಗಳಿಗೆ ಇಳಿದೇವು ಎಂದು ಕಾಯುತ್ತಿವೆ. ಆದರೆ ಸಂತಸದ ಜೊತೆಗೆ, ಬೇಸರವೂ ಇದ್ದೇ ಇದೆ. ಹುಚ್ಚು ಮಳೆಗೆ ಸೂರು ಕಳೆದುಕೊಂಡವರು,  ಕಡಲ ಕೊರೆತಕ್ಕೆ ಆಹುತಿಯಾದ ಮನೆಗಳವರು, ಜೀವದ ಸ್ನೇಹಿತನೇ ನೀರೊಳಗೆ ಕೊಚ್ಚಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ನೋಡಿಯೂ ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ ನಿಂತವರು..ಇವರಿಗೆಲ್ಲ ಈ ಮಳೆಗಾಲ ಸುರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸೂತಕದ ನೀರು. ಮುಂದಿನ ಮಳೆಗಾಲದ ಹೊತ್ತಿಗಾದರೂ ಇವರೆಲ್ಲರ ಬದುಕಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಖುಷಿಯ “ವರ್ಷ” ಮರಳಿ ಬರಲಿ .

(ವಿಜಯ ನೆಕ್ಸ್ಟ್ ನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ರವಿವಾರ, ಮೇ 26, 2013

ಹೆದ್ದಾರಿಯ ವೇಗದೂತಗಳು!!



ನಮ್ಮ ಆಫೀಸಿನ ಪಕ್ಕದಲ್ಲೇ, ಭಾರತದ ಅತ್ಯಂತ ಹಳೆಯ ಬಸ್ಸು ಕಂಪನಿಯೊಂದರ ಆಫೀಸಿದೆ. ಕಲ್ಲಿದ್ದಲಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದ ಬಸ್ಸುಗಳನ್ನ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದ ಸಂಸ್ಥೆ ಅದು. ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಶಿವಮೊಗ್ಗ ತೀರ್ಥಹಳ್ಳಿ ಆಗುಂಬೆ ಉಡುಪಿ ಕಾರ್ಕಳ ಮಂಗಳೂರು ಅಂತ ಓಡಾಡುವ ಈ ಬಸ್ಸುಗಳು ಮಲೆನಾಡು ಮತ್ತು ಕರಾವಳಿಯನ್ನ ದಿನವೂ ಕನೆಕ್ಟ್ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ನಾವು ಚಹ ಕುಡಿಯಲು ಕೆಲ ಬಾರಿ ಅವರದೇ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿಗೆ ಹೋಗುವುದಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸಿನ ಕಂಡಕ್ಟರು ಡ್ರೈವರುಗಳು ಕೂತು ಚಾ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತ ಕಷ್ಟ ಸುಖ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಮಾತುಗಳನ್ನ ಕೇಳುತ್ತ ಕೂರುವುದರಲ್ಲಿ ಭಾರಿ ಸ್ವಾರಸ್ಯ ಇದೆ. ಹೇಗೆ ಆಗುಂಬೆಯ ಘಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಲ್ಲ ಹುಲಿ, ಕಾಡುಕೋಣ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು, ಕಾರ್ಕಳದಿಂದ ಉಡುಪಿಗೆ ಬರುವಾಗ ತಾನು ಹೇಗೆ ಲಾರಿಯೊಂದನ್ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡಿದೆ, ಆವತ್ತೊಂದಿನ ಅಮೋಘವಾಗಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿ ಹೇಗೆ ಚಾರ್ಮಾಡಿ ಘಾಟಿಯಲ್ಲಿ ಕೂದಲೆಳೆ ಅಂತರದಲ್ಲಿ ಮಹಾನ್ ಅಪಘಾತ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸಾಭಿನಯವಾಗಿ ತೋರಿಸುತ್ತ ತಮ್ಮ ಲೋಕವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸುತ್ತ ಕೂತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಇತ್ತೀಚಿಗೊಮ್ಮೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಸೀನಿಯರ್ ಡ್ರೈವರೊಬ್ಬರು ತಾನು ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಎಂತೆಂಥ ರೂಟಿನಲ್ಲಿ ಗಾಡಿ ಓಡಿಸಿದ್ದೇನೆ, ತನ್ನ ಸ್ಪೆಷಾಲಿಟಿ ಏನು ಎತ್ತ ಎಂದೆಲ್ಲ ಸ್ವಪರಾಕಿನಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಜೂನಿಯರೊಬ್ಬ, “ಎಂತ ಮಾರ್ರೆ, ನೀವು ಮಂಗಳೂರು ಉಡುಪಿ ರೂಟಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ವರ್ಷ ಸರ್ವೀಸು ಮಾಡಿದ್ದೀರಿ” ಎಂದ. ಅವರು ಅವನಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು, “ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಆ ರೂಟಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸಿಲ್ಲ ಮಾರಾಯ. ನನ್ನ ನಸೀಬು” ಎಂದರು. ’ಹಾಗಾದ್ರೆ ನೀವೆಂತ ದೊಡ್ಡ ಜನ. ನಾನು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ಅದೇ ರೂಟಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸಿದ್ದೆ, ಒಂದು ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟು ಕೂಡ ಮಾಡಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತುಂಟ’ ಎಂದ. ಅದಕ್ಕೆ ಸೀನಿಯರ್ ಸಾಹೇಬ್ರು “ಅಣ್ಣಾ ನನ್ನ ಪುಂಗಿ ಬಂದು ಮಾಡ್ತೇನೆ. ನೀನೇ ಗ್ರೇಟು ಮಾರಾಯ. ನಿನ್ನ ಹೆಸರನ್ನು ಯಾವುದಾದರೂ ಅವಾರ್ಡಿಗೆ ಶಿಫಾರಸು ಮಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ಬೇಕು” ಎಂದು ಜೋರು ನಕ್ಕರು. ಅಲ್ಲಿ ಕೂತು ಅವರ ಕಥೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನಾನೂ ಅದನ್ನೇ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಮಂಗಳೂರು ಉಡುಪಿ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೋಡಿಸಿ ಏನೂ ಯಡವಟ್ಟು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಆತ ಮಹಾತ್ಮನೇ ಸರಿ ಅಂತ.

ಈ ಬರಹವನ್ನು ಓದುತ್ತಿರುವ ನೀವು ದಕ್ಷಿಣ ಕನ್ನಡದ ಕಡೆಯವರಾದರೆ ಮೇಲಿನ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಒಪ್ಪಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೀರಿ. ಇಲ್ಲವಾದಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆ ಕೊಂಚ ಜ್ಞಾನಾರ್ಜಾನೆಯ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದೆ. ನಮ್ಮೂರಿನ ಬಸ್ಸುಗಳ ಲೋಕ ಇದೆಯಲ್ಲ,ಅದು ಕೊಂಚ ವಿಭಿನ್ನ ಮತ್ತು ವಿಚಿತ್ರ. ಕಳೆದ ಹತ್ತಾರು ವರುಷಗಳಿಂದ ಇಲ್ಲಿ ಬೇರೊಂದು ಬಗೆಯ ವಿಲಕ್ಷಣವಾದ, ಜಗತ್ತಿನ ಬೇರೆ ಯಾವ ಭಾಗದಲ್ಲೂ ಇರಲಾರದ ವೇಗ ಪ್ರಧಾನವಾದ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬಸ್ಸುಗಳ ಜಗತ್ತು ಬೇರು ಬಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿದೆ. ಮಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಶುರುವಾಗಿ ಕುಂದಾಪುರದವರೆಗೂ ಹಬ್ಬಿರುವ ಈ ಜಾಲ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನ ವ್ಯಾಪಿಸಿಕೊಂಡು ಸುತ್ತಲಿನ ಊರುಗಳ ಸಂಪರ್ಕ ಕೊಂಡಿಯಾಗಿದೆ. ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಂದರಂತೆ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಸಂಚರಿಸುವ ಈ ವೇಗದೂತಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬಾರಿಯಾದರೂ ಪಯಣಿಸಿದವನಿಗೆ ಜೀವನದ ಮಹತ್ವ, ಬದುಕುವ ಖುಷಿ, ಲೈಫು ನಶ್ವರ ಇತ್ಯಾದಿ ವಿಚಾರಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಲೋಚನೆ ಬಂದು ಹೋಗಿರುತ್ತದೆ.

ನೀವು ಮಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಉಡುಪಿಗೆ ಪಯಣಿಸಬೇಕು ಎಂದುಕೊಂಡು ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡಲ್ಲಿ ಖಾಲಿ ಇದ್ದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸೊಂದನ್ನ ಹತ್ತಿದಿರಿ ಎಂದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ, ನಿಮ್ಮ ಅಂದಾಜನ್ನೂ ಮೀರಿ ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಬಸ್ಸು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತದೆ. ಕೆಲ ಬಾರಿ ಅದೇ, ಆ ಖಾಲಿ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ನೀವಂದುಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗುವುದರ ಒಳಗೆ ಆ ಸೀಟು, ಅದರ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಸೀಟುಗಳೂ ತುಂಬಿದರೂ ತುಂಬಿದವೇ. ಇನ್ನು ನಿಂತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಡ್ರೈವರು ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಸಾಮಾನ್ಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಡ್ರೈವರ್ ಕೂಡ, ಒಮ್ಮೆ ಎಕ್ಸಿಲೇಟರನ್ನ ಅದುಮಿದ ಕೂಡಲೇ ಅವ್ಯಕ್ತ ಶಕ್ತಿಯೊಂದನ್ನ ಆವಾಹನೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಬಸ್ಸೋಡಿಸುವುದು ನಿಮ್ಮ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಈ ಇಹದ ಸರ್ವೇ ಸಾಮಾನ್ಯನಾಗಿದ್ದ ವ್ಯಕ್ತಿ  ಒಮ್ಮೆಗೇ ನಮ್ಮ ಪರದ ಕನೆಕ್ಟಿಂಗ್ ಕೊಂಡಿಯಂತೆ ಕಂಡರೆ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ಹೊಸಬರಾದರೆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ ಸರ್ವರೂ ಕೂಡ ಯಾವ ಹೆದರಿಕೆಯೂ ಇಲ್ಲದೇ ಅವರ ಪಾಡಿಗೆ ಅವರಿರುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಗಾಭರಿ ಹೆಚ್ಚುತ್ತದೆ. ಯದ್ವಾ ತದ್ವಾ ವೇಗ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತ, ಎದುರಿಗೆ ಸಿಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಬೈಕು ಸೈಕಲು ಮಂದಿಯನ್ನ ಇನ್ನೇನು ನುಂಗೇ ಬಿಟ್ಟಿತು ಎಂಬಂತೆ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನ ಆವೇಗ ಕಂಡು ಅದರ ಒಳಗಿರುವ ನಿಮಗೆ ಎಂದೋ ಮರೆತು ಹೋಗಿದ್ದ ಮನೆದೇವರು ನೆನಪಾಗೇ ಆಗುತ್ತಾರೆ. ಇಷ್ಟೊಂದು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಬಸ್ಸೋಡಿಸುವ ಡ್ರೈವರಿನ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿತನದ ಬಗ್ಗೆ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕೂತವರ ಬಳಿ ಹೇಳೋಣ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಕಂಡಕ್ಟರು ಬಂದು, ಎಲ್ಲಿಗೆ ಎಂದು ಕೇಳಿ, ಟಿಕೇಟು  ಹರಿದುಕೊಡುತ್ತಾನೆ. ಬಸ್ಸಿನ ಅಮೋಘ ವೇಗ ಮತ್ತು ಆಗ ತಾನೆ ಹೊಂಡಕ್ಕೆ ಹಾರಿಬಿದ್ದ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ಕೈ ನಡುಗಿ, ಆ ಟಿಕೇಟು ನಿಮ್ಮನ್ನ ತಲುಪದೇ ಬಸ್ಸಿನ ಅವಕಾಶದಲ್ಲಿ ತೇಲುತ್ತ, ನೋಡ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ ಯಾವುದೋ ಕಿಟಕಿಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಚಿಮ್ಮಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆ. ನೀವು ಮುಂದಿನ ಪ್ರಯಾಣವಿಡೀ ಛೇ! ಟಿಕೇಟು ಕೈ ತಪ್ಪಿತಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಎಂದು ಕೊರಗುತ್ತ ಕೂರುತ್ತೀರಿ. ಆದರೆ ಆ ಕೊರಗಿಗೆ ಅರ್ಥವೇ ಇಲ್ಲ. ಟಿಕೇಟು ಇದ್ದರೂ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಏನೂ ಮಹಾ ವ್ಯತ್ಯಾಸವಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಇನ್ಶೂರೆನ್ಸ್ ಕ್ಲೇಮ್ ಮಾಡುವ ಸಂದರ್ಭ ಬಂದರೆ ಟಿಕೇಟೇನೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ.

ನೀವಿರುವ ಬಸ್ಸು ವೀಡಿಯೋ ಕೋಚೆಂದಾದರೆ ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೇ ಕ್ಲೀನರೋ ಕಂಡಕ್ಟರೋ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾವನ್ನ ಅಲ್ಲಿನ ಡಿವಿಡಿ ಪ್ಲೇಯರಿಗೆ ತುರುಕಿರುತ್ತಾರೆ. ಅಬ್ಬರದ ಸದ್ದಿನೊಂದಿಗೆ ಆರಂಭವಾದ ಆ ಸಿನಿಮಾವನ್ನ ಸುತ್ತಲಿನ ಎಲ್ಲರೂ ನೋಡಲು ಆರಂಭಿಸಿ ನಿಮ್ಮೊಳಗೆ ಅನಾಥ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಹೆಚ್ಚುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಏನೇ ಮಾಡಿದರೂ, ಧಡಧಡನೆ ಹಾರುವ ಸೀಟ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಏಕಾಗ್ರತೆಯಿಂದ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುವ ಕಲೆ ನಿಮಗೆ ಸಿದ್ಧಿಸುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಇನ್ನು ಕೆಲ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಬರೀ ಹಾಡುಗಳನ್ನಷ್ಟೇ ಹಾಕುವ ಸಂಪ್ರದಾಯವಿದೆ. ಇದು ಕೊಂಚ ಮಟ್ಟಿಗೆ ವಾಸಿ. ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರೈವರು ಕಂಡಕ್ಟರ ಆಸಕ್ತಿಯನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿಕೊಂಡು ಹಳೆಯ ಮಧುರವಾದ ಹಾಡುಗಳಿಂದ ತೊಡಗಿ ಧಡಭಡಗುಟ್ಟುವ ಐಟಮ್ ಸಾಂಗುಗಳವರೆಗೆ ಏನು ಬೇಕಾದರೂ ಪ್ಲೇ ಆಗಬಹುದು. ಆದರೆ ತೊಂಬತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ವೇಗದಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೂತು ಭಾರೀ ಸ್ಲೋ ಬೀಟಿನ ಹಾಡುಗಳನ್ನ ಕೇಳುವುದು ಎಂತಹ ಅಸಹನೆ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನ ಹೇಳಿ ಪ್ರಯೋಜನವಿಲ್ಲ. ಅನುಭವಿಸಿಯೇ ತೀರಬೇಕು.

ನಿಮ್ಮ ಗ್ರಹಚಾರ ಕೆಟ್ಟು ನೀವೇನಾದರೂ ಡ್ರೈವರಿನ ಪಕ್ಕದ ಅಡ್ಡ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದೀರೋ ಅಷ್ಟೇ ಮತ್ತೆ ಕತೆ. ಎದುರಿನಿಂದ ಚಿಮ್ಮಿ ಚಿಮ್ಮಿ ನುಗ್ಗುತ್ತಿರುವ ಬಸ್ಸು ಲಾರಿ ಕಾರುಗಳನ್ನ ಚಾಕಚಕ್ಯತೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ, ಮುಂದಿದ್ದ ವಾಹನಗಳನ್ನ ಚೇಸ್ ಮಾಡಿ, ಹಿಮ್ಮೆಟ್ಟಿಸಿ ನುಗ್ಗುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಕಂಗಾಲಾಗುವುದು ಖಂಡಿತ. ಯಾವ ಬಾಂಡ್ ಸಿನಿಮಾದ ಸ್ಟಂಟ್ ಗೂ ಕಡಿಮೆಯಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬಸ್ಸು ಓಡಿಸುವ ಡ್ರೈವರನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಕೊಂಚವಾದರೂ ಕದಲಿಕೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ. ಮುಂದಿನ ಬಸ್ಟಾಪಿಗೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಇಂತಿಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬ ಏಕೈಕ ಉದ್ದೇಶ  ಮಾತ್ರ ಆತನ ಸದ್ಯದ ಲೋಕ.

ಒಂದು ಸ್ಟಾಪಿಂದ ಮತ್ತೊಂದು ಸ್ಟಾಪಿಗೆ , ಇಂತಿಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಹೊರಟಿರುವ ಬಸ್ಸು ಇಂತಿಷ್ಟೇ ನಿಮಿಷಗಳಲ್ಲಿ ಮುಟ್ಟಬೇಕು ಎಂಬುದು ಈ ರೂಟಿನಲ್ಲಿ ಇರುವ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ ಹನ್ನೊಂದು ಮೂವತ್ತೇಳಕ್ಕೆ ಮಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟ ಬಸ್ಸು ಹನ್ನೊಂದೂ ಐವತ್ತೊಂಬತ್ತಕ್ಕೇ ಸುರತ್ಕಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕು, ಕೊಂಚ ತಡವಾದರೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರನ್ನು ಪಿಕ್ ಮಾಡದೇ, ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಸೀದಾ ಹೋಗಬೇಕು. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಜನರನ್ನೇನಾದರೂ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಹಿಂದೆ ಬರುವ ಬಸ್ಸಿನಾತ ಈ ಬಸ್ಸನ್ನ ಓವರ್ ಟೇಕ್ ಮಾಡಿ ಅಡ್ಡಗಟ್ಟಿ ಗಲಾಟೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಏನ್ ಗಂಟು ಹೋಗತ್ತಪ್ಪ ಒಂದಿಬ್ರು ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿಕೊಂಡರೆ ಅಂತ ಕೇಳುವ ಹಾಗೇ ಇಲ್ಲ. ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಇಡೀ ಉದ್ದೇಶವೇ ಇದರಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಎರಡು ಬಸ್ಸಿನ ಡ್ರೈವರು ಕಂಡಕ್ಟರು ಬೊಬ್ಬೆ ಹೊಡಕೊಳ್ಳುವುದನ್ನ ನೋಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಇದು ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದೆ. ಅರ್ಧ ನಿಮಿಷಕ್ಕೂ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯತೆ ಕೊಡುವ ಅತ್ಯಂತ ಖತರ್ನಾಕ್ ಶಿಸ್ತಿನ ಏಕೈಕ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಇದೊಂದೇ ಇರುವುದೇನೋ? ಗಲಾಟೆ ಮಾಡಿದ ಕೂಡಲೇ ವಿಷಯ ಬಗೆ ಹರಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಮಾಡಿದ ಗಲಭೆಯಿಂದ ಕಳೆದ ಸಮಯವನ್ನ ಮರು ಹೊಂದಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಡ್ರೈವರು ಎಕ್ಸಿಲೇಟರನ್ನು ಮತ್ತೂ ಜೋರು ಅದುಮುತ್ತ ಇನ್ನೂ ವೇಗವಾಗಿ ಹೆದ್ದಾರಿಯನ್ನ ಸೀಳುತ್ತ ಬಸ್ಸನ್ನ ಓಡಿಸುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗಿನ ವೇಗಕ್ಕೇ ಎದೆ ಒಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಿದವರಿದ್ದರೆ ಮುಂದಿನ ಕಥೆ ಕೇಳುವುದೇ ಬೇಡ.

ಇದೆಲ್ಲ ಒಮ್ಮೆ ಹದಕ್ಕೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕಂಡಕ್ಟರು ಫುಟ್ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ಆರಾಮಾಗಿ ಜೋತಾಡುತ್ತಾ ತನ್ನ ಟಿಕೇಟು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಮಾಡುತ್ತ ನಿಲ್ಲುತ್ತಾನೆ. ಯಪರಾತಪರಾ ಸ್ಪೀಡಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಆತ ಯಾವುದೇ ಆಧಾರವಿಲ್ಲದೇ ಆರಾಮಾಗಿ ಓಲಾಡುತ್ತಾ ಎರಡು ಸೀಟು ನಲ್ವತ್ತು, ನಾಲ್ಕು ನಲ್ವತ್ತೆಂಟು ಎಂದೆಲ್ಲ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕುತ್ತ ಬರೆಯುವುದನ್ನು ನೋಡಿದರೆ, ನಿಮ್ಮೊಳಗಿನ ಹೆದರಿಕೆ ಕೊಂಚ ಕಮ್ಮಿಯಾದೀತು. ಆದರೆ ಹೀಗೇ ನಿರ್ಲಕ್ಷ್ಯದಿಂದ ನಿಂತಿದ್ದ ನನ್ನ ಕಂಡಕ್ಟರ್ ಸ್ನೇಹಿತನೊಬ್ಬ ಬಸ್ಸಿಂದ ಬಿದ್ದು, ಆರೆಂಟು ತಿಂಗಳು ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಮಲಗಿದ್ದ, ಬೆನ್ನು ಮುರಿದುಕೊಂಡು.

ಹೆದ್ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಪರಿಮಿತ ವೇಗದಿಂದಾಗಿಯೇ ಅನೇಕ ಅಪಘಾತಗಳು ಮಂಗಳೂರು- ಕುಂದಾಪುರ ಈ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಹುಚ್ಚಾಪಟ್ಟೆ ಸ್ಪೀಡಲ್ಲಿ ಓಡುವ ಟ್ಯಾಂಕರುಗಳು ಬಸ್ಸುಗಳು ಒಂದಕ್ಕೊಂದು ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆದುಕೊಂಡು ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿಯಾಗುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತವೆ. ಐದು ನಿಮಿಷ ಬೇಗ ಹೋಗುವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಘಟನೆಗಳು ನಿತ್ಯ ವರದಿಯಾಗುತ್ತವೆ.ಯಾವನದೋ ಆವೇಗಕ್ಕೆ ಬಲಿಯಾದವರು ಕೇವಲ ಹೆಸರುಗಳಾಗಿ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ಯಾರದೋ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆರಿದ ದೀಪಗಳ ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಕೂತ ಜೀವಗಳ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿನ ಸುದ್ದಿ ಎಲ್ಲೂ ಬರುವುದೇ ಇಲ್ಲ.

ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಳಿ ನಿಮಗೆ ದಿಗಿಲು ಹುಟ್ಟಿಸುವುದೇನೂ ನನ್ನ ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಘಟನೆಗಳೂ ಕೂಡ ನಡೆಯುತ್ತವೆ ಅನ್ನೋದನ್ನ ಹೇಳೋದಷ್ಟೆ ಇಂಗಿತವಾಗಿತ್ತು. ಇನ್ನೇನು ಇಲ್ಲಿನ ಹೆದ್ದಾರಿ ದ್ವಿಪಥವೋ,ಚತುಷ್ಪಥವೋ ಆಗಿ ಬದಲಾಗಲಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ ರೋಚಕತೆಗಳು ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿವೆ. ಹೀಗಾಗಿ, ಅದಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಸಾಧ್ಯವಾದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಎಕ್ಸ್ ಪ್ರೆಸ್ ಬಸ್ಸುಗಳಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಪ್ರಯಾಣ ಮಾಡಿ ನಿಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ!

( ಸಖಿ ಪಾಕ್ಷಿಕದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ)

ಶುಕ್ರವಾರ, ಜನವರಿ 04, 2013

ಅವಸ್ಥಾಂತರ



ದುರ್ಗಾ ಬಸ್ಸು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಏಳೂವರೆಗೆ ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ಏರನ್ನು ಹತ್ತಿ ಊರೊಳಗೆ ಬರುವುದಕ್ಕೂ ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರು ತನ್ನ ಅಂಗಡಿಯ ಮರದ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನ ತೆಗೆದು ಹೊರಗೆ ಉಪ್ಪಿನ ಮರಿಗೆಯ ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸಿಡುವುದಕ್ಕೂ ಸರಿಯಾಗುತ್ತದೆ. ಬಸ್ ಡ್ರೈವರ್ ಅಬ್ದುಲ್ಲ ಒಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಸ್ಟೇರಿಂಗ್ ತಿರುಗಿಸುತ್ತಲೇ ಮತ್ತೊಂದು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೇಟೆಯಿಂದ ತಂದ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಯನ್ನ ಸೊಯ್ಯಂದು ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಯೊಳಕ್ಕೆ ಎಸೆಯುತ್ತಾನೆ. ಒಂದು ದಿನಕ್ಕಾದರೂ ಪೇಪರನ್ನು ತಾವಾಗೇ ಓದದ ಶೆಟ್ಟರು, ಅದನ್ನ ಹೊರಗೆ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪೂಜಿಸುತ್ತ ಬಂದಿರುವ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಫೋಟೋಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಲು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಆ ಲಕ್ಷ್ಮಿಯ ಮುಖದ ಭಾಗ ಬಿಟ್ಟು ಉಳಿದಷ್ಟೂ ಗಾಜು ದೀಪ ಮತ್ತು ಊದುಬತ್ತಿಯ ಹೊಗೆಯಿಂದ ಜಡ್ಡು ಹಿಡಿದು ಕಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಅಂಗಡಿಯ ಹೊರಗಿನ ತುಂಡು ಮಣ್ಣಿನ ಜಾಗಕ್ಕೆ ನೀರೆರಚಿ, ಒಂದು ರೌಂಡು ಗುಡಿಸಿ, ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ಇರಿಸಿದ ಎಂದೂ ಒಂದೂ ಇಲಿ ಬೀಳದ ಬೋನನ್ನು ಅದರೊಳಗಿನ ಕಮಟು ಕಾಯಿ ಚೂರು ಸಮೇತ ಎತ್ತಿ  ಬದಿಗಿಡುತ್ತಾರೆ. ಕಳೆದ ಇಪ್ಪತ್ತೆರಡು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಶೆಟ್ಟರು ಯಾಂತ್ರಿಕವಾಗಿ ಇವಿಷ್ಟು ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಾವುದೇ ಬದಲಾವಣೆಯಿಲ್ಲದೇ ಮಾಡುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರುಷಗಳಲ್ಲಿ ಅವರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹಲವಾರು ಬದಲಾವಣೆಗಳಾಗಿವೆ. ಹೆಂಡತಿ ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಸತ್ತು, ಮಗ ಸಂಜೀವ ಬೆಳೆದು ದೊಡ್ಡವನಾಗಿ, ಮದುವೆಯನ್ನೂ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಮಂಗಳೂರಿನ ಇನ್ಪೋಸಿಸ್ ನಲ್ಲೇ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಸೇರಿಕೊಂಡು ಈಗ ಒಂದಾರು ತಿಂಗಳ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೆಂಡತಿ ಸಮೇತ ಹೋದವನು ವಾಪಸ್ಸು ಬರದೇ ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಳೆದಿದೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಸಂಸಾರಸ್ಥರಾಗಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರು ಈಗ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುವುದನ್ನು ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹೆಂಡತಿ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಶೆಟ್ರು ಜಾಸ್ತಿ ಮಾತಾಡುದಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಅಂದುಕೊಂಡ ಊರ ಜನ, ಮಗ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋದ ಮೇಲೆ ಅವರು ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಟವಟ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಆರಂಭಿಸಿದ್ದನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗೆ ಸಹಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಲ ಕೊಡುವುದೂ ಒಂದು ಕಾರಣ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡ್ ಪಕ್ಕ ಅಂಗಡಿಯ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಜಪ್ಪಯ್ಯ ಅಂದರೂ ಸಾಲ ಕೊಡುವ ಜನ ಅಲ್ಲ.
ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಯಾನೆ ನರಸಿಂಹ ಕಿಣಿ ಗೋಳಿಬೈಲಿಗೆ ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ರಿಗಿಂತ ಹಳೆಯ ತಲೆ. ಶೆಟ್ಟರು ದಿನಸಿ ಅಂಗಡಿ ಹಾಕುವ ಹತ್ತು ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಮೊದಲೇ, ಎಮರ್ಜೆನ್ಸಿ ಕಾಲ ಮುಗಿದಾವಾಗ ಕಿಣಿ ತಮ್ಮ ವೆಂಕಟರಮಣ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಅನ್ನು ಶುರು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಮೊದಲಿಗೆ ಅಂಗಡಿಯ ಮುಂದೊಂದು ಕಡಿಮಾಡು ಇಳಿಸಿ ಚಾ ತಿಂಡಿ ಕೂಡ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದರಾದರೂ ಕೊನೆಗೆ ಕೈಲಾಗದೇ ಅದನ್ನ ಕೈದು ಮಾಡಿದ್ದರು. ಅಷ್ಟೊತ್ತಿಗೇ ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡಿನ ಮುಂದೆಯೇ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ ಭಟ್ಟರು ಅಧಿಕೃತವಾಗಿಯೇ ಶ್ರೀ ದೇವಿ ಊಟದ ಹೋಟೇಲನ್ನು ಆರಂಭಿದ್ದರು. ಹಾಗಾಗಿ ಊರಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಬೆಚ್ಚ ಗೋಳಿಬಜೆ ಸಿಗಲಿಕ್ಕೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಏನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಭಾರಿ ಲೆಕ್ಕದ ಮನುಷ್ಯ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅವರು ಪೇಪರು ತರಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಟಿವಿ ಕೂಡ ಇಲ್ಲ. ಹಳೆ ರೇಡಿಯೋ ಮಾತ್ರ ಸೇವೆಯಲ್ಲಿದೆ. ಇನ್ನು ಅರ್ಧ ಪೈಸೆ ಕೂಡ ಅವರ ಗಲ್ಲೆಯಿಂದ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಆಗುವ ಚಾನ್ಸೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಹುಶಾರ್.ನೋಡಲಿಕ್ಕೆ ಕಡ್ಡಿಯಂತಿದ್ದರೂ ಧ್ವನಿ ಮಾತ್ರ ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರಕ್ಕೂ ಕೇಳೀತು. ಕುಶಾಲಿಗೆ ಅಂತ ಕೂಡ ಅವರು ಯಾರಿಗಾದರೂ ಎರಡು ಗ್ರಾಂ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ತೂಕ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟವರಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಮೋಸ ಮಾಡುವ ಜನವೋ, ಅದೂ ಅಲ್ಲ. ಅವರ ಕಡಕ್ ವ್ಯಾಪಾರದ ಬುದ್ಧಿಯಿಂದಲೇ ಮೇಲೆ ಬಂದಿದ್ದು ಅಂತ ಊರಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೊಂದು ಗೌರವ ಉಂಟು. ಮಗಳನ್ನ ಮಂಗಳೂರಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಲಾಯರೊಬ್ಬರ ಮಗನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟು, ಮಗ ಮಣಿಪಾಲದ ಬ್ಯಾಂಕೊಂದರಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಹಿಡಿದು ಕೈ ತುಂಬ ದುಡಿಯಲು ತೊಡಗಿ ಅವನಿಗೂ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೊಮ್ಮಕ್ಕಳು ಬಂದರೂ, ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸುವುದು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಹಾಗಂತ ಅಂಗಡಿ ನಡೆಸಲಿಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿದೆ ಅಂತಲ್ಲ. ಅವರ ಹೆಂಡತಿ ಕಳೆದ ಆರೆಂಟು ವರ್ಷಗಳಿಂದಲೇ ಅಂಗಡಿ ಯಾರಿಗಾದರೂ ಕೊಡಿ ಎಂದ ದಿನವೂ ಕೊರೆದರೂ ಇವತ್ತು ನಾಳೆ ಎಂದು ಅದನ್ನ ಮುಂದೆ ಹಾಕುತ್ತಲೇ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ.
ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗೆ ಈಗ ವರ್ಷ ಸುಮಾರು ಅರವತ್ತೈದು ಕಳೆದಿದ್ದರೂ ಹಳೆಯ ಜಾಪು ಬಿಟ್ಟಿಲ್ಲ. ಇವತ್ತಿಗೂ ಅದೇ ಗತ್ತು. ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದ ಮನುಷ್ಯ ಏನು ಐಟಮ್ ಬೇಕು ಅಂತ ಹೇಳಬೇಕು, ಇವರು ಅದನ್ನ ಪಟಪಟ ಅಂತ ಕಟ್ಟಿ ಕೊಡಬೇಕು. ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟ ಮೇಲೆ ಅವ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಏನೂ ಮಾತಾಡದೇ ಹೊರಟು ನಡಿಯಬೇಕು. ಸುಮ್ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಕಿಣಿಯವರೇ ಭಾರಿ ಸೆಕೆ ಅಲ್ವಾ, ನಾಳೆ ಮಳೆ ಬರ್ತಾದಾ ಹೇಗೆ, ಎಂಚಿನ ಅವಸ್ಥೆ ಮಾರಾಯಾರೇ ಅಂತೆಲ್ಲ ಹಲುಬಿದರೋ, “ಎಪ್ರಿಲಲ್ಲಿ ಸೆಕೆ ಇಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆಂತ ಚಳಿ ಆಗ್ತದನ? ಮಳೆ ನನ್ನ ಕಂಕುಳಲ್ಲಿ ಉಂಟಾ, ಬಂದ್ರೆ ಬಂದೀತು ಸುಮ್ನೆ ಹೋಗಿ ಮಾರಾಯರೇ ಅಂತ ಬೈದು ಕಳಿಸಿಯಾರು. ಆದರೆ ಎಲ್ಲರ ಹತ್ತಿರವೂ ಹಾಗೆ ಮಾಡ್ತಾರೆ ಅಂತಲ್ಲ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಲೆಕ್ಕದ ಜನ. ಶಾಲೆಯ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು ರಾಂಭಟ್ರು, ಹೋಟೆಲಿನ ಸುಬ್ಬಣ್ಣ, ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಸ್ಟರ್ ದೂಜ ಪೊರ್ಬುಲು ಹೀಗೊಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಹತ್ರ ಕೂತು ಉಭಯ ಕುಶಲೋಪರಿ ವಿಚಾರಿಸುವುದುಂಟು. “ಕಾಂಜಿ ಪೀಂಜಿಗಳಿಗೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಅಂಗಡಿ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಮರ್ಲು ಕಟ್ಲಿಕ್ಕೆ ಜಾಗ ಇಲ್ಲ. ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿದ್ದವ್ರು ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ಆ ಶೆಟ್ಟಿಯ ಸ್ಟೋರಿನ ಮುಂದೆ ಲೇಲೆ ಹಾಕಿ, ಗಮ್ಮತ್ತು ಮಾಡಿ” ಅಂತ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಯಾವಾಗಲೋ ಹೇಳಿದ್ದರಂತೆ ಎಂಬ ಮಾತು ಬಲ್ಲ ಮೂಲಗಳಿಂದ ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ತಲುಪಿದ್ದು ಸುಮಾರು ಐದಾರು ವರ್ಷದ ಹಿಂದೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಮುಖ ಕಂಡಾಗ “ಮತ್ತೆ ಸೌಖ್ಯವ, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳು ಹೇಗಿದ್ದಾರೆ” ಎಂದು ವಿಚಾರಿಸುವ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಇದ್ದ ಮಾತುಕತೆ ಕೂಡ ನಿಂತು ಹೋಗಿತ್ತು. ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ತಮ್ಮ ಆಪ್ತ ವಲಯದಲ್ಲಿ ತಾನು ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟಿಗೆ ಹಾಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿಲ್ಲ ಮಾರ್ರೆ, ಯಾರೋ ಆಗದವ್ರು ಹೋಗಿ ಚಾಡಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಬೇಜಾರು ಪಟ್ಟುಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಶೆಟ್ಟರಿಗೇನೂ ಹೋಗಿ ಮುಟ್ಟಿರಲಿಲ್ಲ.
 ಆದರೆ ಆವಾಗಿನಿಂದ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿ ಮತ್ತು ಕಿಣಿ ಸ್ಟೋರ್ಸ್ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಅಂತರ ಬೆಳೆದು ಬಂದಿತ್ತು. ಪಡ್ಡೆ ಹೈಕಳು ಮತ್ತು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೆಲಸವಿಲ್ಲದೇ ತಿರುಗುವ ಹುಡುಗರು ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಗೆ ಹೋಗುವವರು ಎಂತಲೂ, ಗೌರವಾನ್ವಿತರೂ, ಒಳ್ಳೆ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿರುವ ಮಂದಿ ಕಿಣಿ ಸ್ಟೋರ್ಸಿಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಂದೂ ಭಾಗವಾಗಿ ಹೋಗಿತ್ತು. ಸತ್ಯಕ್ಕಾದರೆ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಯ ಹೊರಗೆ ಹಾಕಿರುವ ಎರಡು ಬೆಂಚುಗಳೇ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಕಾರಣ. ಊರಿಗೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಪೇಪರು ಬರುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಶೆಟ್ಟರ ಅಂಗಡಿಗೆ ಮಾತ್ರವಾದ್ದರಿಂದ ಓದುಗ ಮಹಾಶಯರೆಲ್ಲ ಅಲ್ಲೇ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದರು. ಯಥಾ ಸಾಧ್ಯ ರಾಜಕೀಯ ವಿಮರ್ಶೆಗಳೂ, ಸರಕಾರ ಕೆಡವುವ, ಕಟ್ಟುವ ಪ್ರಮುಖ ಮಾತುಕತೆಗಳೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ಎಲ್ಲ ಊರುಗಳಲ್ಲಿ ಅಶ್ವತ್ಥ ಕಟ್ಟೆಯೋ ದೇವಳದ ಜಗಲಿಯಲ್ಲೋ ನಡೆದು ಗಾಳಿಯಲ್ಲಿ ತೇಲಿ ಹೋಗಿ ಮಾಯವಾಗುತ್ತದೆಯೋ ಅದೇ ಪ್ರಕಾರ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಯ ಬೆಂಚುಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತದೆ. ಪೇಪರುಗಳಲ್ಲಿ ಜನ ಏನನ್ನಾದರೂ ಓದಿ, “ತೂಯರಾ ಶೆಟ್ರೇ, ನಾಳೆ ಗರ್ವಮೆಂಟು ಕಬ್ಬೆ ಬೀಳ್ತದಂತೆ” ಎಂದರೆ “ಅಂದಾ? ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು ಬಿಡಿ ಆಗಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ಹಾಗೇ”  ಎನ್ನುತ್ತ, “ಶೆಟ್ರೇ ನಾಳೆಯಿಂದ ಪೆಟ್ರೋಲಿಗೆ ಬೆಂಕಿ ಬಿತ್ತು ಮಾರ್ರೆ ಮತ್ತೆ ನಾಕು ರುಪಾಯಿ ಜಾಸ್ತಿ” ಎಂದಾಗ ಅವರ ಕರ್ಮ ನಮ್ಮನ್ನು ಲಗಾಡಿ ತೆಗಿಲಿಕ್ಕೆ ಹುಟ್ಟಿದ್ದು ಇವುಗಳೆಲ್ಲ” ಎಂದು ಬೈದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ’ಮುದರ, ನಿಂಗೆ ಚಾಪುಡಿ ಸಾ ಬೇಕಂತ ಕಾಣ್ತದೆ ಅಲ್ಲ,ತಗೊಂಡು ಹೋಗಿ ಬಾರಿ ಸಮಯ ಆಯ್ತು” ಅಂತಂದು ಎರಡು ಐಟಂ ಹೆಚ್ಚು ವ್ಯಾಪಾರ ಆಗುವ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವ ಉಪಾಯ ಶೆಟ್ಟರದು. ಅವರಿಗೆ ರಾಜಕೀಯ, ಕ್ರೀಡೆ, ಸಿನಿಮಾ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೂ ಆಸಕ್ತಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಗಿರಾಕಿಗಳ ಇಷ್ಟವೇ ಅವರ ಇಷ್ಟ. ಯಾವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬೇಕಾದರೂ ಹರಟುವ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಕೊನೆ ಕೊನೆಗೆ ತಾನು ಯಾವ ವಿಷ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಎಂಬುದು ಕೂಡ ಮರೆತು ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಗೆ ಹೋದರೆ ಯಾವುದೋ ಕೋಳಿ ಅಂಕ ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು, ಬೆಂಚಿನ ಕಾಲಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದ ಕೋಳಿಗಿಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕಿರುಚುವ ಒಂದಿಷ್ಟು ಮಂದಿಯೋ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮ್ಯಾಚು ಮುಗಿಸಿ ಬಂದು ಜಾಫಾ ಕುಡಿಯುವ ಹುಡುಗರೋ, ಮನೆ ಕಟ್ಟಲೆಂದು ಬಾಗಲಕೋಟೆಯಿಂದ ಬಂದ ಕೆಲಸಗಾರರ ಠೋಳಿಯೋ ಕಂಡೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಹೀಗಾಗಿ ಸಂಪ್ರದಾಯಸ್ಥ ಮನಸ್ಥಿತಿಯ ಜನಕ್ಕೆ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿ ಎಂದರೆ ಒಂಥರ ಗಡಂಗಿನ ಹಾಗೆ ಎಂಬಂತಾಗಿತ್ತು. ಶೆಟ್ಟರು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಶೇಂದಿ ಕೂಡ ಮಾರುತ್ತಾರಂತೆ ಎಂಬ ಸುದ್ದಿ ಕೂಡ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲ ಹರಡಿದ್ದೂ ಹೌದು. ಆಮೇಲೆ ಶೆಟ್ಟರು ಎಕ್ಸೈಸ್ ದಾಳಿಗೆ ಹೆದರಿ ಶೇಂದಿ ಮಾರಾಟ ಬಂದು ಮಾಡಿದರಂತೆ ಎಂಬ ಉಲ್ಟಾ ಸುದ್ದಿ ಕೂಡ ಬಂತು.
ಏನೇ ಆದರೂ ಶೆಟ್ಟರಿಗಾಗಲೀ, ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗೇ ಆಗಲಿ ಅಂತಹ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುವ ವ್ಯಾಪಾರವೇನೂ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ. ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಂತೂ ಊರಿಗೆ ಯಾವುದೋ ಹೊಸ ಯೋಜನೆಯಡಿ ಕಾಂಕ್ರೀಟು ರಸ್ತೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಜನ ಐದೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು ಹತ್ತಿರದ ಕೂಳೂರು ಪೇಟೆಗೇ ಹೋಗಿ ಬರುವುದನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಹೆಸರಲ್ಲಿ ರೋಡು ಮಾಡಿ ಊರು ಹಾಳು ಮಾಡ್ತಾರೆ ಎಂದು ದೇವಿ ಹೋಟೆಲ್ಲಿನ ಭಟ್ರು ಬೈಯುವುದಕ್ಕೆ ಕೂಳೂರು ಪೇಟೆಯ ಮಸಾಲೆ ದೋಸೆ ಪಾರ್ಸಲ್ಲು ಬರುವ ಹೊಟ್ಟೆಕಿಚ್ಚೇ ಕಾರಣ ಎಂದುಕೊಂಡರೂ, ಅವರು ಹೇಳುವ ಮಾತಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನೂ ಇಲ್ಲ. ಮೊದ ಮೊದಲು ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಮತ್ತು ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಗೆ ಮಾಲು ಹಾಕಲು ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಿದ್ದ ತಿಂಡಿ ತಿನಿಸಿನವನು ಎರಡು ವಾರಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತಾನೆ. ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಟೀವಿಯೆಸ್ಸಿಂದ ಮೆಟಡೋರಿಗೆ ಬದಲಾಗಿದ್ದರೂ  ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ನ ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿ ಸಾಲು ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರ ಹಳೆಯ ಕೆಂಪು ಫೋನು ಕೂಡ ಇನ್ನೂ ಹಾಗೇ ಇದೆ. ಆದರೆ ಈಗ ಅದಕ್ಕೆ ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಮಗನ ಫೋನು ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದೇ ಪ್ರಮುಖ ಸೇರ್ಪಡೆ.
ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರ ಮಗ ಕಳೆದ ಕೆಲ ತಿಂಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪನನ್ನ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಬಾ ಎಂದು ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ಸಂಜೀವ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಕರೆಯುವುದನ್ನು ಮೊದಲು ತೋರಿಕೆಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಕಳೆದ ಒಂದೆರಡು ವಾರದಿಂದ ಪದೇ ಪದೇ ಕೇಳುವುದು ನೋಡಿ ತಲೆಬಿಸಿಯಾಗಿತ್ತು. ತಾನು ಇನ್ನೇನು ಒಂದೆರಡು ವಾರದಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಬರುತ್ತೇನೆಂದೂ, ಬಂದವನು ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟು ವೀಸಾ ಮಾಡಿಸಿ ಎರಡು ಮೂರು ತಿಂಗಳೊಳಗೆ ನಿಮ್ಮನ್ನ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತೇನೆಂದೂ ಸಂಜೀವ ಭಾರಿ ಪ್ಲಾನು ಮಾಡಿದ್ದವನಂತೆ ಹೇಳಿ ಹೆದರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ನೀನು ವಾಪಸ್ಸು ಬರುದಿಲ್ವಾ ಮಾರಾಯ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ’ಇಲ್ಲಪ್ಪ ನಂಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡು ಸಿಗುವ ಅಂದಾಜು ಉಂಟು ಭಾರತಕ್ಕೆ ಸದ್ಯ ಬರುದಿಲ್ಲ” ಅಂದಿದ್ದ. ಶೆಟ್ಟರು ಮಗನಿಗೆ ಹಸಿರು ಕಾರ್ಡು ಸಿಗ್ತದಂತೆ, ಅವ ಅಲ್ಲೇ ಇರುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣ್ತದೆ ಎಂದು ತಮ್ಮ ದೋಸ್ತಿ ಬೀಡಿ ಬ್ರಾಂಚಿನ ಸೈಯದಿಗೆ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅವ, “ಹಾ ಹಾ ಎಂತ ಶೆಟ್ರೆ ಸಂಜೀವನಿಗೆ ಹಸಿರು ರೇಷನ್ ಕಾರ್ಡ್ ಸಿಕ್ಕಿತ? ಸಂಪಾದನೆ ಕಡಿಮೆಯ ಅವನಿಗೆ? ನಮ್ಮಲ್ಲಿ ಪಾಪದವ್ರಿಗೆ ಕೊಡುದಲ್ವಾ ಅದು?”  ಅಂತ ಹೇಳಿ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಮಗ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಡವನಾಗಿದ್ದಾನ ಹಾಗಾದರೆ? ಅವನಿಗೇ ಗತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದ ಮೇಲೆ ನಾನು ಹೋಗುವುದು ಯಾಕೆ? ಎಂಬ ವಿಚಾರಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಶೆಟ್ಟರು ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಪ್ರತಿದಿನವೂ ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬಂದು ಪೇಪರಿನ ಸುದ್ದಿಗಳನ್ನ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ಮಾಡುವ ಯಾರಲ್ಲಿಯಾದರೂ ವಿಚಾರ ಕೇಳುವ ಎಂದರೆ “ ಅಷ್ಟು ಸಾ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ ಶೆಟ್ರೆ, ಎಂಚಿನಯೇ” ಎಂದು ಮಾರ್ಯದೆ ತೆಗೆದರೆ ಎಂದು ಸುಮ್ಮನಿದ್ದರು, ಕಳೆದ ಎರಡು ದಶಕಗಳಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಸುದ್ದಿ ತುಣುಕಗಳನ್ನ ಒಂದು ಕಿವಿಯ ಮೇಲೆ ಬೀಳಿಸಿಕೊಂಡು ಮತ್ತೊಂದು ಕಿವಿಯಿಂದ ಆಚೆಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ದರ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಗ್ರೀನ್ ಕಾರ್ಡು ಎಂದರೇನೆಂಬುದು ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ತನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ಎಂದು ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಮಗ ಮತ್ತೆ ಇವತ್ತೋ ನಾಳೆಯೋ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಾನೆಂಬುದು ತಿಳಿದಿದ್ದರಿಂದ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದ ಮಗ ಇಲ್ಲಿಯ ಸಂಜೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡಿದ ಕೂಡ. ಶೆಟ್ಟರ ಸಮಸ್ಯೆ ಕೇಳಿ ಜೋರು ಅಕ್ಕು, “ ಅಂಚ ಅತ್ ಅಪ್ಪ... ಹಾಗಲ್ಲ ಅದು ನಾನು ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲೇ ಇರಬಹುದು ಅಂತ ಇಲ್ಲಿನ ಸರ್ಕಾರ ಕೊಡುವ ಕಾರ್ಡು ಅದು, ಅದ್ರ ಚಿಂತೆ ಬಿಡು, ನೀನು ಹೊರಡುವ ತಯಾರಿ ಮಾಡು.. ಇನ್ನೂ ಯಾಕೆ ನಿಂಗೆ ಅಂಗಡಿ ಸಾವಾಸ” ಎಂದು ಅದೇ ಹಳೇ ರಾಗ ತೆಗೆದ. ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಎಂತ ಹೇಳ್ಬೇಕು ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಗದೇ “ಮಗ ನಂಗೆ ಟೈಮು ಕೊಡು ನೋಡುವ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳ್ತೇನೆ, ಹೆಂಡತಿಗೆ ಕೇಳಿದೆ ಅಂತ ಹೇಳು” ಎಂದು ಫೋನಿಟ್ಟರು. ಮಗವಾ ಪೋನು ಮಾಡಿದ್ದು ಸಂಜೀವ ಸೌಕ್ಯ ಅಂತೆಯಾ ಪುಳ್ಳಿ ಬರ್ಲಿಕ್ಕುಂಟಾ ಎಂದು ಪುಗ್ಗೆರೆ ತಗೊಂಡು ಹೋಗಲು ಬಂದ ಸೇಸಿ ಪಿಸಿಪಿಸಿ ನಗಾಡಿದ್ದಕ್ಕೆ ರೇಗಿದ ಶೆಟ್ಟರು ಎಂತ ಇಲ್ಲ ಮಾರಾಯ್ತಿ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೋದು ಎಂದು ಗದರಿದರು.
ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆದ್ದು ಲೆಕ್ಕದ ಪಟ್ಟಿ ತೆಗೆದು ನೋಡಿದ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ತಲೆ ಕೆಟ್ಟು ಹೋಯಿತು. ಐದು ಸಾವಿರಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಿನ ದುಡ್ಡು ಬರುವುದು ಬಾಕಿ ಇತ್ತು. ಅಂದೇ ಬೇರೆ ಲೈನಿನವನು ಬರುವವನಿದ್ದ. ಎಂತ ತಟಪಟ ಮಾಡಿದರೂ ಅವನಿಗೆ ಕೊಡ್ಲಿಕ್ಕಿದ್ದ ದುಡ್ಡು ಹುಟ್ಟುವ ಹಾಗೆ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ ಏನು ಮಾಡುದು ಎಂದು ಶೆಟ್ಟರು ಲೆಕ್ಕಾಚಾರ ಹಾಕುತ್ತಿರುವಾಗಲೇ ಪಂಚಾಯ್ತು ಮೆಂಬರು ದಾಮು ಬಂದ. ಶೆಟ್ಟರೆ ಒಂದು ಕೋಲ್ಡು ಕೊಡಿ ಎಂದವನೇ ಪೇಪರು ಓದಲು ಆರಂಭಿಸಿದ. “ನೋಡಿದ್ರ ಶೆಟ್ರೆ, ಭಾರತಕ್ಕೆ ವಾಲ್ ಮಾರ್ಟು ಬರ್ತದಂತೆ ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಡಿ ಎಲ್ಲ ಲಗಾಡಿ ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕುಂಟು, ಒಟ್ಟಾರೆ ಪಾಪದವರಿಗೆ ಸುಕ ಇಲ್ಲ, ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ತಲೆಸಮ ಇಲ್ಲ “ ಎಂದು ಒಂದೇ ಸಮನೆ ವದರ ತೊಡಗಿದ. ಬೇರೆ ದಿನ ಆಗಿದ್ದರೆ ಶೆಟ್ರು ಅವನ ಮಾತಿಗೆ ಏನಾದ್ರೂ ಒಗ್ಗರಣೆ ಹಾಕಿ ಮಾತಿಗೆ ಮಾತು ಸೇರಿಸಿ ಹಾರ ಮಾಡಿ ಅವನಿಗೇ ತೊಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಮೂಡು ಸರಿ ಇಲ್ಲದೇ ಹೋಗಿದ್ದಕ್ಕೆ “ಎಂತ ವಾಲ್ ಮಾರ್ಟು ಮಾರಾಯ” ಎಂದವರೇ ಬಕೆಟಿನಲ್ಲಿಟ್ಟಿದ್ದ ಜಾಫಾ ತೆಗೆದು ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಒಳಗೆ ತೂಗಾಗಿದ್ದ ಅಕ್ಕಿ ಗೋಣಿ ಸರಿ ಮಾಡಲು ಕೂತರು. ದಾಮು ಅಮೋಘವಾಗಿ ಕೊರೆದ ಮುಂದಿನ ಐದು ನಿಮಿಷಗಳ ಉಪನ್ಯಾಸದಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಿದ್ದು, ಅದೆಂತದೋ ನೆಹರೂ ಮೈದಾನದಷ್ಟು ದೊಡ್ಡ ಜಾಗದಷ್ಟಿರುವ ಅಂಗಡಿ ಬರುತ್ತದೆ. ಅದು ರೈತರಿಂದಲೇ ಎಲ್ಲ ಬೆಳೆ ಖರೀದಿಸಿ, ಮಾರುತ್ತದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಬೇರೆ ಕಡೆಗಿಂತ ಕಡಿಮೆಗೆ ಎಲ್ಲ ಸಿಗ್ತದೆ, ಜನ ಒಂದೇ  ಕಡೆ ಅಷ್ಟು ಕಡಿಮೆಗೆ ಸಿಗುದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ. ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅಂಗಡಿಗಳ ಕತೆ ಬರ್ಬಾದ್ ಆಗುತ್ತದೆ” ಎನ್ನುವುದಷ್ಟೆ. ಕೊನೆಗೆ “ಹೌದಾ ದಾಮು ನಿಂಗೆ ಮಂಡೆ ಸಮ ಉಂಟನ? ಒಂದು ಜಾಪಾ ಕುಡಿಲಿಕ್ಕೆ ನೀನು ಅದೆಂತೆ ವಾಲ್ ಮಾರ್ಟಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀಯಾ? ನಿನ್ನ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಸುಣ್ಣ ಅವರು ಕೊಡ್ತರಾ? ತುಕ್ರನ ಮಗನಿಗೆ ಬನ್ ಅಲ್ಲಿ ಸಿಗ್ತದಾ?  ಕೋಳಿಗೆ ಹಾಕುವ ಗೋದಿ ಕಡಿ ಅಲ್ಲಿ ಉಂಟಾ? ಯಾರು ಬಂದ್ರೂ ಕೂಡ ನನ್ನ ಅಂಗಡಿಯ ಸ್ಪೆಷಲ್ ನಶ್ಯದ ಪುಡಿ ಅವ್ರು ಕೊಟ್ಟಾರ” ಎಂದು ದಾಮುವಿಗೆ ಜಾಡಿಸಿದ ಶೆಟ್ಟರು ಅಮೋಘ ಶರಗಳನ್ನು ಪ್ರಯೋಗಿಸಿದ ಯೋಧನ ಹುರುಪಿನಲ್ಲಿ ಅವನ ಎದುರಿನ ಬೆಂಚಿನಲ್ಲಿ ಕೂತರು. ಜಾಫಾ ಒಂದೇ ಏಟಿಗೆ ಕುಡಿದು ಮುಗಿಸಿದ ದಾಮು, “ಅಯ್ಯ ಶೆಟ್ರೆ, ಮಂಡೆ ಸಮ ಇಲ್ಲದೇ ಇರುವುದು ನಂಗಲ್ಲ ನಿಮಗೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ ನೀವು ಇದೇ ಗೋಳಿಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಕೂತು ಕೂತು ಜಡ್ಡು ಹಿಡಿಸಿಕೊಂಡಿದೀರಿ ಅಂತ ಕಾಣ್ತದೆ. ಬಾವಿ ಒಳಗಿನ ಕಪ್ಪೆ ಅಂದ್ರೆ ನೀವೆ ಮಾರ್ರೆ. ಈ ವಾಲ್ ಮಾರ್ಟ್ ಉಂಟಲ್ಲ ಅದ್ರ ಸುಮಾರು ಮರಿಗಳು ಸುಮಾರು ಆಗ್ಲೇ ಮಂಗಳೂರು ಪೇಟೆಗೆ ಬಂದಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಗೋಧಿ ಕಡಿಯಿಂದ ಹಿಡಿದು ಅಕ್ಕಿ ಬೇಳೆ ಟಿವಿ ಕಪಾಟಿನವರೆಗೆ ಒಂದೇ ಕಡೆಗೆ ಸಿಗ್ತದೆ. ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ಜನ ಬರುದು ಕಡಿಮೆ ಆಗಿದ್ದು ಸಾ ನಿಮಗೆ ಹೊಳಿಲಿಲ್ವ ಮಾರ್ರೆ? ಎಂತ ಹೇಳ್ತೀರಿ, ಸೂಪರ್ ಫ್ರೆಶ್ ಅಂಜೆಲ್ ಮೀನು ಸಾ ಅಲ್ಲೇ ಸಿಗ್ತದೆ,ಜೀಗುಜ್ಜೆ ಬಾಳೆಕಾಯಿ ಸಾ ಅಲ್ಲೇ. ಮಲ್ಲಿಗೆ ಹೂವಿಂದ ಹಿಡಿದು ಮಲ್ಲಿಕ ಶೆರಾವತ್ ಪಿಚ್ಚರ್ ವರೆಗೆ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ಒಂದೇ ಜಾಗ. ನೀವು ಇಲ್ಲೇ ಕೂತೀರಿ ಆಯ್ತಾ? ಬಲ್ಲಿರೇನಯ್ಯ ಗೋಳಿಬೈಲಿಗೆ ಯಾರೆಂದು ಕೇಳಿದ್ದೀರಿ ಹೇಳಿಕೊಂಡು ನಿಮ್ಮ ಬೆನ್ನು ನೀವೇ ತಟ್ಟಿಕೊಳ್ಳಿ.” ಅಂತ ಬಾಂಬೊಂದನ್ನು ಹಾಕಿ ಎದ್ದು ಹೋದ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತು ಅಲ್ಲೇ ಕೂತಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ತಲೆ ಹನ್ನೆರಡಾಣೆ ಆಗಿತ್ತು. ಮಂಗಳೂರು, ಅಲ್ಲಿನ ಹೊಸ ಮಾಲುಗಳು ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ವಿಷಯ ಏನಲ್ಲ. ಊರಿನ ಪಡ್ಡೆಗಳಲ್ಲ ರಸವತ್ತಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಕಥೆಗಳನ್ನ ವರ್ಣಿಸಿದ್ದನ್ನ ಶೆಟ್ಟರೂ ಕೇಳಿದವರೇ. ಹತ್ತಿರದ ಕೂಳೂರು ಪೇಟೆಯ ಥಳಕು ಬಳಕು ಅಂಗಡಿಗಳಿಂದಾಗಿ ತಮ್ಮ ವ್ಯಾಪಾರ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದ್ದೂ ಶೆಟ್ಟರ ಅನುಭವಕ್ಕೆ ಬಂದು ಬಹಳ ಕಾಲವಾಗಿದೆ. ಎಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದು ಕೇಳಿದ್ದರೇ ಬಿಟ್ಟರೆ ಶೆಟ್ಟರು ಒಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮಂಗಳೂರಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ಸೂಪರ್ ಬಜಾರಿಗೋ ಮಾಲ್ ಗೋ ಹೋದವರಲ್ಲ. ಮಗನ ಮದುವೆ ಕಾಲದಲ್ಲೂ ಅವರು ಪರ್ಕಳದ ಪಾಟೀಲರಲ್ಲಿಗೇ ಹೋಗಿದ್ದು.
ಮರುದಿನವೇ ಭಾನುವಾರ. ಅಂಗಡಿಗೆ ರಜೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ದೇವಿ ಹೋಟೇಲು ಮಾಲಿಂಗೇಶ್ವರ ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಂತ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಶೆಟ್ಟರು ಸೀದಾ ಇಪ್ಪತ್ತು ಕಿಲೋಮೀಟರು ದೂರದ ಮಂಗಳೂರಿಗೇ ಹೊರಟರು. ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಯಾರ ಬಳಿಯೋ ಮಾಲ್ ಒಂದರ ವಿಳಾಸ ವಿಚಾರಿಸಿ, ಬಸ್ಸಿಳಿದು ಆಟೋ ಹತ್ತಿ ಹೋಗಿದ್ದೇ. ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಕಂಡದ್ದೇನು. ದಾಮು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಯೇ. ತಾವು ಮೂವತ್ತಕ್ಕೆ ಮಾರುವ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಅಲ್ಲಿ ಇಪ್ಪತ್ತಾರೇ ರೂಪಾಯಿ ಅನ್ನುವ ಬೋರ್ಡು ಬೇರೆ. ಮೂರು ಫ್ಲೋರು ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಕಂಡ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಎಂತ ಮಾಡುದು ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಬಟ್ಟೆ ಪಾತ್ರೆ ತರಕಾರಿ ಬೇಳೆ ಕಾಳು ಐಸ್ಕ್ರೀಮು ಎಲ್ಲ ಗೌಜಿ ಸಂತೆ. ಮೈಕಲ್ಲಿ ಎಂತದೋ ಆಫರ್ ಆಫತ್ ಅಂತ ಕೂಗುವುದು ಬೇರೆ. ಊರಿನ ಜಾತ್ರೆಗೆ ಸಮೇತ ಇಷ್ಟು ಜನ ಆಗುದಿಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಂಡ ಶೆಟ್ಟರು ಕಣ್ಣು ಕತ್ತಲೆ ಬಂದ ಹಾಗಾಗಿ ಮೆಲ್ಲ ಬಿಡಿಸಿಟ್ಟ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ ಕೂತರು. ಒಂದೇ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ಬಂದ ಯುನಿಫಾರಂ ಹೆಂಗಸು. ಇದ್ರ ಮೇಲೆ ಕೂತ್ಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಪ್ಲೀಸ್ ಎಂದು ನೆಗಾಡಿದ ಹಾಗೆ ಮಾಡಿ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ಹೆದರಿಸಿ ಹೋಯಿತು. ಎರಡನೇ ಫ್ಲೋರಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೆಳಗಿಳಿದು ಸಂದಿಯಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಏನು ಮಾಡುವುದು ಅಂತ ಯೋಚನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಅವರನ್ನ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿಸಿದ್ದು ಜನಾರ್ಧನ. ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಮೊಕ್ತೇಸರ ಸದಾಶಿವ ಐತಾಳರ ಮಗ. “ಹ್ವಾ ಶೆಟ್ರೆ ನಮಸ್ಕಾರ, ನೀವೆಂತ ಇಲ್ಲಿ ಮಾರ್ರೆ? ಹೋಲ್ ಸೇಲ್ ಮಾಲು ತಗೊಂಡು ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಬಂದದ್ದ ಹೇಗೆ? ನಿಮ್ಮ ಕೆಲಸ ಮುಗಿತಾ? ಬೇಕಾದ್ರೆ ನಾನು ಜೀಪು ತಂದಿದ್ದೇನೆ ಅದ್ರಲ್ಲೆ ಹೋಗುವ, ಎರಡೇ ನಿಮಿಷ, ಸ್ವಲ್ಪ ಐಟಂ ತುಂಬಿಸ್ಲಿಕ್ಕುಂಟು ಎಂದವನೇ, ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯದೇ ಅವನ ದೊಡ್ಡ ಕಾರಿನ ಹಿಂದಿನ ಸೀಟು, ಡಿಕ್ಕಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಮೂಟೆ ಸಕ್ಕರೆ ಚೀಲ ತರಕಾರಿ ಗೋಣಿಯನ್ನ ತುಂಬಿಸತೊಡಗಿದ. ಶೆಟ್ರು ಅವನ ಗಾಡಿಯ ಪಕ್ಕವೇ ನಿಂತವರು, ಹೊರಡುವಾ ಅಂತ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಹಾ ಹಾ ಹೋಗುವ ಎಂದು ಪೆಚ್ಚು ನಗೆ ನಕ್ಕು ಕಾರೊಳಗೆ ಅವನ ಪಕ್ಕ ಕೂತರು. “ನಾಳೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಮದುವೆ, ಹಾಗೆ ಬಂದದ್ದು” ಎಂದ ಜನಾರ್ಧನ. ಹಿಂದೆಲ್ಲ ದೇವಸ್ಥಾನದಿಂದ ಇದೇ ಐತಾಳರು ಲಿಸ್ಟು ಕಳಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಗಿ ಜೊತೆಗೆ ಆತ ಮಾತಿಗಾದರೂ ಅದನ್ನು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದಿದ್ದದ್ದು ನೋಡಿ ಶೆಟ್ಟರ ಮಂಡೆಬಿಸಿ ಮತ್ತೂ ಜೋರಾಯಿತು. ಅದೇ ತಲೆಬಿಸಿಯಲ್ಲಿ ಸಂಜೆ ಬಂದು ಮಲಗಿದ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಾದದ್ದು ಮಾರನೇ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆಯೇ.
ಆ ದಿನ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಕಿಣಿಮಾಮ್ ಗೆ ಮಂಡೆಬಿಸಿ ಜೋರಾಗಲಿಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಅಂಗಡಿಯ ಎದುರಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟರು ಬಂದು ಕೂತಿದ್ದು. ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರು. ಬಂದವರೇ ಸೀದಾ ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಾತಾಡ್ಲಿಕ್ಕೆ ಉಂಟು ಎಂದವರು ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ. ಸೋಮವಾರ ಬೆಳ್ಳಂ ಬೆಳಗ್ಗೆ ಎಂಟು ಗಂಟೆಗೆ, ತಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಯನ್ನ ಓಪನ್ ಕೂಡ ಮಾಡದೇ ಕೀ ಗೊಂಚಲ ಸಮೇತ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂದರೆ ಏನೋ ವಿಷಯ ಇರಲೇಬೇಕು. ಅದೂ ಕೂಡ ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕಾರು ವರ್ಷದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಮುಖ ಕೂಡ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಮನುಷ್ಯ. ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು ಎಂದು ತೋಚಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನದೇ ವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ತನಗಿಂತ ಕಿರಿಯ. ತಾನೇನೂ ಎಂದೂ ವೈರಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸದೇ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ ಪೈಪೋಟಿ, ತಾನು ಅವನಿಗಿಂತ ನಾಕಾಣೆ ಎಂಟಾಣೆ ಕಡಿಮೆಗೆ ಮಾಲು ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಇದೆ. ಅದು ವೃತ್ತಿ ಧರ್ಮ. ಆದದ್ದಾಗಲಿ ಅಂತ ಎದ್ದವರೇ ಬನ್ನಿ ಶೆಟ್ಟರೇ ಎಂದು ಕರೆದು, ಅಂಗಡಿಯ ಒಳಗಿನ ಅಕ್ಕಿ ಮೂಟೆಯ ಮೇಲೆ ಜಾಗ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟರು. “ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ನಾನೊಂದು ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದೇನೆ. ಅದನ್ನ ಹೇಳಲು ನಿಮಗಿಂತ ಸರಿಯಾದ ಜನ ನಂಗೆ ಕಾಣ್ಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಸೀದಾ ಎದ್ದು ನಿಮ್ಮ ಹತ್ರ ಬಂದಿದ್ದು ನಾನು” ಎಂದವರೇ ಕಿಣಿಯವರ ಮುಖ ನೋಡಿದರು, ನಾರಾಯಣ ಶೆಟ್ಟರು. ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗೆ ತಲೆ ಗುಂಯ್ ಗುಡುತ್ತಿತ್ತು. ಹುಂ, ಹೇಳಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ತಲೆ ಹಂದಾಡಿಸಿದ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಏನಿರಬಹುದು ಈ ಮನುಷ್ಯನ ಮನಸ್ಸಲ್ಲಿ ಎನ್ನುವಂತೆ ಶೆಟ್ಟರ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡಿದರು. “ನನ್ನ ಮಗ ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ನನ್ನ ಹತ್ರ ಬಾ ಅಂತ ಕರಿತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ನಂಗೆ ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲ. ಆದರೂ ಕೂಡ ಹೋಗ್ದೇ ಇರ್ಲಿಕ್ಕೂ ಆಗ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಅವ ಕರಿವಾಗ ಅಲ್ಲ ಹೇಳ್ಲಿಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲದೇ ವೈವಾಟ್ ಕೂಡ ಅಂತದ್ದೇನೂ ಇಲ್ಲ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ್ದು ಕೂಡ ಅಲ್ಲ. ವ್ಯಾಪಾರ ಮೊದಲಿಗಿಂತ ಡಲ್ ಉಂಟು. ಈಚೆದ್ದು ತೆಗೆದು ಆಚೆ ಹಾಕುದು ಅಷ್ಟೆ. ಮಗ ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಕರಿತಾ ಇದ್ದಾನೆ. ನಾನು ಬೇಡ ಅಂತ ಈಗ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು ನಾಳೆ ಹೋಗಬೇಕಿತ್ತು ಅಂತ ಆಸೆ ಆಗಿ, ಆವಾಗ ಅವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡದಿದ್ರೆ ಎಂತ ಮಾಡುದು ಅನ್ನುವ ಚಿಂತೆ ಬೇರೆ. ಹೀಗಾಗಿ ನನ್ನ ಅಂಗಡಿಯನ್ನು ಬಂದು ಮಾಡಿ, ಮಗನೊಟ್ಟಿಗೆ ಅಮೆರಿಕಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಇರ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಕಾಲ ಇರುದು, ಹೇಗೆ ಏನು ಅಂತೆಲ್ಲ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ವಾಪಸ್ಸು ಬಂದರೆ ಮನೆ ಅಂತೂ ಉಂಟು. ಮಗ ಕೈ ಬಿಡ್ಲಿಕ್ಕಿಲ್ಲ. ಖರ್ಚಿಗೆ ಕೊಟ್ಟಾನು. ನಾನು ಸುಮ್ಮನೆ ಬಂದ್ ಮಾಡಿ ಹೋದ್ರೆ ಅಂಗಡಿಯ ಅಕ್ಕಿ ಬೇಳೆ ಎಲ್ಲ ಇಲಿ ತಿಂದು ಹಾಳು ಮಾಡೀತು. ಹಾಗಾಗಿ ನೀವು ನಿಮ್ಮ ಅಂಗಡಿಗೆ ಬೇಕಾದ್ದು ತಕೊಂಡ್ರೆ ನಿಮಗೆ ಹೇಗೂ ವ್ಯಾಪಾರ ಆಗಿ ಹೋಗ್ತದೆ, ವೇಸ್ಟ್ ಸಾ ಆಗುದಿಲ್ಲ. ಇದ್ಕೆ ನೀವೆಂತ ಹೇಳ್ತೀರಿ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಎಂದು ಒಂದೇ ಉಸಿರಿಗೆ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಯೋಜನೆಯನ್ನ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸಿದರು.  
ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗಾಜಿನ ಬಾಟಲಿನ ಮೇಲೆ ಇಲ್ಲದ ಧೂಳನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತ, ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಕೊಡವುತ್ತ “ನೋಡಿ ಶೆಟ್ರೇ, ನೀವು ಹೀಗೆ ಸೀದ ಬಂದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು ಭಾರಿ ಖುಷಿ ಆಯ್ತು ನಂಗೆ. ಆದ್ರೆ ನಿಮ್ಮ ಪ್ರಪೊಸಲ್ ಎಂತ ಮಾಡುದು ಅಂತ ರಪಕ್ಕೆ ಹೇಳ್ಳಿಕ್ಕೆ ಆಗುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಹೇಳುದು ಒಂದು ಲೆಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಕರೆಕ್ಟ್ ಉಂಟು. ಆದ್ರೆ ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಊರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗ್ಲಿಕ್ಕೆ ಆಗ್ತದಾ? ಅಲ್ಲಿ ಮಾಲಿಂಗೇಶ್ವರನ ರಥೋತ್ಸವ ಸಿಗುದಿಲ್ಲ ಗೊತ್ತುಂಟಲ್ಲ” ಎಂದು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಾರದ ನಗುವನ್ನ ಜೋರು ನಕ್ಕು ವಾತಾವರಣ ಹಗುರ ಮಾಡಲು ನೋಡಿದರು. ಆದ್ರೆ ಶೆಟ್ರು “ ನೋಡಿ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ಯೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ನಾನೇನು ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರ್ಲಿಕ್ಕೆ ಹೋಗುದಿಲ್ಲ, ಬರುವ ಅಂದಾಜುಂಟು. ನೀವು ಹೇಳಿ ಈಗ, ನನ್ನ ಅಂಗಡಿ ಮಾಲು ತಕೊಳ್ತೀರಾ? ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುವ. ನಂಗಂತೂ ಇನ್ನು ಅದ್ರಲ್ಲಿ ಉಮೇದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಬ್ಯಾಡ ಅಂದ್ರೆ ಮುಂದಿನ ದಾರಿ ನೋಡಬೇಕು ಎಂದು ಹೊರಟು ನಿಂತರು. ಕಿಣಿಯವರ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಶೆಟ್ಟರು ಹೊರಗೆ ಬರುವುದನ್ನು ನೋಡಿದ ಬಸ್ಸು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಮಂದಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಘಾತಗಳು ಒಟ್ಟಿಗೇ ಆದವು. ಕಿಣಿಯವರು ಶೆಟ್ಟರನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಹೇಳಿದ “ನಿಮಗೆ ನಾನು ನಾಳೆ ಹೇಳ್ತೇನೆ” ಎಂಬ ಮಾತು ಮಾತ್ರ ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಸುಳಿದು ಎಲ್ಲರ ಕಿವಿಗಳ ಒಳ ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಈ ಅಮೋಘ ವಾಕ್ಯದ ಹಿಂದಿನ ಕಾರ್ಯ ಕಾರಣಗಳು ಏನಿರಬಹುದು ಎಂಬುದರ ಬಗ್ಗೆ ಇಡೀ ಗೋಳಿಬೈಲಿನ ವಿವಿಧ ಗುಂಪುಗಳು ದಿನವಿಡೀ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸಿದವು. ಶೆಟ್ಟರಾಗಲಿ, ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಆಗಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಗುಟ್ಟನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಕೊಡದೇ ಆ ರಾತ್ರಿಯ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಗೋಳಿಬೈಲನ್ನ ರೋಚಕ ಊಹಾಪೋಹಗಳ ಮುಗಿಲು ಮುಸುಕಲು ಬಿಟ್ಟರು.  
ಶೆಟ್ಟರ ಮಗ ಸಂಜೀವ ಅಮೆರಿಕದಿಂದ ಬಂದು ಒಂದು ತಿಂಗಳ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಹೇಳದೇ ಶೆಟ್ಟರಂಗಡಿಯ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನ ತನ್ನ ಅಂಗಡಿಗೆ ತರಿಸಿಕೊಂಡರು. ನ ಭೂತೋ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ ಎಂಬ ಈ ವರ್ತಮಾನವನ್ನು ಇಡಿಯ ಗೋಳಿಬೈಲು ಕಂಗಾಲಾಗಿ ನೋಡಿತು. ಶೆಟ್ಟರು ಅದಾಗಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಕ್ಕೇ ಮಗನ ಸಮೇತ ಊರು ಬಿಟ್ಟರು. ಹೋಗುವ ಮುನ್ನ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಬಳಿ ಬಂದು ಊರಿಗೆ ಊರೇ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ ಕಿವಿಯಲ್ಲೇನೋ ಅಂದು ಹೋದರು. ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಗೆ ಶೆಟ್ಟರು ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಎಲ್ಲ ಮಾಲು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರಂತೆ ಎಂದು ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರಂದರೆ ಇಲ್ಲ ಕಿಣಿ ಮಾಮ್ ಕಡಕ್ ಜನ, ಅವರು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟೇ ಕೊಟ್ಟಿರುತ್ತಾರೆ, ಪೈಸೆ ಕೂಡ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಪಂಗಡ ಹೇಳಿತು. ಶಾಲೆ ಹೆಡ್ ಮಾಸ್ಟ್ರು ರಾಂಭಟ್ರು ’ಕಿಣಿ ಮಾಮ್, ಶೆಟ್ರು ನಿಮ್ಮ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಎಂತ ಹೇಳಿದ್ದು ಮಾರ್ರೆ?’ ಎಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, “ಎಂತ ಎಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಪತ್ರ ಬರಿತೇನೆ ಅಂದ್ರು” ಎಂದಿದ್ದನ್ನು ನಿಜವಾಗಿಯೂ ಶೆಟ್ಟರ ಪತ್ರ ಬರುವವರಿಗೆ ಅವರು ನಂಬಿರಲಿಲ್ಲ. ಕುಶಲ ಸಮಾಚಾರದ ವಿವರಗಳಿದ್ದ ಪತ್ರದ ಜೊತೆಗೆ ಒಂದು ಫೋಟೋ ಕೂಡ ಇತ್ತು. ಆ ಫೋಟೋದಲ್ಲಿ ಶೆಟ್ಟರು ತಮ್ಮ ಮಗ ಮತ್ತು ಹೊಟ್ಟೆ ದೊಡ್ಡದಾಗಿದ್ದ ಸೊಸೆಯ ಜೊತೆ ನಿಂತುಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಅವರ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ವಾಲ್ ಮಾರ್ಟ್ ಎಂಬ ಅಗಾಧ ಬೋರ್ಡೊಂದು ಕಣ್ಣಿಗೆ ರಾಚುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು.



(ಉತ್ಥಾನ ವಾರ್ಷಿಕ ಕಥಾ ಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಬಹುಮಾನ ಗಳಿಸಿದ ಕಥೆ)