ಹಾಸ್ಯ ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ
ಹಾಸ್ಯ ಲೇಬಲ್‌ನೊಂದಿಗೆ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲಾ ಪೋಸ್ಟ್‌ಗಳನ್ನು ತೋರಿಸಿ

ಶನಿವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 08, 2014

ಸೀರಿಯಲ್ ಸಮಾಚಾರ


ಐವತ್ತರ ಹರೆಯದ ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರಿಗೆ ಮಂಡಿ ನೋವು ಆರಂಭವಾಗಿ ಡಾಕ್ಟರ್ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಓಡಾಡಬೇಡಿ ಅಂದಿದ್ದೇ, ಅವರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವ ಚಟಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು ಎನ್ನುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರಾದ ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ. ಹೆಚ್ಚು ಓಡಾಟ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ಕಾರಣ, ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಕಳೆದ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಸಂಜೆ ಆರುಗಂಟೆಯಿಂದ ರಾತ್ರಿ ಹತ್ತೂವರೆಯವರೆಗೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡುವುದನ್ನ ಅಭ್ಯಾಸ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂಜೆ ಆರಕ್ಕೆ ಆಕೆ ಸೋಫಾರೂಢರಾಗಿ ಕುಳಿತರೆಂದರೆ, ಬ್ರೇಕು ಬಂದಾಗ ಮಾತ್ರ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಎದ್ದು ಹೋಗುವುದಷ್ಟೇ, ಅದೂ ಅಗತ್ಯ ಬಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ. ಕನ್ನಡನಾಡಿನ  ಸಮಸ್ತ ಟೀವಿ ವಾಹಿನಿಗಳಲ್ಲಿ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೂ ಅವರು ಕಳೆದ ಈ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ವೀಕ್ಷಿಸಿ ಕೃತಾರ್ಥರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ದಿನಕ್ಕೆ ಸುಮಾರು ಎಂಟು ಹತ್ತು ಧಾರಾವಾಹಿಗಳನ್ನು ಪದ್ದಮ್ಮ ಎಡೆಬಿಡದೆ ನೋಡುವುದು ಅವರ ಯಜಮಾನರ ಕ್ರಿಕೆಟ್‌ ಮತ್ತು ಸುದ್ದಿ ಪ್ರೇಮಕ್ಕೆ ಕತ್ತರಿ ಹಾಕಿದೆ.

ಪದ್ಮಾವತಮ್ಮನವರು ಸಂಜೆ ಆರರ ಮೇಲೆ ಯಾರನ್ನೂ ಹತ್ತಿರಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವುದಿಲ್ಲ. ""ಯಾರೋ ಗೆಸ್ಟ್‌ ಬರ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ ರಾತ್ರೆಗೆ, ಏನಾರೂ ಸ್ಪೆಷಲ್‌ ಮಾಡ್ಬೇಕು' ಎನ್ನುವ ಹಸೀ ಸುಳ್ಳನ್ನ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೆ ಏನಿಲ್ಲವೆಂದರೂ ನೂರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಬಾರಿ ಹೇಳಿರುವುದರಿಂದ ಆಕೆ ಈಗೀಗ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸೋದೆ ಬಿಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ. ಯಾರದೇ ಫೋನು ಬಂದರೂ ಕೂಡ, ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ನಿಮಿಷದೊಳಗೆ ವಿಷಯ ಮುಗಿಸಿ, ""ಮತ್ತೆ ಮಾತಾಡಣ ಆಯ್ತಾ' ಅನ್ನುವ ಕಲೆಯೂ ಸಿದ್ದಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ.

ಮನೆಯ ಫೋನ್‌ ಬಿಲ್ಲು ಗಣನೀಯವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿರುವುದೊಂದೇ, ಜಗನ್ನಾಥರಾಯರಿಗೆ ಇರುವ ಸಮಾಧಾನ. ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಭಲೇ ಘಟವಾಣಿ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ ರಾಯರು, ಅವಳು ಈಗೀಗ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿ ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕುವುದನ್ನ ಕಂಡು ಭಾರಿ ಗೊಂದಲಕ್ಕೂ ಒಳಗಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಬಾರಿ ಅದನ್ನ ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ,"ನಿಮಗೇನು ಗೊತ್ತಾಗತ್ತೆ ಹೆಂಗಸರ ಸಂಕಟ. ನೋಡಿ ಪಾಪ ವಿಶಾಲು, ಹೆತ್ತು ಹೊತ್ತು ಸಾಕಿದ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕಳಿಸಿ ಕೊಡ್ತಿದಾಳೆ ಗೊತ್ತಾ.. ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳ ಮಗಳು ಬೊಂಬಾಯಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾಳಂತೆ.. ಪಾಪ, ಅದನ್ನ ನೆನಸಿಕೊಂಡು ಅಳು ಬಂತು' ಅಂದರು. ""ಅಲ್ವೇ ಮಾರಾಯ್ತಿ, ನಿನ್ನ ಮಗಳನ್ನ ಮದುವೆ ಮಾಡಿ ಕೊಟ್ಟ ದಿನವೇ ನೀನು ಕಣ್ಣೀರು ಹಾಕಿದವಳಲ್ಲ, ಅದೂ ಅಲ್ಲದೇ ಅವಳು ಹೋದ ವರ್ಷ ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್‌ಗೆ ಹೋದಾವಾಗಲೂ ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡವಳಲ್ಲ, ಈಗ ಧಾರಾವಾಹಿ ನೋಡ್ಕಂಡು ಯಾಕೆ ಹೀಗೆ' ಅಂತ ರಾಯರು ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ""ನೋಡ್ರೀ, ನಮ್ಮ ಸನ್ನಿವೇಶವೇ ಬೇರೆ, ನಮಗೇನೂ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ..ವಿಶಾಲು ಕಥೆಯೇ ಬೇರೆ, ಅವಳ ಗಂಡ ಮೊದಲೇ ಸರಿ ಇಲ್ಲ.. ಮನೆಗೆ ಆದಾಯವೂ ಇಲ್ಲ.. ಇಷ್ಟ್ ದಿನ ಮಗಳು ಇದ್ಲು, ಇನ್‌ ಮೇಲೆ ಅವಳೂ ಇಲ್ಲ ಗೊತ್ತಾ' ಎಂದು ಛಾಯಾವಾಸ್ತವವನ್ನೂ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನೂ ಬೆರೆಸಿ ಕನ್ಫ್ಯೂಸ್ ಮಾಡಿದ್ದರು !

ಆದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರ ನೆನಪಿನ ಶಕ್ತಿ ಟೀವೀ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಲು ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ ವೃದ್ಧಿಸಿದೆ ಎನ್ನುವುದು ರಾಯರ ಅಭಿಮತ. ಎಲ್ಲ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಎಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧಗಳು, ಕತೆಗಳ ಅಮೋಘ ತಿರುವುಗಳು ಎಲ್ಲ ಅವರಿಗೆ ಬಾಯಿಪಾಠವೇ ಆಗಿ ಹೋಗಿದೆ. ಯಾವ ಯಾವ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಯಾವ್ಯಾವ ನಾದಿನಿ ಅತ್ತಿಗೆ ಅತ್ತೆ ಸೊಸೆ ಮಾವ ಅಳಿಯ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಮಗ ಮತ್ತು ಸೋದರಮಾವನ ಮಗಳು ಆವತ್ತು ಏನೇನು ಮಾಡಿದರು, ನಿನ್ನೆ ಏನು ಮಾಡಿದ್ದರು, ನಾಳೆ ಏನು ಮಾಡಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಕರಾರುವಾಕ್ಕಾಗಿ ನೆನಪಿರುತ್ತದೆ. ಮದುವೆಯಾಗಿ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ವರುಷ ಕಳೆದ ಮೇಲೂ ತಮ್ಮ ತಂಗಿಯ ಮಗಳ ಹೆಸರು ಸರಿಯಾಗಿ ನೆನಪಿರದ ಹೆಂಡತಿಗೆ, ಅದು ಹೇಗೆ ಇಷ್ಟೊಂದು ಶತನಾಮಾವಳಿಗಳು ಬಾಯಲ್ಲೇ ಇವೆ ಎಂಬುದು ರಾಯರಿಗೆ ನಿತ್ಯ ಸೋಜಿಗದ ಸಂಗತಿ.
ಆದರೆ, ಅವರು ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಹೆಂಡತಿಯ ಬಳಿ ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ಪ್ರಸ್ತಾಪಿಸದೆ ಮನೆಯ ಮನಃಶಾಂತಿಯನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಕೆಲ ಬಾರಿ ಪದ್ದಮ್ಮ ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಾಗಲೋ, ಸಂಜೆ ಚಹದ ಜೊತೆಗೋ ಹಿಂದಿನ ದಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ರಿಕ್ಯಾಪು ಮಾಡುವುದಿದೆ. ಅಪ್ಪಿ ತಪ್ಪಿ ಕೆಲ ಬಾರಿ ರಾಯರೂ ಆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ನೋಡಿರುತ್ತಾರೆ. ""ನೋಡಿ, ಆ ಕುಸುಮಾ ಇದಾಳಲ್ಲ, ಅವಳ ಅಣ್ಣ ಮಗ ಮಯೂರನಿಗೂ, ಮೈತ್ರಿಯ ತಂಗಿ ಚೈತ್ರಂಗೂ ಲವ್ವು ಶುರುವಾಗಿದೆ, ಅದನ್ನ ಕುಸುಮಳ ನಾದಿನಿ ಸುಮ ತಪ್ಸೋಕೆ ಹೊರಟಿದಾಳಲ್ಲ ಇದು ನ್ಯಾಯಾನಾ? ಸುಮಂಗೆ ಮೈತ್ರಿಯ ಮಾವನ ಮೇಲೆ ಸಿಟ್ಟಿದ್ರೆ ಅದನ್ನ ಚೈತ್ರನ ಮೇಲೆ ಯಾಕೆ ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ನೀವೇನಂತೀರಿ' ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಿ ಬಿಡುತ್ತಾರೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಸುಮ್ಮನೆ ಹೆಂಡತಿಯ ಬಾಯಿಯ ಚಲನೆಯನ್ನ ಮಾತ್ರ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ರಾಯರಿಗೆ, ಒಮ್ಮೆಗೇ ಕುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದ ಚಹಾ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ಕೆಮ್ಮಿನ ಮೇಲೆ ಕೆಮ್ಮು ಬಂದು ಬಿಡುತ್ತದೆ.  ಕೆಮ್ಮಿನ ಉಪಚಾರದ ನಡುವೆ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ಸಂಬಂಧಗಳ ತಂತು ಕಡಿದು ಹೋಗಿ, ರಾಯರು ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಾರೆ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಇದ್ದೊಬ್ಬ ಮಗಳು ಈಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿ ಗಂಡನ ಜೊತೆಗಿದ್ದಾಳೆ, ಎರಡು ಮೂರು ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಮನೆಗೆ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಕೂಡ ಚುಟುಕಾಗಿಯಾದರೂ ತಾನು ನೋಡುವ ಅಷ್ಟು ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿನ ಟಾಪ್‌ಒನ್‌ ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಒಟ್ಟು ಸಾರಾಂಶವನ್ನು ಹೇಳದಿದ್ದರೆ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ""ನೋಡು ಸ್ನೇಹಾ, ಮೊನ್ನೆ ನಿಂಗೆ ಹೇಳಿದೆನಲ್ಲ, ಪವಿತ್ರ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ್ಲು ಅಂತ, ಅವಳು ಈಗ ಒಂದು ಆಶ್ರಮ ಸೇರಿಕೊಂಡಿದಾಳೆ, ಅಲ್ಲಿನ ಸ್ವಾಮೀಜಿಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಒಳ್ಳೇಯವರು ಕಣೇ.. ಪಾಪ ಅವಳನ್ನ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ' ಎಂದೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರಾಸ್ಥೆಯಿಂದ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಇಂಟರ್‌ ನ್ಯಾಷನಲ್‌ ಕಾಲ್‌ ನ ಕರೆನ್ಸಿ ಕಥೆಯಿಂದಾಗಿ ಸುಡುತ್ತಿರುವುದನ್ನು ಕಂಡ ಮಗಳು ಸ್ನೇಹಾ, ನೋಡುವಷ್ಟು ದಿನ ನೋಡಿ ಕೊನೆಗೊಂದಿನ, ""ಅಮ್ಮಾ, ನಾನೂ ಈಗ ಯೂ ಟ್ಯೂಬಲ್ಲಿ ಆ ಸೀರಿಯಲ್‌ ದಿನಾ ನೋಡ್ತೀನಿ, ಇಂಟರ್ನೆಟ್ಟಿಗೂ ಹಾಕ್ತಾರೆ'ಎಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಳು. ಆದರೂ ಆಗಲೊಮ್ಮೆ ಈಗಲೊಮ್ಮೆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕ್ರಾಸ್‌ ಚೆಕ್‌ ಮಾಡದೇ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಆವತ್ತು ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಕಾಲ್‌ ಡಿಸ್ಕನೆಕ್ಟ್ ಆಗುತ್ತದೆ.

ಮೊದಮೊದಲು ಪದ್ದಮ್ಮ ಗುರುವಾರ, ಶುಕ್ರವಾರ ಅಂತಲಾದರೂ ದೇವಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೋ, ರಾಯರ ಮಠಕ್ಕೋ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಯಾವಾಗ ಟೀವೀಲೇ ದೇವರ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ಶುರುವಾದವೋ, ಅದಕ್ಕೂ ಅವರು ತಿಲಾಂಜಲಿ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ. "ಮನೆಲೇ ನಡೆದಾಡೋ ದೇವರು ಕಾಣುವಾಗ ಕಲ್ಲು ದೇವರನ್ನ ಕಂಡು ಏನು ಪ್ರಯೋಜನ" ಎಂಬ ಪದ್ದಮ್ಮನ ಪ್ರಚಂಡ ಫಿಲಾಸಫಿ ಕೇಳಿದ ರಾಯರು ಮಾತೇ ಬಾರದಂತಾಗಿ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ದೇವರು ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನ ಬರುವ ಡಿಸೈನರ್‌ ಸೀರೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಆಕೆಗೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಇದ್ದರೂ ಕೂಡ, ದೇವರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಎದುರು ಮಾತನಾಡಬಾರದು ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕೆ ಸುಮ್ಮನಿರುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ ಅದರ ಮಧ್ಯಕ್ಕೆ ತುರುಕುವ ಜಾಹೀರಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಕೆ, "ಇನ್ನೇನು ದೇವಿ ಶಾಪ ಕೊಡೋಕೆ ಹೊರಟಿದ್ದಳು, ಆವಾಗಲೇ ಇವರಿಗೆ ತುಂಡು ಬಟ್ಟೆ ಹುಡುಗೀರ ಅಡ್ವಟೇಜು ತೋರಿಸಬೇಕು, ದರಿದ್ರ' ಎಂದು ಬೈದೇ ಬೈಯುತ್ತಾರೆ. " ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಅಡ್ವಟೇಜನ್ನ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಹಾಕಬೋದಪ್ಪ" ಎಂಬ ಅವರ ಸಲಹೆಯನ್ನೂ ಇವತ್ತಿನ ತನಕ ಯಾವ ಚಾನಲಿನವರೂ ಸ್ವೀಕರಿಸಿಲ್ಲ.

ಕನ್ನಡದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನೇ ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಕೊಂಚ ದಿನ ಇದು ಬೇಜಾರು ಬಂದು ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳನ್ನ ನೋಡುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದ್ದೂ ಉಂಟು. ಅಲ್ಲಿನ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳಲ್ಲಿ ಹೆಂಗಸರು ಹಾಕುವ ಬಗೆ ಬಗೆಯ ಆಭರಣಗಳು, ಝಗಮಗ ಮಹಲುಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ಅವರಿಗೆ ಆನಂದವಾದರೂ, ಆ ಭಾಷೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಅರ್ಥವಾಗದೇ ಮರಳಿ ಮಣ್ಣಿಗೇ ಅವರು ಶರಣಾಗಬೇಕಾಯಿತು. ""ಹಿಂದೀ ಸೀರಿಯಲಲ್ಲಿ ಮಾತಿಗಿಂತ ಜಾಸ್ತಿ ಕಿವಿ ಕೊಯ್ಯುವ ಮ್ಯೂಸಿಕ್ಕು ಹಾಕಿ ಸುಖಾ ಸುಮ್ಮನೆ ಎಲ್ಲರ ಮುಖಾನೇ ತೋರುಸ್ತಾರೆ ಕಣ್ರೀ.. ಯಾರೋ ಏನೋ ಅನ್ನೋದು, ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರೂ ಶಾಕ್‌ ಆಗಿ ನಿಲ್ಲೋದು, ಆಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರಾದ ಮೇಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖಾನೆ ಮೇಲಿಂದ ಮೇಲೆ ತೋರಿಸೋದು, ಕಥೆನೆ ಓಡದಿಲ್ಲ ಅದ್ರಲ್ಲಿ, ನಮ್‌ ಭಾಷೆನೆ ನಮಗೆ ವಾಸಿ' ಎಂದು ನೆರೆಮನೆ ಕಲ್ಯಾಣಿಗೂ ಹೇಳಿ ಆಕೆಯೂ ಕೂಡ ಹಿಂದಿ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡದಂತೆ ಮಾಡಿದಾರೆ ಪದ್ದಮ್ಮ. ಅವರ ಈ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಬೆಳೆಸುವ ಕಾರ್ಯವನ್ನು ಯಾವ ಕನ್ನಡ ಪರ ಸಂಘಟನೆಗಳೂ ಗಮನಿಸಿಲ್ಲ.

ಪದ್ದಮ್ಮನ ಸೀರಿಯಲ್‌ನ ವೀಕ್ಷಣೆಯನ್ನ ತಪ್ಪಿಸೋಕೆ ಯಾರಿಂದಲೂ ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಕರೆಂಟು ಹೋಗಿಯೋ, ಅನಿವಾರ್ಯ ನೆಂಟರೋ ಬಂದಾಗ ತಪ್ಪಿಹೋದ ಕಥಾ ಭಾಗವನ್ನು ಆಕೆ ಭಾಗವತ ಶ್ರವಣವನ್ನು ಕೇಳಿದಷ್ಟು ಶೃದ್ಧೆಯಿಂದ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಗಳ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಕೇಳಿ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ.  ಒಂದು ಬಾರಿ ಕೇಬಲ್‌ ಮುಷ್ಕರ ಆಗಿದ್ದಾಗ ಲಂಡನ್‌ನಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗಳಿಗೇ ಫೋನ್‌ ಮಾಡಿ ಯೂಟ್ಯೂಬಿಂದಲೇ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಸಿಕೊಂಡು ಕಥೆ ಕೇಳಿದ ದಾಖಲೆಯೂ ಉಂಟು. ತನ್ನದೇ ಬಾಣ ತನಗೇ ತಿರುಗಿ ಹೊಡೆದಿದ್ದು ಗೊತ್ತಾಗಿ ಮಗಳು ಮೈ ಪರಚಿಕೊಂಡಿದ್ದು ಪದ್ದಮ್ಮನವರಿಗೆ ಫೋನಲ್ಲಿ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ.

ತಮ್ಮ ಪಾಡಿಗೆ ತಾವು ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಆರಾಮಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮನಿಗೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಆಗಿದ್ದು ಮಗಳು ಅಳಿಯ ಇಬ್ಬರೂ ಲಂಡನ್‌ ನಿಂದ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಇಳಿದಾಗ. ಮಗಳು ಬಂದ ಮೊದಲೆರಡು ದಿನ ಭಯಂಕರ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಸಿಕ್ಕಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ಮಾಡಿ ಬಡಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಲಂಡನ್ನಿಂದ ಮಗಳು ಮನೆಗೆಂದು ತಂದ ಥರಾವರಿ ಐಟಮ್ಮುಗಳನ್ನ ನೋಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದೂ ಆಯ್ತು. ಆದರೆ ಸಂಜೆ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಕೂಡ ಮಗಳು ಅಮ್ಮನನ್ನ ಬಿಡದೇ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತ ಕೂತಾಗ ಪದ್ದಮ್ಮಂಗೆ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಲೆ ಬಿಸಿ ಆಯ್ತು.

ಅಲ್ಲದೇ ಅಳಿಯಂದ್ರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ರಿಮೋಟು ಹಿಡಕೊಂಡು ಅತ್ಯಂತ ಅಮೂಲ್ಯವಾದ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳ ಕಣಜಗಳನ್ನೇ ದಾಟಿಕೊಂಡು ಮುಂದ್ಯಾವುದೋ ಈಎಸ್ಪೀಯನ್ನು ಡಿಸ್ಕವರಿ ಹಾಕಿದ್ದು ಭಾರೀ ವರಿಯೇ ಆಗತೊಡಗಿತು. ಮೊದಮೊದಲು ಸುಮ್ಮನೇ ಕೂತಿದ್ದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ಒಂದು ದಿನ ತಡೆಯಲಾರದೇ, ಅಳಿಯಂದಿರು ರಿಮೋಟು ಪಕ್ಕಕ್ಕಿಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೋದಾಗ ಮಾನ ಮರ್ಯಾದೆ ಎಲ್ಲ ಬಿಟ್ಟು ತಮ್ಮ ನೆಚ್ಚಿನ ಧಾರಾವಾಹಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡು, ಎರಡು ದಿನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದ ಕಥೆ ಏನಾದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತದಾ ಎಂದು ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಒಂದರ್ಧ ಗಂಟೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದ ಮಗಳು, ತಡೆಯಲಾರದೆ, ""ಏನಮ್ಮಾ, ಆ ತರ ಸೀರಿಯಲ್‌ ನೋಡ್ತಾ ಕೂತಿದೀಯಾ, ನಾನು ಬಂದಿದೀನಿ ಇಲ್ಲಿ, ಅವರೂ ಇದಾರೆ, ನಮ್ಮಗಳ ಹತ್ರ ಮಾತನಾಡಬಾರದೇನೇ' ಎಂದಳು. ಅಷ್ಟೇ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಯಾರೋ ಅತ್ತೆಯೋ ಸೊಸೆಯೋ ಧ್ವನಿಯೇರಿಸಿ ಮಾತನಾಡಿದ್ದರಿಂದ ಪದ್ದಮ್ಮನವರು ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಆ ಕಡೆಯೇ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಗಳು ತಡೆಯಲಾರದೇ, ರಿಮೋಟು ಕಿತ್ತುಕೊಂಡು ಟೀವಿ ಆಫ‌ು ಮಾಡಿದಳು. ಆಗ ಅವಳ ಕಡೆ ತಿರುಗಿದ ಪದ್ದಮ್ಮ, ""ನೋಡು ಮಗಳೇ, ನೀನು ಇವತ್ತು ಇರ್ತಿàಯಾ, ಇನ್ನು ನಾಕು ದಿನಕ್ಕೆ ವಾಪಸ್ಸು ಹೋಗ್ತಿಯಾ. ನಿಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲು ಮಿಸ್ಸಾದ್ರೆ ಅದೇನೋ ಟ್ಯೂಬಿದೆಯಮ್ಮ. ನಂಗೆ ಅದೆಲ್ಲ ಇಲ್ಲ. ಅಷ್ಟಕ್ಕೂ ಸಂಜೆಯಾಗ್ತಾ ಇದ್ದ ಹಾಗೆ ನಿಮ್ಮಪ್ಪ ಎಲ್ಲೋ ಸುತ್ತೋಕೆ ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಮನೆಗೆ ಕೂತಿರೋ ನಂಗೆ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ಜೊತೆ. ಬೇರೆ ಹೆಂಗಸರ ಹಾಗೆ ನಾನೇನೂ ಸಿನಿಮಾ, ನಾಟಕ ಅಂತಲೋ, ಬೀದಿ ಸುತ್ತೋಕೆ ಅಂತಲೋ ಹೋಗೋದಿಲ್ಲ, ನನ್ನ ಸೀರಿಯಲ್ಲೇ ನನ್ನ ಜಗತ್ತು. ಯಾರು ನನ್ನ ಮರೆತರೂ ಈ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು ನನ್ನ ಮರೆಯಲ್ಲ ಬಿಡು. ನಾನು ಯಾರು ಅಂತಲೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದ ಈ ಧಾರಾವಾಹಿಗಳಿಗೆ ನನ್ನ ಕಂಡರೆ ಭಾರಿ ಇಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾ' ಎನ್ನುತ್ತ ಮತ್ತೆ ಟಿವಿ ಹಚ್ಚಿದರು. ಅಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಧಾರಾವಾಹಿಯ ಟೈಟಲ್‌ ಸಾಂಗು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿತ್ತು.

ಉದಯವಾಣಿ ಸಾಪ್ತಾಹಿಕ ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ

ಶುಕ್ರವಾರ, ಫೆಬ್ರವರಿ 10, 2012

ಅತಿಥಿ ಸತ್ಕಾರ

ಸುಮಾರು ೨೦-೨೫ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ನಡೆದ ಘಟನೆ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪ ಹೇಳಿದ್ದ ಈ ಕಥೆ, ನಿನ್ನೆ ಯಾಕೋ ನೆನಪಾಯಿತು.

ಗೋಪಾಲ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ, ಕಿನ್ನಿಗೋಳಿ ಸಮೀಪದ ಉಳೆಪಾಡಿಯ ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಾಸ್ತರಿಕೆ ಕೆಲಸ. ಅವರ ಪ್ರೈಮರಿ ಸ್ಕೂಲಿನ ಮ್ಯಾನೇಜುಮೆಂಟು ಚರ್ಚೊಂದರದು. ಅಲ್ಲಿನ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯಿನಿ ಚರ್ಚಿನ ಕಾನ್ವೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ವಾಸ. ಒಂದು ದಿನ ಹೆಡ್ ಸಿಸ್ಟರ್ ಶಾಲೆಗೆ ಕಾರಣಾಂತರಗಳಿಂದ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಏನೋ ಅಗತ್ಯ ದಾಖಲೆ ಪತ್ರಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯಿನಿಯ ಸಹಿ ಬೇಕೇ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ ಗೋಪಾಲ ಶೆಟ್ಟರು ಶಾಲೆಗೆ ತುಸು ಸಮೀಪದಲ್ಲೇ ಇದ್ದ ಕಾನ್ವೆಂಟಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟರು.

ಕಾನ್ವೆಂಟಿಗೆ ಹೋದರೆ, ಹೆಡ್ ಸಿಸ್ಟರ್ ಒಳಗೆಲ್ಲೋ ವ್ಯಸ್ತರಾಗಿದ್ದರು. ಅಲ್ಲಿನ ಸಹಾಯಕಿಯೊಬ್ಬರು ಬಂದು, ಸ್ವಲ್ಪ ಕೂತಿರಿ ಬರುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಒಳನಡೆದರು. ಇನ್ನಾರೋ ಬಂದು ದೊಡ್ಡ ಗ್ಲಾಸೊಂದರಲ್ಲಿ ಶರಬತ್ತನ್ನೂ, ಪ್ಲೇಟು ತುಂಬಾ ಕೇಕು, ರಸ್ಕು, ಬಿಸ್ಕೀಟುಗಳನ್ನೂ ಇಟ್ಟು ತಿನ್ನಿ ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದರು. ಪಾಪ! ಗೋಪಾಲು ಮಾಸ್ಟ್ರು ಕಂಗಾಲು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಷ್ಟೇ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬ ಗಂಜಿ ಉಂಡು ಬಂದಿದ್ದ ಮಾಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಇದನ್ನೆಲ್ಲ ಹೇಗೆ ತಿನ್ನುವುದು ಎಂಬ ಚಿಂತೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು.

ವಿಷಯ ಏನೆಂದರೆ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಿನ್ನೂ ಈ ಬಿಸ್ಕೀಟು ಕೇಕು ಸಂಪ್ರದಾಯ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಮನೆಗೆ ಯಾರೇ ಬಂದರೂ ಎಳನೀರು, ಬಾಳೆಹಣ್ಣು, ಅವಲಕ್ಕಿ ಇಂತದ್ದು ನೀಡುವ ಕಾಲ. ಬಾಳೆ ಎಲೆಗೋ, ಪ್ಲೇಟಿಗೋ ಹಾಕಿ ಮುಂದಿಟ್ಟರೆ ಬಂದವರೂ ಅದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿಂದೇ ಏಳುವುದು ವಾಡಿಕೆ. ಅಂತಹ ಕ್ರಮದಲ್ಲೇ ಬದುಕಿದ್ದ ಶೆಟ್ಟರಿಗೆ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಹೀಗೆ ಪ್ಲೇಟು ತುಂಬ ಬಿಸ್ಕೀಟು ರಸ್ಕು ತಂದಿಟ್ಟರೆ ಹೇಗಾಗಬೇಡ? ತಂದಿಟ್ಟು ಹೋದದನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ತಪ್ಪಾಗುತ್ತದೆ. ತಿಂದರೆ, ಹೊಟ್ಟೆ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಹಾಳಾಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಗೋಪಾಲ ಶೆಟ್ರು ತಲೆಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಒಂದು,ಎರಡು,ಮೂರು,ನಾಲ್ಕು ಅಂತ ಕೆಲವೊಂದಿಷ್ಟು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಯಿತು. ಶರಬತ್ತು ಸೇವನೆಯೂ ಮುಗಿಯಿತು. ಇನ್ನೂ ಹೆಡ್ ಸಿಸ್ಟರ್ ಸುಳಿವಿಲ್ಲ ಬೇರೆ. ತಟ್ಟೆ ಖಾಲಿ ಮಾಡುವ ಬಗೆ ಮಾಸ್ಟ್ರಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವರ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದದ್ದು, ಅಲ್ಲೇ ಹಾಲ್ ನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ್ದ ನಾಯಿ! ಮೆಲ್ಲನೆ ಅದರತ್ತ ಒಂದು ರಸ್ಕು ಎಸೆದರು. ಅದನ್ನ ಆ ನಾಯಿ ಗಬಕ್ಕನೆ ಸ್ವಾಹಾ ಮಾಡಿತು. ಯಾರಾದರೂ ಬಂದರೋ ಅಂತ ನೋಡಿದರೆ, ಇಲ್ಲ.

ಒಂದನ್ನ ಇವರು ತಿನ್ನುವುದು, ಮತ್ತೊಂದನ್ನ ನಾಯಿಗೆ ಹಾಕುವುದು. ಹೀಗೇ ಕೆಲ ಹೊತ್ತು ಆಟ ನಡೆಯಿತು. ಇವರಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದ್ದು ಏನೆಂದರೆ, ಕೊಂಚ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಮೊದಲೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದ ಮುಖ್ಯೋಪಾಧ್ಯಾಯಿನಿ ಪರದೆ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಇವರ ಹರಕತ್ತು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ನಂತರ ಮೆಲ್ಲ ಬಂದ ಅವರು ಪೆಚ್ಚುಪೆಚ್ಚಾಗಿ ನಕ್ಕ ಶೆಟ್ಟರನ್ನು ನೋಡಿ, ಮಾಸ್ಟ್ರೇ, ಕೊಟ್ಟದ್ದನ್ನೆಲ್ಲ ತಿನ್ನಬೇಕೂಂತ ಇಲ್ಲ. ನೀವು ತಲೆಬಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ ಅಂದರಂತೆ.

ಆದರೆ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗಾಗಲೇ ಪ್ಲೇಟು ಖಾಲಿಯಾಗಿತ್ತು!

ಶುಕ್ರವಾರ, ಜೂನ್ 08, 2007

ಹಲಸು, ಹೊಲಸು ಮತ್ತು ಹಸಿವು.

ಸೂಚನೆ: ( ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಅಸಹ್ಯಗಳಿಗೂ ರೇಜಿಗೆ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವವರು ಈ ಬರಹವನ್ನು ಓದಬಾರದಾಗಿ ವಿನಂತಿ)

ಸಿದ್ದಾಪುರದಿಂದ ಶಿರಸಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದೆ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ೧೨.೩೦ ಗಂಟೆ. ಉರಿ ಉರಿ ಬಿಸ್ಲು. ಎದುರಿಗೆ "ಸಿರ್ಸಿ ಸಿರ್ಸಿ ಸಿರ್ಸಿ" ಅಂತ ಕಂಡಕ್ಟರೊಬ್ಬ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ. ನೋಡಿದರೆ ರಾಜಹಿಂಸೆ! ಗೊತಾಗಿಲ್ವಾ? ಅದೇ ರಾಜ ಹಂಸ ಕಣ್ರಿ! ಕೇಯಸ್ಸಾರ್ಟೀಸಿಯವರು ಹಳೆಯ ರಾಜಹಂಸವೊಂದನ್ನ ತೆಗೆದು ಈ ರೂಟಿಗೆ ಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು ಅನಿಸುತ್ತದೆ. ವಿಲಾಸೀ ಸೀಟುಗಳೆಡೆಯಲ್ಲಿ, ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಅಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಜನ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದರು. ಕೂತರೆ ಬರಿಯ ೪೦ ಜನ ಇರಬಹುದಾದ ಆ ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಮಿನಿಮಮ್ ೯೦ ಜನ ಇದ್ದರು. ಇದೆಲ್ಲ ಮಾಮೂಲಿ ಅಂತೀರಾ?, ಅದೂ ಸರೀನೇ ಬಿಡಿ. ನಾನು ಆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಕಡೆಯಯವನಾಗಿ ಹತ್ತಿದೆ, ಮತ್ತದು ನಂಗೆ ಲಾಭವೇ ಆಯಿತು. ಡ್ರೈವರು ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಪಕ್ಕ, ಒಂದು ಕಾಲು ಮತ್ತು ಒಂದು ಕೈ ಅರಾಮಾಗೂ ಇನ್ನೊಂದು ಕಾಲು ಮತ್ತು ಕೈಯನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟಾದರೂ ಇಡಬಹುದಾದಂತಹ ಜಾಗವೇ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಅದಕ್ಕೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು ನಾನು ನಿಂತ ಜಾಗದಲ್ಲಿ.

ಮದುವೆಯ ಸೀಸನ್ನು ಬೇರೆ, ಬಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಬಿಳಿ ಪಂಚೆ, ರೇಷ್ಮೇ ಸೀರೆಗಳೇ ತುಂಬಿದ್ದವು. ಅವರೆಲ್ಲ ಯಾವುಯಾವುದೋ ಮದುವೆಗಳಿಗೆ ಹೊರಟಿದ್ದರೂ ನನ್ನ ತರಹ ಊಟದ ಸಮಯಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊರಟಿದ್ದು ನೋಡಿ ಸಮಾಧಾನವಾಯಿತು. ಬಿಸಿಲಿನ ಸುಟಿಗೆ, ಎಲ್ಲರೂ ಅರ್ಧ ಮಿಂದವರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದರು. ಕೆಂಪು, ಹಳದಿ ರವಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಅರ್ಧಂಬರ್ಧ ಕಪ್ಪಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಹಣೆಯ ಮೇಲಿನ ಕುಂಕುಮ ಕರಗಿ, ಅದನ್ನ ಕರ್ಚೀಫಲ್ಲಿ ಸರಿಯಾಗಿ ವರೆಸಿಕೊಳ್ಳಲೂ ಬರದೆ, ಇಡೀ ಮುಖ ತುಂಬ ಕೆಂಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ ದಪ್ಪ ಹೆಂಗಸೊಬ್ಬಳು ಸಿಡಿ ಮಿಡಿ ಮುಖ ಹೊತ್ತು ನಿಂತಿದ್ದಳು ನನ್ನ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಿಂದೆ. ಅವಳಿಗೆ ಅದನ್ನ ಹೇಳ ಬೇಕೆಂದು ಹೊರಟವನು ಬಾಯಿ ಮುಚ್ಚಿ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ, ಸುಮ್ನೆ ಯಾಕೆ ರಿಸ್ಕು ಅಂತ.

ಜನ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದರೂ ದುರಾಸೆ ಕಂಡಕ್ಟರು "ಸಿರ್ಸಿ ಸಿರ್ಸಿ ಸಿರ್ಸಿ" ಅಂತ ಮೈ ಮೇಲೆ ಬಂದವರ ಹಾಗೆ ಕಿರುಚುತ್ತಿದ್ದ ಹೊರಗಡೆ. ಬಸ್ಸೊಳಗೆ ಇದ್ದವರಿಗೆಲ್ಲ ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೇ ತಾಳ್ಮೆ ತಪ್ಪಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೂ, ಡ್ರೈವರನಿಗೂ ಬಾಯಿಗೆ ಬಂದ ಹಾಗೆ ಬೈದರು. ಎಲ್ಲರೂ ಹೆದರುವ ಹಾಗೆ ಬಸ್ಸಿನ ಹೊರಮೈಯನ್ನ ಡಬ ಡಬಾಂತ ಬಡಿದ ಕಂಡಕ್ಟರು ರೈಟ್ ರೈಟ್ ಅಂತಂದು ಒಳಗೆ ತೂರಿಕೊಂಡ. ಎದುರುಗಡೆ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಕೂತ ಮಾಣಿಗೆ ಅವನಮ್ಮ ಕುರ್ಕುರೇ ತೆಗೆತೆಗೆದು ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಳು. ನಂಗೆ ಆವಾಗ ನೆನ್ಪಾಯಿತು, ಬೆಳಗ್ಗಿಂದ ಏನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ತಿಂದೇ ಇಲ್ಲ ನಾನು! ಲೇಟಾಗ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗಡಿಬಿಡಿ ಗಡಿಬಿಡಿ ಲಿ ಹೊರಟು ಬಂದಿದ್ದೆ ಹೊಸನಗರದಿಂದ. ತಗಡು ಹೋಟೇಲೊಂದರ ಮತ್ತೂ ತಗಡು ಕಾಪಿ ಕುಡಿದು , ಒಂದು ವಡೆ ತಿಂದಿದ್ದೆ ಅಷ್ಟೆ.

ಈ ಹಸಿವು ಅನ್ನೋದು ನೆನ್ಪಾಗ್ದೇ ಇದ್ರೆ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ನೆನಪಾಗಿ ಕೆಲಸ ಕೆಟ್ಟಿತು. ಬಸ್ಸು ಬೇರೆ ಹೊರಟಾಯ್ತು, ಕೆಳಗಿಳಿದು ಏನೂ ಖರೀದಿ ಮಾಡುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಆ ಕುರುಕಲು ತಿನ್ನುವ ಹುಡುಗನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೂ ಹಸಿವಾಗುತ್ತದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಮುಖ ತಿರುವಿಸಿ ,ಎದುರುಗಡೆಯ ರಸ್ತೆಯನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ.

ಬಸ್ಸು ಸಿದ್ದಾಪುರ ಪೇಟೆ ದಾಟಿ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ನಾನು ಕ್ಯಾಬಿನ್ ಬಾಗಿಲಿಗೆ ಹೇಗೇಗೋ ವರಗಿಕೊಂಡು ನಿಂತು ಬ್ಯಾಗನ್ನ ಅಲ್ಲೇ ಮೇಲುಗಡೆಯೆಲ್ಲೋ ತೂರಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟೆ. ಇನ್ನು ಇದೇ ಭಂಗಿಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚೆಂದರೆ ಮುಕ್ಕಾಲು ತಾಸು ನಿಂತರಾಯಿತು, ಸಿರಸಿ ಬರುತ್ತದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಹಾಯ್ ಎನಿಸಿತು. ಹಸಿವನ್ನ ನಿಧಾನವಾಗಿ ಮರೆಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು ಮೆದುಳು. ೪-೫ ಕಿಲೋಮೀಟರು ಬಂದಿರಬಹುದು, "ಘಮ್" ಅಂತ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ಬಂದು ರಾಚಿತು ಮೂಗಿಗೆ! ಮೊದಲೇ ಕೆಟ್ಟ ಹಸಿವು, ಹಸಿದ ಹೊತ್ತಲ್ಲಿ ಹಲಸಿನ ಘಮ ಬಂದರೆ ಹೇಗಾಗಬೇಡ? ಸಟಕ್ಕನೆ ಹಿಂತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ....

ಎರಡನೇ ಸೀಟು, ಬಸ್ಸಿನ ಬಲ ಭಾಗದ್ದು. ಮದುವೆಗೆ ಹೊರಟ ಇಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ದಿವ್ಯವಾಗಿ ಅಲಂಕರಿಸಿಕೊಂಡು ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಷ್ಠಾಪನೆಗೊಂಡಿದ್ದಾರೆ, ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕದ ಕಂಬ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಸುಮಾರು ೧೫-೧೬ ರ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಈ ಹುಡುಗಿಗೆ ಪ್ರಾಯಶ: ಬಸ್ಸು ಹತ್ತೋಕೆ ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಮೊದಲು ಎಲ್ಲೋ ಬಿಟ್ಟಿಯಾಗಿ ಮತ್ತು ಧಂಡಿಯಾಗಿ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ತಿನ್ನಲು ಸಿಕ್ಕಿದೆ, ಮತ್ತು ಈ ಬಸ್ಸಿನ ಕುಲುಕಾಟದಿಂದಾಗಿ, ತಿಂದ ಅಷ್ಟನ್ನೂ ಕೆಳಗೇ, ಸರಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಕೆಳಗೇ ಕೂತ ಹೆಂಗಸಿನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾರಿಕೊಂಡಿದ್ದಾಳೆ ಮತ್ತು, ನನ್ನ ದುರ್ದೈವಕ್ಕೆ ಹೀಗಾದ ಮಾರನೇ ಸೆಕೆಂಡಿಗೇ ಈ ಘನಘೋರ ದೃಶ್ಯ ನೋಡಿದೆ!

ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ತಲೆ , ಮುಖ ಎಲ್ಲ ಸಂಪೂರ್ಣ ಹಲಸಿನ ತೊಳೆಗಳಿಂದ ತುಂಬಿ ಹೋಗಿತ್ತು ಪಾಪ! ಅರಸಿನದಲ್ಲಿ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಹಳದಿ ಹಳದಿ ಹಳದಿ. ಆಕೆಗೆ ತನಗೇನಾಯ್ತು ಎನ್ನುವುದು ಅರಿವಿಗೆ ಬರಲು ನಾಲ್ಕೆಂಟು ಸೆಕೆಂಡುಗಳೇ ಬೇಕಾದವು. ಅಲ್ಲಾ, ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಬೇಕು , ಯಾಕೆ ಅಂದರೆ ಇಂತಹ ಅನುಭವಗಳೇನು ದಿನಾ ಆಗುತ್ತವೆಯೇ? ತನಗೇನಾಯ್ತು ಅಂತ ಅವಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿ ಬಾಯಿ ಬಿಡುವುದಕ್ಕೊ , ಹಲಸಿನ ತೊಳೆಯೊಂದು ಸೀದಾ ಆ ಹೆಂಗಸಿನ ಬಾಯೊಳಗೇ ಹೋಯಿತು! ಅಷ್ಟಾಗಿದ್ದೇ ತಡ, ಅತ್ಯಂತ ಅಸಹ್ಯವಾಗಿ ಮುಖ ಕಿವುಚಿಕೊಂಡು "ವ್ಯಾಕ್" ಅಂದು, ತನ್ನ ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹೋಗಲು ಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಆ ಹಲಸಿನ ತೊಳೆಯನ್ನು, ಉದರದೊಳಗಿರುವ ಇನ್ನಿತರ ಸಶೇಷ ವಸ್ತುಗಳ ಸಮೇತವಾಗಿ ಹೊರಗಟ್ಟಿದಳು!.

ಇಷ್ಟಾಗುವಾಗ ಬಸ್ಸಿನ ತುಂಬ ಹಲಸಿನ ಪರಿಮಳ "ಪಸರಿಸಿತ್ತು"!. ಎಲ್ಲರೂ "ಏನು, ಏನು ಏನಾಯ್ತು, ಯಾಕಾಯ್ತು"ಅಂತೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡಲು ಆರಂಭಿಸಿದರು. ಆ ಎರಡನೇ ಸೀಟು ಅದರ ಅಕ್ಕ - ಪಕ್ಕ ಸಣ್ಣ ವಾಂತಿ ಹಳ್ಳವೇ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲೇ ಹಿಂದೆಲ್ಲೋ ನಿಂತಿದ್ದ ಮುದುಕಿಯೊಬ್ಬಳು ಮುಂದಿದ್ದ ಯಾರನ್ನೋ ಸರಿಸಿ, "ಎಂತ್ ಆಯ್ತ್ ಇಲ್ಲಿ" ಅಂತ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಯಾರದೋ ಕೈಯ ಸಂದಿಯಿಂದ ಹಣುಕಿದಳು, ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಷ್ಟೆ- ಆ ಹಳದಿ ತಲೆ, ಕೆಳಗಿನ ಸಶೇಷ ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ನಿರ್ಮಿಸಲ್ಪಟ್ಟು ವಿಕಾರವಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ ರಾಶಿ , ಎಲ್ಲ ನೋಡಿದವಳೇ "ಸಿವನೇ" ಅಂತೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಉದ್ಗಾರ ತೆಗೆದು, ತನ್ನ ಬಾಯನ್ನು ಯಥಾಸಾಧ್ಯ ಅಗಲಿಸಿ ಆ ರಾಶಿಗೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಬೀಳುವಂತೆ ಕಕ್ಕಿದಳು- ತನ್ನೊಳಗಿನ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ!

೩೦ ಸೆಕೆಂಡುಗಳೊಳಗಾಗಿ ಮೂರು ಮೂರು ವಾಂತಿಗಳು! ಎಲ್ಲರೂ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬೈಯುವವರೇ ಈಗ ಬಸ್ಸೊಳಗೆ. ಆದರೆ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಬೈಗುಳಕ್ಕೆ ತುತ್ತಾದವಳು ಮೊದಲು ವಾಂತಿ ಮಾಡಿದವಳು. "ಗೊತಾಗಲ್ವಾ ವಾಂತಿ ಬರತ್ ಅಂತ, ಏನ್ ಖರ್ಮ ಇದು" "ಮದ್ವೆಗ್ ಹೊರ್ಟಿದ್ದೆ ನಾನು , ಸೀರೆ ಎಲ್ಲ ಗಲೀಜಾಯ್ತು" " ಥೂ, ಏನ್ ಜನನಪಾ , ಸ್ವಲ್ಪಾನೂ ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲ" - ಹೀಗೆ ಸೀರೀಸ್ ಆಫ್ ಬೈಗುಳಾಸ್! ವಾಂತಿಗೂ ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್ ಗೂ ಎಲ್ಲಿಯ ಸಂಬಂಧಾನೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ ನಂಗೆ. ಪಾಪ, ಆ ರಶ್ಶು ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟೇ ಕಾಮನ್ ಸೆನ್ಸ್ ಇದ್ರೂ, ಜನಗಳನ್ನ ತಳ್ಳಿ ಕಿಟಕಿ ಬಳಿ ಓಡೋಕೆ ತಾಕತ್ತೂ ಬೇಕಲ್ಲವೇ? ಭೀತಿಯಿಂದ ಅಕ್ಕ ಪಕ್ಕ ಇರುವವರ ಮುಖಭಾವ ಗಮನಿಸಲು ಆರಂಭಿಸಿದೆ, ಇನ್ಯಾರಾದರೂ ವಾಂತಿ ಮಾಡಿದರೆ ?! ಯಾರೇ ಸುಮ್ಮನೇ ಬಾಯಿ ಬಿಟ್ಟರೂ ಎಲ್ಲಿ ಒಳಗಿದ್ದದ್ದನ್ನ ಹೊರ ಹಾಕುತ್ತಾರೋ ಅನ್ನೋ ವಾಂತಿಫೋಬಿಯಾ ಶುರುವಾಯಿತು ನಂಗಂತೂ.

ನೀವಿದನ್ನು ಓದಲು ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿರುವ ಸಮಯಕ್ಕಿಂತ ಎಷ್ಟೋ ಕಡಿಮೆ ಸಮಯದೊಳಗೆ ಈ "ವಾಂತಿ ಸರಪಣಿ ಕ್ರಿಯೆ" ಜರುಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಿ. ಇಂತಹ ಒಂದು ಯಡವಟ್ಟು ಮತ್ತು ಅಸಂಗತವಾಗಿರುವ ಸನ್ನಿವೇಶವನ್ನ ನಾನು ನನ್ನ ಜೀವಮಾನದಲ್ಲೇ ಕಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.

ಬಸ್ಸನ್ನ ಮುಂದೆಲ್ಲೋ ನಿಲ್ಲಿಸಿದರು. ಬಿರುಬೇಸಗೆಯಲ್ಲೂ ಯಾವುದೋ ಅಂಗಡಿಯಾತ "ಅರ್ಧ ಕೊಡಪಾನ" ನೀರನ್ನ ಉದಾರವಾಗಿ ದಾನ ಮಾಡಿದ. ಅಷ್ಟರಲ್ಲೇ ಹೇಗೋ ಬಸ್ಸನ್ನ ಕ್ಲೀನು ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಮತ್ತು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಆ ಹುಡುಗಿಯೇ ಮಾಡಬೇಕಾಯಿತು. ಒಂದ ವಾಂತಿಯ ಪರಿಣಾಮವಾಗಿ ಉಳಿದವರದನ್ನೂ ಬಾಚುವ ಕೆಲಸ ಅವಳಿಗೆ. ಹಲಸಿನ ಸ್ನಾನವಾದ ಹೆಂಗಸಂತೂ ಗರ ಬಡಿದವಳ ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನಾಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ಅಲ್ಲೇ ಹೊರಗೆ ಸಣ್ಣಗೆ ತಲೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಲಾಯಿತು. ಏನೇನೋ ಸಣ್ಣಗೆ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದಳು ಅವಳು. ಜೀವಮಾನ ಪೂರ್ತಿ ಹಲಸೆಂಬ ಹೊಲಸನ್ನ ಮುಟ್ಟುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿರುತ್ತಾಳೆ ಆಕೆ, ಅದಂತೂ ಶತಃಸಿದ್ಧ.

ಮತ್ತೆ ಬಸ್ಸು ಹೊರಟಿತು. ವಾಂತಿಯಾದ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಯಾರೂ ಅಸಹ್ಯಪಟ್ಟು ಕೂರದೇ ಇದ್ದಾಗ, ಭೂಪನೊಬ್ಬ ಶಿಸ್ತಾಗಿ ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಹಾಳೆಯನ್ನ ಆ ಸೀಟಿನ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿ ಆರಾಮಾಗಿ ಕೂತೇ ಬಿಟ್ಟ. ಆಚೀಚೆ ನಿಂತವರೆಲ್ಲ ಮಿಕಿ ಮಿಕಿ ಮುಖ ನೋಡಿಕೊಂಡರು! ಬಸ್ಸೊಳಗೆ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ಪರಿಮಳ ಇನ್ನೂ ಹರಡಿತ್ತು.
ಕೆಟ್ಟ ಹಸಿವಿಂದ ಕಂಗೆಟಿದ್ದ ನನಗೆ ಆ ಪರಿಮಳವನ್ನ ಆಸ್ವಾದಿಸಬೇಕೋ, ಅಸಹ್ಯ ಪಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕೋ ಗೊತ್ತಾಗದೇ ತೆಪ್ಪಗೆ ನಿಂತುಕೊಂಡೆ.

ಪೂರಕ ಓದಿಗೆ :) - ಉದಯವಾಣಿ ( ಓದೋ ಮುನ್ನ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ಇರಲಿ)