ಒಂದು ಸಾಲು!

ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಕಣಾದನಿಗೆ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹಾರಯಿಸೋಣ ಅಂತ ಫೋನಾಯಿಸಿದ್ದೆ.
ಅವನಿಗೆ " ಹ್ಯಾಪಿ ಬರ್ತಡೇನಮ್ಮಾ" ಅಂತ ಅಂದೆ,
ಅವನು ಒಂದು ಘಳಿಗೆ ಸುಮ್ಮನಿದ್ದು,

" ಹಮ್, ನಂಗೆ ೨೫ ವರ್ಷ. ೨೩ನೇ ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಭಗತ್ ಸಿಂಗ್ ಸತ್ತೇ ಹೋಗಿದ್ದನಲ್ಲ" ಅಂದ.
ಅವನು ಆವತ್ತು ಆಡಿದ ಮಾತು ಇನ್ನೂ ನನ್ನ ತಲೆಯೊಳಗೆ ಗುಂಗಿ ಹುಳ!

"ವೈಶಾಖ ಸಂಜೆ" - ಕಾವ್ಯ ಗಾಯನ , ಒಂದು ವರದಿ.

ನಿನ್ನೆ, ೧೩.೦೫.೨೦೦೭ ಭಾನುವಾರ ಸಂಜೆ ರವೀಂದ್ರ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ "ವೈಶಾಖ ಸಂಜೆ- ಕಾವ್ಯ ಗಾಯನ" ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ. ಬಿಸಿಲ ದಿನದ ನಂತರದ ಇಳಿ ಸಂಜೆಗೆ ಸಿ.ಅಶ್ವಥ್ ಗಾಯನದ ತಂಪು. ಭಾಗವತರು ಸಂಸ್ಥೆ ಆಯೋಜಿಸಿದ್ದ ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ, ಝೀ ಕನ್ನಡದ ಸಹಯೋಗ. ಸಿ. ಅಶ್ವಥ್ ಜೊತೆಗೆ ಸ್ವರ ಸಿಂಚನಗೈದವರು ಪಲ್ಲವಿ ಅರುಣ್, ಸುಪ್ರಿಯಾ ಆಚಾರ್ಯ ಮತ್ತು ರವಿ ಮುರೂರು. ಜೊತೆಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಅಶ್ವತ್ ರವರ ಅದ್ಭುತ ಹಿನ್ನೆಲೆ ವಾದಕರ ಬಳಗ.

ಮೊದಲಿಗೆ "ಎಲ್ಲಾದರು ಇರು ಎಂತಾದರು ಇರು" ಹಾಡಿಂದ ಕಾವ್ಯ ಗಾಯನ ಆರಂಭಿಸಿದರು ಅಶ್ವಥ್, ಸಂಗಡಿಗರ ಜೊತೆಗೆ. ನಂತರ ಸುಪ್ರಿಯಾ ಆಚಾರ್ಯ "ಮುಚ್ಚುಮರೆಯಿಲ್ಲದೆಯೆ" , ಅಶ್ವಥ್ ಬಹು ಆರ್ದವಾಗಿ "ಬದುಕು ಮಾಯೆಯ ಮಾಟ" ಹಾಡಿದರು. ಪಲ್ಲವಿಯವರ ನಾಕುತಂತಿಯ "ಆವು ಈವಿನಾ" ಹಾಡಿಗೆ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರ ಸ್ತಬ್ದ. ಇಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೇ ಇಡಿಯ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರ ತುಂಬಿಕೊಂಡಾಗಿತ್ತು. ಭರ್ತಿ ಸಾವಿರ ಜನ. ಎಲ್ಲರೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ವೈಶಾಖದ ಸಂಜೆಯೊಳಕ್ಕೆ ಇಳಿಯುತ್ತಿದ್ದರು.

ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ಆಮೇಲೆ ತುಂಬಿಕೊಂಡದ್ದು ಹಾಡು ಹಾಡು ಮತ್ತು ಹಾಡು. ಶ್ರಾವಣಾ ಬಂತು, ಕವಿದಂತೆ ಮಂಜು ಈ ಹಗಲಿಗೆ, ಪಲ್ಲವಿ ತೇಲಿಸಿದ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತಲ್ಲೇ, ಸಿರಿಗೆರೆಯ ನೀರಿನಲಿ ಬಿರಿದ ತಾವರೆಯಂತೆ, ಬಂಗಾರ ನೀಲ ಕಡಲಾಚೆಗೀಚೆ, ಸುಪ್ರಿಯಾ ಆಚಾರ್ಯ ಮನ ತಟ್ಟಿದ ನೀ ಸಿಗದೇ ಬಾಳೊಂದು ಬಾಳೇ ಕೃಷ್ಣಾ, ಇಡಿಯ ತಂಡ ಹಾಡಿದ ನೂರು ದೇವರನೆಲ್ಲ ನೂಕಾಚೆ ದೂರ, ಅಶ್ವಥ್ ಕ್ಲಾಸಿಕ್- ನೀ ಹೀಂಗ ನೋಡಬ್ಯಾಡಾ ನನ್ನ..

ನಡುವೆ ಪುಟ್ಟ ವಿರಾಮ. ಲಹರಿಯ ಕ್ಯಾಸೆಟ್ ಹರವಿಕೊಂಡಿದ್ದ ಟೇಬಲ್ ಜನರಿಂದ ಮುತ್ತಲ್ಪಟ್ಟಿತ್ತು. ಏನು ಕ್ಯಾಸೆಟ್- ಸಿಡಿ ಇದೆ ಅಂತ ನೋಡೋಕೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ. ವಿರಾಮದ ನಂತರ ಮತ್ತೆ ಭರಪೂರ ಹಾಡು ಹಬ್ಬ. ಸುಪ್ರಿಯಾ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಅಮ್ಮಾ ನಿನ್ನ ಎದೆಯಾಳದಲ್ಲಿ, ಅಶ್ವಥ್ , ಕಾಣದ ಕಡಲಿಗೇ ಮೊದಲೆರಡು, ನಂತರ ಪ್ರಾಯಶಃ ಆ ಸಂಜೆಯ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ಗೀತೆಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು-ಪಲ್ಲವಿ ಅರುಣ್‌ರ "ಅಮ್ಮಾ ನಾನು ದೇವರಾಣೆ ಬೆಣ್ಣೆ ಕದ್ದಿಲ್ಲಮ್ಮಾ.." ಈಕೆ ಎಷ್ಟು ಸೊಗಸಾಗಿ ಈ ಗೀತೆಯನ್ನ ಹಾಡಿದರೆಂದರೆ, ಹಾಡು ನಿಂತು ಅರೆ ಕ್ಷಣ, ಸದ್ದೇ ಇಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳ ಸುರಿಮಳೆ.

ನಿನ್ನೊಲುಮೆಯಿಂದಲೇ ಬಾಳು ಬೆಳಕಾಗಿರಲು, ದೀಪವು ನಿನ್ನದೇ ಗಾಳಿಯು ನಿನ್ನದೇ, ರವಿ ಮುರೂರು ಹಿಂದುಸ್ತಾನಿ ಲೇಪವಿತ್ತು ಹಾಡಿದ ಲಕ್ಷ್ಮೀನಾರಾಯಣ ಭಟ್ಟರ "ಮರೆಯಲಾರೆ ನಿನ್ನ ನೀರೆ" ಎಲ್ಲ ಹಾಡು ಚಂದವೋ ಚಂದ. ಅಶ್ವಥ್, "ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಸಂಗ್ರಾಮ ಆಗಿ ೧೫೦ ವರ್ಷ ಆದ ನೆನಪಿಗೆ ಒಂದು ದೇಶ್ ಭಕ್ತಿ ಗೀತೆ ಹಾಡ್ಬಿಡೋಣ, ಖುಷಿಲಿ" ಅಂತ ಹೇಳಿ "ನಾವು ಭಾರತೀಯರು" ಅಂತ ಎಲ್ಲ ಸಹ ಗಾಯಕರೊಡನೆ ಉಚ್ಚ ಕಂಠದಲ್ಲಿ ಹಾಡಿ ನಮ್ಮೆಲರೊಳಗೆ ಒಂದೇ ಅನ್ನುವ ಭಾವ ತುಂಬಿದರು.

ಹೇಳಿ ಹೋಗು ಕಾರಣ, ಅದಾದ ಮೇಲೆ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತದ ರಾಷ್ಟ್ರ ಗೀತೆ! (ಅಶ್ವತ್ ಉವಾಚ) - ಎದೆ ತುಂಬಿ ಹಾಡುವೆನು , ಇದನ್ನಂತೂ ಪಲ್ಲವಿ ಎದೆ ತುಂಬಿಯೇ ಹಾಡಿದರು. ಕೊನೆಗೆ "ಎದೆ ತುಂಬಿ ಹಾಡಿದೆನು "ಇಂದು"ನಾನು ಅಂತ ಪದ್ಯ ಮುಗಿಸಿದ್ದು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಈ ಎರಡು ಹಾಡುಗಳಾದ ಮೇಲೆ, ಕೊನೆಯ ಮೂರು "ಅಶ್ವಥ್ ತ್ರಿವಳಿಗಳು". ಬಾ ಇಲ್ಲಿ ಸಂಭವಿಸು ಇಂದೆನ್ನ ಹೃದಯದಲಿ, ಕೋಡಗನಾ ಕೋಳಿ ನುಂಗಿತ್ತಾ ಮತ್ತು ತರವಲ್ಲ ತಗಿ ನಿನ್ನ ತಂಬೂರಿ! ಇವುಗಳಂತೂ ಕುಳಿತವರನ್ನ ಹುಚ್ಚೆಬ್ಬಿಸಿದವು. ಎರೆರೇರಾ... ಅಂತ ಅಶ್ವಥ್ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ ಕೂತವರ ಮೈಲೆಲ್ಲಾ ಮಿಂಚು ಸಂಚಾರ. ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಸಂಜೆ ನಾದದಲ್ಲಿ ಮಿಂದ ಅನುಭವ.

ಈ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ, ಒಂದು ಹೊಸ ಮೈಲಿಗಲ್ಲು ಸ್ಥಾಪಿಸಿತು. ಮೊದಲ ಬಾರಿಗೆ ಬೆಂಗಳೂರಲ್ಲಿ, ಪ್ರಾಯಶಃ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಟಿಕೇಟು ಖರೀದಿಸಿ, ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಜನ ಸುಗಮ ಸಂಗೀತ ಕೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದರು ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಹೌಸ್ ಫುಲ್! ವೇದಿಕೆಯ ಅಲಂಕಾರ ಕೂಡ ಬಹಳ ಹಿತಕರವಾಗಿತ್ತು. ಚೆಂದನೆಯ ಬೆಳಕು ಮತ್ತು ರಂಗ ಸಜ್ಜಿಕೆ.

ಒಟ್ನಲ್ಲಿ, ಒಂದ್ ಮಸ್ತ್ ಸಂಡೇ ಸಂಜೆ! ಬರೋಕಾಗದೇ ಇದ್ದವರಿಗೆ ನನ್ನ ಸಂತಾಪವಿದೆ.

ಈ ವರದಿ, ದಟ್ಸ್ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ.

ಯಾರದೋ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹುಷಾರಿಲ್ಲದಿರುವುದೂ, ನಮಗೆ ಪ್ರಾಣ ಸಂಕಟವೂ!

ಮತ್ತೆ ಯಥಾ ಪ್ರಕಾರ ಇದು ಕಾರಣಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುತ್ತಿರುವ ಬರಹ.:)

ಈ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಹುಶಾರಿಲ್ಲದ ನೆವಗಳನ್ನ ಮನುಷ್ಯ ಜಾತಿಯವರು ಬಳಸುವ ಬಗ್ಗೆ ನಾನೂ ಬಹಳ ಓದಿದ್ದೆ, ನಕ್ಕೂ ಇದ್ದೆ. ನನ್ ಮಗಂದು ನನ್ ಕಾಲ್ ಬುಡಕ್ಕೇ ಇದು ಬರತ್ತೆ ಅಂತ ನಂಗೇನ್ ಗೊತ್ತಿತ್ತು?! ಈ HR ಕೆಲ್ಸ ಶುರು ಮಾಡಿದ್ ಮೇಲಂತೂ ತರಹೇವಾರಿ ಕಾರಣಗಳನ್ನ ಕೇಳಿ ಕೇಳಿ ಸಾಕಾಗಿ ಹೋಗಿ, ಜ್ವರ, ತಲೆನೋವು, ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟಾಗುವುದು ಎಂಬ ಜನ ಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ವಿಶೇಷ ಅರ್ಥ ಹೊಂದಿರುವ ಪದಗಳೆಲ್ಲ ನನ್ನ ನಿಘಂಟಿನಲ್ಲಿ ಅರ್ಥ ಕಳೆದುಕೊಂಡಿವೆ.

ಆಕ್ಸಿಡೆಂಟ್ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆದಿದ್ದೆನಲ್ಲ, ಅದು ಕಾರಣ ನಂಬರ್ ಒಂದಾದರೆ, ಈ ಅಜ್ಜ ಅಜ್ಜಿಯರನ್ನ ಸಾಯಿಸುವುದು ಮತ್ತು ಹಾಸಿಗೆ ಹಿಡಿಸುವುದಕ್ಕೆ ಎರಡನೇ ಸ್ಥಾನ, ನಮ್ಮ HR ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ. ಹೇಗೆ ಈ ಪ್ರಹಸನ ನಡೆಯುತ್ತದೆ ಅನ್ನುವುದು ನಿಮ್ಮ ಅವಗಾಹನೆಗೆ.

ಒಬ್ಬ ಮಹಾಶಯ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾಗುತ್ತಾನೆ, ಪರವಾಗಿಲ್ಲ ಈ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ಅಂತ ಈ ಟೆಕ್ನಿಕಲ್ ಪ್ಯಾನಲ್ ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಮೇಲೆ ನಾವು HR ಗಳು ಹಳ್ಳಕ್ಕೆ ಬಿದ್ದು, ಅವನಿಗೆ ಆಫರು ಲೆಟರು ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. "ನೋಡಪ್ಪಾ ನಿನಗೆ ನಾವು ಕೆಲಸ ಕೊಡುವಾ ಅಂತ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ, ಇಷ್ಟಿಷ್ಟು ಸಂಬಳ ಕೊಡುವ ವಿಚಾರ ಇದೆ, ಹೇಗೆ ನಿಂಗೆ ಆಗಬಹುದೋ?, ಯಾವಾಗ ಸೇರ್ತೀಯಾ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ" ಇತ್ಯಾದಿ ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ ವಿಷ್ಯಗಳು ಅವನಿಗೆ ಕೊಡೋ ಲೆಟರೊಳಗಿರುತ್ತದೆ.

ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಸುತ್ತು ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಮುಗಿವುವ ೧೫ ದಿನಗಳ ವರೆಗೆ ಈ ಮನುಷ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ವಿಧೇಯ. ದಿನಕ್ಕೆರಡು ಫೋನು, ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗು ವಿಷ್ ಮೈಲು, ಆಹಾ! . ಈ ಯಡವಟ್ಟು ರಿಕ್ವೈರುಮೆಂಟುಗಳಿಗೆ ಜನ ಹುಡುಕೋದೆ ಕಷ್ಟ, ನಮಗೂ ಖುಶಿಯೇ, ಇವನೊಬ್ಬ ಸೇರುತ್ತಾನಲ್ಲ ಕಂಪನೀನ ಅಂತ. ಆದರೇನು ಮಾಡುತ್ತೀರಿ?, ಆಫರು ಲೆಟರು ಸಿಕ್ಕಿದ ಮಾರನೇ ದಿನವೇ ಗಿರಾಕಿ ನಾಟ್ ರೀಚೆಬಲ್! ನಾವು ದಿನಾ ಹೊತ್ತಿಂದ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಅವನ ಫೋನೊಳಗೆ ಹಿಡಿಯಲು ಒದ್ದಾಡಿ ಸಾಯಬೇಕು. ಅಂತೂ ಒಂದು ದಿನ ಫೋನಿಗೆ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಪ್ರಾಣಿ.

ನಾವು ಮಾತಾಡುವ ಮೊದಲೇ ಬರುತ್ತದೆ ಉತ್ತರ.
"sorry sir, my grand pa is not well you know?" ನಮಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಿರಬೇಕು?!

"its ok, when can join Mr... "

"ಇಲ್ಲ ಸಾರ್ ನಂಗೆ ಈಗಲೇ ಹೇಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ನಮ್ಮಜ್ಜನ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ criticalಉ, ಹೇಳೋಕೆ ಆಗಲ್ಲ, ಇವತ್ತು ನಾಳೇ ಅನ್ನೋ ಹಾಗಿದೆ, ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಮೊಮ್ಮಗ you know?"

ಅಲ್ಲಿಗೆ ಅವನ ಹಣೆಬರಹ ತಿಳಿದಂತೆ. ನಿಜವಾಗಿ ಏನಾಗಿರತ್ತೆ ಅಂತೀರಾ?
ಆ ಪುಣ್ಯಾತ್ಮ ನಮ್ಮ ಕಂಪನಿಯ ಆಫರು ಲೆಟರು ಹಿಡಕೊಂಡು ಮತ್ತೆ ಒಂದು ಇಪ್ಪತ್ತು ಇಂಟರ್ವ್ಯೂ ಅಟೆಂಡು ಮಾಡಿ,
"ನೋಡಿ ನಂಗೆ ಇವರು ಇಷ್ಟು ಕೊಡುತ್ತಾರಂತೆ ಸಂಬಳಾನ, ನೀವೆಷ್ಟು ಕೊಡುತ್ತೀರಿ ಅಂತ ಚೌಕಾಸಿ ಶುರು ಮಾಡಿರುತ್ತಾನೆ. ಎಲ್ಲೋ ಕೆಲಸವೂ ಗಿಟ್ಟಿರುತ್ತದೆ.

ಮತ್ತೆ ವಾರವೋ, ಹದಿನೈದು ದಿನವೋ ಬಿಟ್ಟು ಫೋನ್ ಮಾಡಿ ನೋಡಿದರೆ,
" i am not interested in your offer, already join " ......." ಕಂಪನಿ you know? "ಅನ್ನುತ್ತಾನೆ!

ನಾವು ಮತ್ತೆ ಹೊಸದಾಗಿ ಕುರಿಯಾಗಲು ಇನ್ಯಾರಿಗಾರೂ ಫೋನು ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.

ಒಂದೆರಡು ಹಳೆಯ ಹನಿಗಳು

ನಿನ್ನೆ ಮನೇಲಿ ಧೂಳು ಜಾಡಿಸುವಾಗ ಹಳೆಯ ಡೈರಿ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಯಾವಾಗಲೋ, ಅಂದ ಕಾಲತ್ತಿಲೆ ಬರೆದ ಹನಿಗಳು. ಬೈಕೋಬೇಡಿ, ಬಾಲಿಶವಾಗಿದೆ ಅಂತ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಕೂತು ಪಾಠ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಗೀಚಿದವು ಇವುಗಳೆಲ್ಲ.

ಮಾನ

ಯಾಕ್ ಸ್ವಾಮಿಗಳೆ
ನೀವು ಹತ್ತೋದಿಲ್ಲ
ವಿಮಾನ,
"ಉಳ್ಸಬೇಕಲ್ಲಯ್ಯಾ
ನಾವು
ಕಾವೀ
ಮಾನ."

ಈ ಹೊಸಗಾಲದ ಹುಡುಗರ ಇಂಗ್ಲೀಷು ನೋಡಿ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಬೈಕೊಂಡಿದ್ದು ಹೀಗೆ:
ಮಾತು ಮಾತಿಗೂ
ಗೋ ಯಾ
ಕಮ್ ಯಾ,
ಇವರಿಗೇನು
ಬುದ್ಧಿ
ಕಮ್ಮಿಯಾ?!

ಬದಲಾವಣೆ

ಮದುವೆಯಾಗಿ
ದೊರೆತ ಮೇಲೆ ರಮಣ,
ಹುಡುಗಿ ತೂಗುವಳು
ನೂರು
ಮಣ!

ಅಡ್ದ "ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ" ಉತ್ಸವ.

ಇಲ್ಲ, ನಾನು ಯಾವುದೇ ಮಠಾಧೀಶರ ವರ್ಧಂತಿಯ ಬಗ್ಗೆಯೋ, ದೇವಸ್ಥಾನಗಳ ಜಾತ್ರೆಗಳ ಬಗ್ಗೋ ಬರೆಯಲು ಹೊರಟಿಲ್ಲ. ಇದು ಬೇರೆಯದೇ ವಿಚಾರ. ಒಂದು ಸಿನಿಮಾನ ಸ್ವಲ್ಪ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ ಮಾಡೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸಿನಿಮಾಕ್ಕೂ, ಈ ಟೈಟಲ್ ಗೂ ಏನು ಸಂಬಂಧ ಅಂತಾನಾ?! "ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ" ಸಿನಿಮಾದ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳೋಕೆ ಹೊರಟಿರೋದು ನಾನು. ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ಈ ಚಲನ ಚಿತ್ರ ನೋಡಿದೆ, "ಕೊಂದ ಪಾಪ ತಿಂದು ಪರಿಹಾರ" ಅಂತ ಒಂದು ಗಾದೆ ಇದೆ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ, ಗೊತ್ತಲ್ಲ?!, ಹಾಗಾಗಿ ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಯೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ ಸಿನಿಮಾದ ಹೀರೋ ಪ್ರೇಮ್. ಆತ ಹಿಂದೆ ಎರಡು ಒಳ್ಳೆಯ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ನಟಿಸಿದ್ದು, ಮತ್ತು ಈ ಚಿತ್ರಕ್ಕೆ "ಪಲ್ಲಕ್ಕಿ" ಅನ್ನುವ ಒಳ್ಳೆ ಹೆಸರಿದ್ದದ್ದು, ಈ ಸಿನ್ಮಾ ನೋಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿತು ನನ್ನ. ಜೊತೆಗೆ ಬೆಂಗಳೂರು ತುಂಬಾ ಅದರ ಸೊಗಸಾದ ಪೋಸ್ಟರುಗಳು ಬೇರೆ. ಬೆಣ್ಣೆಯಂತೆ ಕಾಣುವ ಹೀರೋಯಿನ್ನು, ಹೂವು, ಅದೂ ಇದು ಪೋಸ್ಟ್ರು ತುಂಬಾ.

ಚಿತ್ರದ ಕತೆ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಗೆ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂತ ತಿಳೀತಿಲ್ಲ ನಂಗೆ. ಹೀರೋ ಅಪಾಪೋಲಿಯಂತೆ ಕಂಡರೂ ಊರಿಗುಪಕಾರಿ. ಅವನ "ಏರಿಯಾ"ಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಲೀಡರ್ರು ( ಎಲ್ಲಾ ಸಿನ್ಮಾಲೂ ಹೀಂಗೆ ಇರತ್ತೆ ಅಲ್ವಾ?) ಅವನಿಗೆ ೩ ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಮತ್ತು ಅವರು ಯಾವಾಗಲೂ ಕಾಮಿಡಿಯನ್ನೇ ಮಾಡುವವರು! ಅವನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮ. ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಿನಿಮಾದಂತೆ ಇಲ್ಲೂ ಚಂದಾ ಸಂಗ್ರಹಿಸಿ,ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವದಂದು ಕನ್ನಡ ಕನ್ನಡ ಅಂತ ಹಾಡು ಹಾಡುತ್ತಾನೆ ಹೀರೋ!. ರೌಡಿಗಳನ್ನ ಚಚ್ಚುವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇರೆ ಹೇಳಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ಹುಡುಗೀನ ನೋಡಿ ಮೊದಲ ನೋಟದ ಪ್ರೇಮ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತದೆ, ಇಂಟರ್ವಲ್‌ವರೆಗೂ ಅವಳನ್ನ "ಪ್ರಪೋಸ್ ಮಾಡಲು" ಸುತ್ತುತ್ತಾನೆ, ಇಂಟರ್ವಲ್ ಗೆ ಮುಂಚೆ ಅವಳು ಇವನಿಗೆ, "ನೀನು ಏನು ಸಾಧನೆ ಮಾಡಿದ್ದೀಯಾ, ನಿಂಗೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇದೆಯಾ" ಅಂತಾಳೆ. ಇಂಟರ್ವಲ್ ಆದ್ಮೇಲೆ ಹೀರೋಗೆ ಮೈ ಮೇಲೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯ ದೇವರು ಬಂದು ಅಪ್ಪನ ರೇಷ್ಮೇ ಸೀರೆಯ ಫ್ಯಾಕ್ಟರಿ ಸೀಝ್ ಆಗಿದ್ದನ್ನ ಬಿಡಿಸಿ ಕೆಲ್ಸ ಶುರು! ಇಷ್ಟು ದಿನ ಆ ಕಡೆಗೆ ತಲೆ ಕೂಡಾ ಹಾಕದವನು ಆರಾಮಾಗಿ ಮಶೀನು ರಿಪೇರಿ ಸಹ ಮಾಡುತ್ತಾನೆ. ಮೈ ಪರಚಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ಖುಷಿಯಾಯಿತು ನನಗೆ.

ಅಮೇಲೆ ಏನಾಗುತ್ತದೆ ಅಂತ ಹೇಳೋದು ಬೇಕಿಲ್ಲವಲ್ಲ! ಹೀರೋ ದಿನ ಬೆಳಗಾಗುವುದರೊಳಗೆ ಶ್ರೀಮಂತ! ಹೀರೋಯಿನ್‌ದು ಸ್ವಲ್ಪ ಫ್ಲಾಶ್ ಬ್ಯಾಕು, ಅಪ್ಪ- ಅಮ್ಮ ಕಣ್ಣೀರು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಕ್ಲೈಮಾಕ್ಸು. ನಿಮಗೆ ನಾನು ಬೇರಾವುದೋ ೭೦- ೮೦ರ ದಶಕದ ಸಿನಿಮಾ ಕಥೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸಿದರೆ ಅದು ನನ್ನ ತಪ್ಪಲ್ಲ. ಯಾರು ಕಥೆ ಹೇಳಿದರೋ, ಯಾಕಾದರೂ ಇದನ್ನ ಚಿತ್ರ ಮಾಡಿದ್ದಾರೋ, ದೇವರಿಗೇ ಗೊತ್ತು. ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆ ಕಾರ್ಖಾನೆಯ ಕಾನ್ಸೆಪ್ಟು ಹೊಳೆದದ್ದು ರುದ್ರ ಭೀಕರ!

ನಾಯಕಿ ರಮಣೀತೋ ಚೌಧರಿ ನೋಡಲು ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾಳೆ, ಅವಳಿಗೆ "ನಟಿಸುವ" ಕೆಲಸವೇನೂ ಇಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ. ಪ್ರೇಮ್ ಅಳುವುದು ಥೇಟ್ ನಕ್ಕಂತೆಯೇ ಕಾಣುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಕೇಳಿಸುತ್ತದೆ. ನೋಡುವ ನಮಗೆ ನಗಬೇಕೋ , ಅಳಬೇಕೋ ಒಂದೂ ತಿಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಚಿತ್ರದ ಹಾಸ್ಯ ಅತ್ಯಂತ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವೂ, ಸಂಗೀತ ಶಂಕಾಸ್ಪದವೂ ಆಗಿದೆ. ಗುರುಕಿರಣ್ ಹಿಂದಿಯ ಫನಾ ಚಿತ್ರದ ಬೀಟ್ಸುಗಳನ್ನ ಕದ್ದಿದ್ದಾರೆ! ನಾವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಪ್ರೇಮಿಗಳಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಫನಾ ನೋಡಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅವರು ಅಂದುಕೊಂಡಿರಬಹುದು. ಹಾಡುಗಳು ಯಾವುವೂ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಉಳಿಯುವುದಿಲ್ಲ. ಒಂದು ಹಾಡಿನ "ಕಥಕ್ಕಳಿ" ಕೊರಿಯೋಗ್ರಫಿ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ.

ಚಿತ್ರ ನಿರ್ದೇಶಕರು- ಕೆ.ನರೇಂದ್ರ ಬಾಬು. ಇವರ ಹೆಸರು ಯಾಕೆ ಹೇಳಿದೆ ಅಂದರೆ, ಮುಂದೆ ಇವರು ಬೇರಾವುದಾದರೂ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದರೆ "ಸ್ವಲ್ಪ ಎಚ್ಚರ ಇರಲಿ" ಅಂತ ಅಷ್ಟೆ. ಇನ್ನು ಯಾರಾದರೂ, "ಕನ್ನಡ ಚಿತ್ರರಂಗ ಉದ್ಧಾರ ಆಗುತ್ತಿರುವ ಈ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಈ ತರ ಕೆಟ್ಟ ವಿಮರ್ಶೆ ಮಾಡಬಾರದು" ಅಂತ ಬೊಂಬ್ಡಾ ಹೊಡಕೊಂಡರೆ, ನಾನೇನೂ ಮಾಡಲಾಗದು.
ಯಾರಿಗೂ ಮೂರು ತಾಸು ಸಮಯ ಮತ್ತು ದುಡ್ಡು ಬಿಟ್ಟಿ ಬರುವುದಿಲ್ಲ.

ಹಣ"ಕ್ರಾಸಿ"ನ ವಿಷಯ.

ಹೊಸ ೨ ರೂಪಾಯಿ ನಾಣ್ಯದ ಬಗೆಗಿನ ಲೇಖನ ಇದು. "ಪುಂಗವ"ಪತ್ರಿಕೆಯಿಂದ ಎತ್ತಿಕೊಂಡದ್ದು. ಚಿತ್ರ- ಲೇಖನ ಓದೋಕೆ ಕೆಳಗಿನ ಚಿತ್ರದ ಮೇಲೆ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿ.
ಈ ಬರಹವೇ ಎಲ್ಲವುದನ್ನ ಹೇಳುವುದರಿಂದ, ನಾನು ಹೊಸದಾಗಿ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯ ಕಾಣುವುದಿಲ್ಲ.
ಅಭಿಪ್ರಾಯಗಳಿಗೆ ಸ್ವಾಗತ!

ಈ ಲೇಖನವನ್ನ ಗಮನಕ್ಕೆ ತಂದವನು ಸಂದೀಪ, ಚಿತ್ರ ಜೋಡಿಸಿದ್ದು ವಿಕಾಸ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೂ ಕೃತಜ್ಞ.

ಪೂರಕ ಓದಿಗಾಗಿ :

೧. ವಿಕಿಪೀಡಿಯಾ
೨. ನ್ಯೂಸ್ ಟುಡೇ

ನಿಯಾನು ದೀಪಗಳ ಕೆಳಗೆ.

ಬಸ್ಟ್ಯಾಂಡು ರೈಲ್ವೇ ಸ್ಟೇಶನ್ನುಗಳ
ನಿಯಾನು ದೀಪಗಳ ಕೆಳಗೊಮ್ಮೆ
ನಿಂತು ನೋಡಿದರೆ
ವಿದಾಯದ ಹಲವು ಭಾವಗಳು
ಸುಳಿಯುವುದು ಕಾಣುವುದು, ಎಂದೂ.

ಇಲ್ಲಿಯ ತನಕ ಬೆಚ್ಚಗೆ ಬೆಸೆದಿದ್ದ
ಕೈಯ ಬಿಸುಪುಗಳೆಲ್ಲ ಅನಾಥವಾಗಿ ನಿಂತಿದ್ದು,
ಅಪ್ಪುಗೆ ಆಲಿಂಗನಗಳು ಅಸಹಾಯಕರಾಗಿ
ಅಲೆಯುವುದು,
ಸಂಧಿಸಿದ ಕಣ್ಣುಗಳ ಬಂಧಿಸಿದ ಬಂಧ
ಕಡಿದುಅಲ್ಲೆ ಬಿದ್ದಿರುವುದು

ಹುಸಿ ಮುನಿಸು, ಕಾತರ ನಿರೀಕ್ಷೆಗಳು
ಮುದುರಿ ಕುಳಿತಿರುವುದು
ಅಗಲಿದ ತುಟಿಗಳ ನಡುವಿನ ಮುತ್ತು
ಆಶ್ರಯ ಹುಡುಕುವುದು,
ಬೀಸಿದ ಕೈಗಳ ತುದಿಯ ಬೇಸರ ಅಳುತ್ತಿರುವುದು,
ಜೊತೆಗೆ ಸರಿವ ಭಾರ ಉಸಿರು.

ಕಾಣಲೇಬೇಕೆಂದಿಲ್ಲ ಇವುಗಳೆಲ್ಲ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ.
ಆದರೆ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳಲೇಬೇಕು,
ಪ್ಲಾಟ್ ಫಾರಂ ಬೆಂಚಿನ ಮೇಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋದ ಒದ್ದೆ ಕರ್ಚೀಫು,
ಅಲ್ಲೆ ಪಕ್ಕದಿ ಗುಲಾಬಿಯ ಒಂಟಿ ಪಕಳೆ
ಅರೆಗತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲಿ ಬಿದ್ದ ಕಣ್ಣೀರ ಬಿಂದು,
ಮತ್ತು ನಿಧಾನವಾಗಿ
ದೂರ ಸಾಗುತ್ತಿರುವ ಒಂಟಿ ಪಾದಗಳು.

ಅರಿವಿಂದ ಹೊರಗೆ. . .

ಚಕ್ರಕೆ ಪರಿಭ್ರಮಣದಿ ಸವೆವ ಭ್ರಮೆ,
ಸುಖದ ದಾರಿಯಲಿ ಸುತ್ತುವ
ಕನವರಿಕೆ

ಕುದುರೆಗೆ ಧೂಳೆಬ್ಬಿಸುವ ಹುಚ್ಚು
ಓಡುವ ಆತುರದ ಜೊತೆ
ಆಯಾಸದ ಭಯ

ಚಾಟಿಗೆ ಅಶ್ವದ ಮೈಸವರುವ ಚಪಲ!
ಏಟು ಉದ್ದೇಶವಲ್ಲ , ಮತ್ತು
ಎತ್ತಿದ ಕೈ ನೆಪ.

ಸಾರಥಿಗೆ ಖಾಲಿ ಕಣ್ಣುಗಳ ದೃಷ್ಟಿ,
ಎಲ್ಲ ಹಾದಿಯೂ ಒಂದೇ,
ಮನೆಯದನು ಬಿಟ್ಟು.

ಬತ್ತಳಿಕೆಯ ಬಾಣಕ್ಕೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರದ ತುಡಿತ
ಶಿಂಜಿನಿಯ ದಾಟಿ ಗಾಳಿ ಸೀಳಿದರೆ,
ನೀಳ ಉಸಿರು.

ಯೋಧನಿಗೆ ಮರೀಚಿಕೆ ಮುಟ್ಟುವ ಗುರಿ
ಬಿರುದು ಹೊರುವಾಸೆ ಸುಪ್ತ
ಅಳುಕು ಬಿಡದು

ನೋಡುವಗೆ ಅಚ್ಚರಿ, ಬೆರಗು, ತಲ್ಲಣ
ನಿಜದಿ ಅಲ್ಲೇನು ಇಲ್ಲ, ಎಲ್ಲ
ಕಾಗದದ ಚಿತ್ರ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತಿದೆ ನಡೆ ನಡೆ ಗೆಳೆಯಾ..

ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ದಿಬ್ಬ, ನಡುವೆ ಸಂಪಿಗೆಯ ಮರ, ಮರಕ್ಕೆ ಹುಲ್ಲಿನ ಮಾಡು, ಮಾಡಿನ ಕೆಳಗೆ ಜೋತು ಬಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ ಕೊಳಲುಗಳು, ಗಾಳಿಗೆ ಅವು ತುಯ್ದಾಡುವಾಗ ಹೊರಡುವ ಸದ್ದು, ಸುತ್ತ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮರ, ಗಿಡಗಳು, ದೀಪಸಾಲು, ತಂಪುಗಾಳಿ , ದಿಬ್ಬದೊಳಗಿಂದ ಹೊಮ್ಮುತಿರುವ ವೇಣು ನಿನಾದ, ಮರಳ ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ತಲೆದೂಗುತ್ತಿರುವ ಸಂಗೀತ ಪ್ರಿಯ ಜೀವಗಳು.. ಸಂಜೆಯೊಂದು ಇದಕ್ಕೂ ಮಧುರವಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ! ನ ಭೂತೋ, ಮತ್ತು ಪ್ರಾಯಶಃ ನ ಭವಿಷ್ಯತಿ.

ಸಂಜೆಯಾಗುತಿದೆ ನಡೆ ನಡೆ ಗೆಳೆಯಾ ಬೃಂದಾವನದ ಕಡೆ.. ಅನ್ನುವ ಹೆಚ್ ಎಸ್ ವೆಂಕಟೇಶ ಮೂರ್ತಿಯವರ ಈ ಸಾಲುಗಳ ಸರಿಯಾದ ಭಾವ ಸ್ಫುರಣೆ ನನಗಾಗಿದ್ದು ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ. ಹೊಸನಗರದ ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರಾಪುರ ಮಠದಲ್ಲಿ. ಸಂದರ್ಭ, ಸ್ಥಳ: ವಿಶ್ವ ಗೋ ಸಮ್ಮೇಲನದ ಬೃಂದಾವನ.

ಈ ನಾದವನ್ನ ಸವಿಯಲು, ಯಾರು ಬೇಕಾದರೂ , "ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ" ಹೋಗಬಹುದಿತ್ತು. ಹೌದು, ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ!! ಗೋ ಸಮ್ಮೇಲನ ನಡೆದ ೯ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಬೃಂದಾವನದ ಕಡೆ ಕಾಲು ಹಾಕಬಹುದಿತ್ತು, ಕಿವಿಗೊಡಬಹುದಿತ್ತು,ಮನ ತೆರೆದಿಡಬಹುದಿತ್ತು.ಇಪ್ಪತ್ತ ನಾಲ್ಕು ಘಂಟೆ ಗುಣಿಸು ೯ ದಿನ! , ವೇಣುವಿನುಣಿಸು. ಅಬ್ಬಾ!! ಕೊಳಲಿಗೆ ದನಿಯಾದವರಲ್ಲಿ ಪಂಡಿತ ವೆಂಕಟೇಶ ಗೋಡ್ಕಿಂಡಿ, ಅವರ ಶಿಷ್ಯ ಬಳಗ, ರೋಣು ಮಜುಂದಾರ್, ಇವರೆಲ್ಲ ಸೇರಿದ್ದರು. ಕಿರಣ ಗೋಡ್ಕಿಂಡಿ, ರಾಜೇಶ್ ನಾಕೋಡ್ ಸಾಥೀಗಳು. ಪ್ರವೀಣ್ ಗೋಡ್ಕಿಂಡಿಯವರ ಮಗನೂ ಒಂದು ಇಳಿ ಸಂಜೆ "ಕೃಷ್ಣಾ ನೀ ಬೇಗನೆ ಬಾರೋ" ಅಂತ ಕರೆದ, ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಬೆರಳಲ್ಲಿ ಕೊಳಲು ಸವರುತ್ತಾ..

ದಿನ ಪೂರ್ತಿ ಮುರುಳಿವಾದನವಿದ್ದರೂ, ಅದಕ್ಕೆ ರಂಗು ಬಳಿಯುತ್ತಿದ್ದುದು ಸಂಜೆ ಮತ್ತು ಅದರ ಜೊತೆಗೆ ಬರುವ ನಿಷೆ. ಸುತ್ತ ಬೆಳಕು ಕಡಿಮೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗುತ್ತ ಬಂದ ಹಾಗೆ, ಸಾಲಾಗಿ ನಿಲಿಸಿದ ಬಿದಿರ ಪುಟ್ಟ ಗೂಡುಗಳೊಳಗೆ ದೀಪ ಹೊತ್ತಿಕೊಳುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೆ,ಕೃಷ್ಣನ ಮೂರ್ತಿಯ ಎದುರಿಗೆ ಬೆಳಕು ಬಿದ್ದ ಮೇಲೆ, ಕೊಳಲಿನುಸಿರ ಬಲ ಜಾಸ್ತಿಯಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಆಗಸದಲ್ಲಿ ತುಂಡು ಮೋಡಗಳು, ಅಲ್ಲೇ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮ ಜೊತೆಗೇ ಬಾನ್ಸುರಿ ಕೇಳುವ ಬಾನ ರಾಜ ಚಂದಿರ.. ಇಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ಅವಸರವಿರಲಿಲ್ಲ, ಸಂಜೆ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಓಡಬೇಕೆಂಬ ಚಿಂತೆಯಿರಲಿಲ್ಲ, ಸಭಾಂಗಣವನ್ನ ಮತ್ತೊಬ್ಬರಿಗೆ ಬಿಟ್ಟು ಕೊಡುವ ಗಡಿಬಿಡಿಯಿರಲಿಲ್ಲ.. ಹೊತ್ತು ಕಳೆದಂತೆ ಆನಂದವೂ ಜಾಸ್ತಿ.. ಜೀವ ಉದ್ದೀಪನವಾದ ಅನುಭವ. ಸಂಗೀತವನ್ನ ನಿಜಕ್ಕೂ ಸವಿಯುವುದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವದನ್ನ ನನಗೆ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿದ್ದು ಈ ವೃಂದಾವನೀ.

ಕೃಷ್ಣನ ಮಧುರೆಯ ಬೃಂದಾವನ ಹೀಗೆಯೇ ಇದ್ದಿರಬೇಕು. ಸುತ್ತ ಗೋಪಾಲಕರು, ಗೋವುಗಳ ಚಾಮರ ಸೇವೆ, ಗೋಪಿಕೆಯರ ಗುಂಪು, ಮರದ ತಂಪಲ್ಲಿ ನಡುವೆ ಮುರುಳೀಧರ. ಸಿದ್ಧಲಿಂಗಯ್ಯನವರು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆದ ಕವಿಗೋಷ್ಠಿಯೊಂದರಲ್ಲಿ "ಬಿದಿರ ತುಂಡನ್ನು ದ್ವಾಪರದ ಭಾಗ್ಯವನ್ನಾಗಿಸಿದ ಒಬ್ಬ ಗೊಲ್ಲ" ಅಂದಿದ್ದರು. ಎಷ್ಟು ಸತ್ಯ ಆ ಸಾಲು! ಆ ಭಾಗ್ಯ ಕಲಿಯುಗಕ್ಕೂ ವಿಸ್ತರಿಸಿದೆ ಅಂತ ನನಗೆ ಖಾತ್ರಿಯಾಯಿತು, ಈ ಕಲಿಯುಗ ಬೃಂದಾವನನ್ನ ಕಂಡ ಮೇಲೆ.ಶುಕ್ರವಾರ ಸಂಜೆ- ರಾತ್ರೆ ನಾನೊಬ್ಬನೇ ಕೂತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಮಿತ್ರವರ್ಗ ಜೊತೆಗಿಲ್ಲವಲ್ಲಾ ಅನ್ನುವ ಖಾಲೀ ಭಾವ. ಮಾರನೇ ದಿನ ಬರಲಿದ್ದ ಸುಶ್ರುತಂಗೆ, ವಿಕಾಸಂಗೆ, ತಂಗಿಗೆ ಮೆಸೇಜು ಮಾಡೀ ಮಾಡೀ ಇಟ್ಟೆ. ಸುಶ್ರುತ ಮತ್ತು ವಿಕಾಸರು ಒದೆಯುವ ಮತ್ತು ಇತ್ಯಾದಿ ಧಮಕೀ ಹಾಕಿದ ಮೇಲೆ ಹೆದರಿ ಸುಮ್ಮನಾಗಬೇಕಾಯಿತು.

ಮರುದಿನ ಇಷ್ಟ ಮಿತ್ರರೆಲ್ಲ ಜೊತೆಗೂಡಿ ನಡುರಾತ್ರೆಯವರೆಗೂ ಮುರುಳಿಯುಲಿಯಲ್ಲಿ ಮಿಂದೆವು. ಸುಮ್ಮನೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸಮ್ಮೋಹಿನಿಗೊಳಗಾದಂತೆ ಕೇಳಿದೆ ನಾನೂ. ಮಾತಿಗಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿರಲಿಲ್ಲ..
ಈ ಕ್ಷಣ ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದರೂ ನನಗೆ ಆ ಅನಾಮಧೇಯ ಕೊಳಲ ಗಾರುಡಿಗ, ಗೋಧೂಳಿ ಸಮಯ ಮತ್ತು ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ, "ಧರಣಿ ಮಂಡಲ ಮಧ್ಯದೊಳಗೆ" ಹಾಡನ್ನ ತನ್ನ ಉಸಿರೊಳಗಿಂದ ವೇಣುವಿಗೆ ತಂದು, ಕೂತ ನಮ್ಮೆಲ್ಲರ ಕಣ್ಣನ್ನ ಒದ್ದೆಯಾಗಿಸಿದ್ದು ಅನುಭೂತಿಗೆ ಬರುತ್ತದೆ.

ಬೇಸಗೆಯ ಮದುವೆಯೆಂದರೆ..

ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಬಿಸ್ಲು, ಮಕ್ಳಿಗೆಲ್ಲ ರಜೆ. ಹೊರಗೆ ತಿರುಗಾಡೋಕೆ ಹೊರಟರೆ ಬೆವ್ರು- ಸೆಖೆ. ಬಿಸಿ ಗಾಳಿ. ಮನೆ ಹಂಚಿನ್ ಮೇಲೆ, ಚಪಾತಿ ಸುಡಬಹುದು. ಊರಲ್ಲಿ ಜಾತ್ರೆ ,ದಿನಾ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು. ಹಲಸಿನ ಹಪ್ಳ ಮಾಡೋ ಚಿಂತೆ, ಮಳೆಗಾಲಕ್ ಕಟ್ಗೆ ಒಟ್ ಮಾಡೋ ಕಷ್ಟ, ಕರೆಂಟಿಲ್ದೇ ಒದ್ದಾಡೋ ರಾತ್ರೆ, ಒಂದಾ ಎರಡಾ?! ಎಲ್ಲ ಈ ಬೇಸಿಗೆಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ ಬರತ್ತೆ.. ಅದೇನೋ ಹೇಳ್ತಾರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿ, "ಬಕನ್ ಬಾರಿ, ಮಗನ್ ಮದ್ವೆ, ಹೊಳಿಂದಚೀಗ್ ಪ್ರಸ್ಥ, ಎಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಬಂದಿತ್ತಡ" ಅಂತ.

ಹಾ! ಮದ್ವೆ ಅಂದ್ ಕೂಡ್ಲೆ ನೆನ್ಪಾಯ್ತು, ಈ ಮದ್ವೆ ಗೌಜು ಗಲಾಟೇನೂ ಬರೋದು ಬೇಸ್ಗೇಲೆ. ಪ್ರತೀ ವರ್ಷ ಎಪ್ರೀಲು ಮೇ ತಿಂಗ್ಳಲ್ಲಿ ಕಡ್ಮೆ ಅಂದ್ರೂ ೧೦ ಮದ್ವೆ ಇದ್ದಿದ್ದೆ. ಅದರಲ್ಲಿ ೪-೫ ನಮ್ಮ ಅತ್ಯಂತ ಹತ್ತಿರದೋರ್ದು. ಮನೇಲಿ ನೀರಿರಲ್ಲ , ನಮಗೇ ಪರದಾಟ , ಅದ್ರ್ ಜೊತೆಗೆ, ಒಂದಿಷ್ಟ್ ಜನ ನೆಂಟ್ರು - ನಮ್ ಮನೆ ಹತ್ರ ಅಂತ ಬಂದು ಉಳ್ಕೊಂಡಿರೋರು, ಚಿಳ್ಳೆ ಪಿಳ್ಳೆಗಳ ಸಮೇತ. ಮೂರು ಟ್ಯೂಬ್ ಲೈಟು, ಒಂದಿಷ್ಟ್ ಗ್ಲಾಸು, ಒಡಿಯೋದೆ. ನಮಗೆ ಬೈಯೋ ಹಾಂಗೂ ಇಲ್ಲ, ಬಿಡೋ ಹಾಂಗೂ ಇಲ್ಲ, ಬಿಸಿ ತುಪ್ಪ!!

ಹೊರಗಡೆ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಕೆಲ್ಸಕ್ ಬಂದಿರೋರು ಒಂದಿಷ್ಟ್ ಜನ . ಅವ್ರ್ಗೂ ಮಾಡ್ ಹಾಕಿ, ಬಂದೊರ್ನ ಸುಧಾರ್ಸಿ, ಉಫ್,ಅಮ್ಮ ಕಂಗಾಲು. ಮದ್ವೆ ಮನೆಗೆ ಬೇರೆ ಹೋಗ್ಬೇಕು, ೨ ದಿನಾ ಮುಂಚೆ! ಮಂಗಲ ಪತ್ರ ಕೊಟ್ ಕೂಡ್ಲೆ ಧಮಕೀನೂ ಬಂದಿರುತ್ತದೆ, "ಎರಡು ದಿನ ಮುಂಚೆ ಬಂದು ಎಲ್ಲಾ ಸುಧಾರ್ಸಿಕೊಡಕು" ಅಂತ. ಏನೇ ರಗ್ಳೆ ಇದ್ರೂ, ಮದ್ವೆ ಮನೆ ಅಂದ್ರೆ ಖುಷಿನೇ ಬಿಡ್ರೀ!,ನಂಗೆ, ನಿಮ್ಗೆ ಮತ್ತೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ, ಅಲ್ವಾ?!

ಮದ್ವೆ ಮನೆ ಓಡಾಟದಲ್ಲಿರೋ ಸಂತೋಷ ಮತ್ ಎಲ್ಲೂ ಇಲ್ಲ! ಎಲ್ಲರೂ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡೋರೆ. ನಾನ್ ಹೇಳ್ತಿರೋದು ಮನೇಲೇ ನಡಿಯೋ ಮಲೆನಾಡಿನ ಮದ್ವೆ ಬಗ್ಗೆ, ಈ ಪೇಟೆ ಛತ್ರದ್ ಮದ್ವೇ ಅಲ್ಲಾ ಮತ್ತೆ. ಚಪ್ಪರ ಹಾಕೋರೇನೂ, ಪಾತ್ರೇ ಸಾಗ್ಸೋರೇನು, ಹೂವು , ಹಣ್ಣು ತರೋರೇನು, ಓಡಾಟವೇ ಓಡಾಟ. ಮಕ್ಳಿಗಂತೂ ದೊಡ್ಡೋರ್ ಕೈ ಕಾಲಡಿಗೆ ಸಿಗೋದೆ ಸಂಭ್ರಮ. ಉಮೇದಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡೋ ಯುವಕರ ಒಂದು ಪಂಗಡ ಆದ್ರೆ, ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಸೋ ಹಿರೀರದು ಇನ್ನೊಂದು. "ತಮ್ಮಾ, ಆ ಬದಿ ಸ್ವಾಂಗೆ ಹೊಚ್ಚಿದ್ದು ಸರಿ ಆಯ್ದಿಲ್ಲೆ ನೋಡು, ಹಾನ್, ಸ್ವಲ್ಪ ಇತ್ಲಾಗ್ ತಗ, ಹಾ, ಹಾಂಗೆ.. ಈಗ್ ಸರಿ ಆತು" "ಒಲೆ ಸ್ವಲ್ ವಾರೆ ಆದಾಂಗ್ ಇದ್ದು, ಆ ತಿಮ್ಮಣ್ಣನ್ ಕರಿ", "ಬೆಳ್ಗೆ ಹಾಲ್ ತಪ್ಪವು ಯಾರು, ಬೇಗ್ ಹೋಗ್ ಬನ್ನಿ"- ಉಸ್ತುವಾರಿ ಕೆಲ್ಸ!. ಕೆಲ್ಸಾ ಮಾಡ್ತಾ ಇರೋ ಹುಡುಗ್ರು ಇವ್ರ್ ಮೇಲೆ ಸೇಡ್ತೀರ್ಸ್ಕೊಳಕ್ಕೆ ಸರಿಯಾದ್ ಟೈಮ್ ಗೆ ಕಾಯೋದಂತೂ ಸುಳ್ಳಲ್ಲ.

ಇಡೀ ಊರಿನ ಹುಡುಗ ಪಾಳಯಕ್ಕೆ ಈ ಮದ್ವೆ, ಒಂದು ನೆಪ. ಮದ್ವೆ ಮುಗಿಯೋ ತಂಕ ಇವರ ಹಾರಾಟನ ಯಾರೋ ಕೇಳೋ ಹಾಂಗಿಲ್ಲ! ಪರೀಕ್ಷೆ, ಮಾಷ್ಟ್ರು, ಅಪ್ಪ- ಯಾರ್ ಕಾಟನೂ ಇರಲ್ಲ ಬೇರೆ. ಮನೆ ಹಿಂದಿನ ಬ್ಯಾಣದ ಗೇರು , ಮಾವುಗಳೆಲ್ಲ ಇವರದೇ ಪಾಲು. ಹುಡುಗೀರ ಪ್ರಪಂಚ ಬೇರೆಯದೇ, ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ, ಮದರಂಗಿ, ಹೂವು, ಅಮ್ಮನ ಹೊಸ ರೇಷ್ಮೆ ಸೀರೆಯ ಚಂದ, ಬೆಂಗಳೂರಿಂದ ಬಂದ ಅಕ್ಕ ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರೋ ಜಡೆ ಹಾಕುವ ನೂತನ ವಿಧಾನ..

ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಗಡಿಬಿಡಿ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಇದ್ದರೂ , ಎಲ್ಲೋ ಒಂದು ಜೊತೆ ಕಣ್ಣು ಇನ್ನೊಂದನ್ನ ಸಂಧಿಸಿಯೇ ಸಂಧಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಚಿಗುರು ಪ್ರೇಮವೊಂದು ಹುಟ್ಟುತ್ತದೆ, ಮತ್ತದು ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿರುತ್ತದೆ ! ಅದೇ ಊರಿನ್ ಹುಡ್ಗಿ ಇರಬಹುದು, ವರ್ಷಗಟ್ಲೆ ಅವಳು ಇವನ್ನ - ಇವನು ಅವಳನ್ನ ನೋಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ, ಈ ಮದ್ವೆ ಮನೆ ಅವರಲ್ ಹೊಸ ಭಾವ ಹುಟ್ಟಿಸುತ್ತದೆ. ಎಲ್ಲೋ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲಿನ ಬಾಳೆಗೊನೆಯನ್ನ ಕೆಳಗಿಳ್ಸೋವಾಗ, ಪಾತ್ರೆ ದಾಟಿಸುವಾಗ, ತರಕಾರಿ ಹೆಚ್ಚುವಾಗ, ತೋಟದಲ್ಲಿ ವೀಳ್ಯದೆಲೆ ಏಣಿಯನ್ನ ಅವನು ಹತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಒತ್ತಾಯ ಮಾಡಿ ಹೋಳಿಗೆ ಬಡಿಸುವಾಗ!..

ತಲೆ ಮೇಲೆ ಸುಡೋ ಬಿಸ್ಲಿದ್ರೂ, ಗಾಳಿ ಬೀಸೋದು ನಿಲ್ಸಿದ್ರೂ, ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಜನ ಅತ್ತಿಂದಿತ್ತ ಓಡಾಡ್ತಾ ಇದ್ರೂ, ಯಾವ್ದೋ ಒಂದು ಮಸ್ತ್ ಘಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿ ಬಿಡುತ್ತದೆ ಈ ಭಾವ. ದೂರದೂರಿಂದ ಬಂದ ಹುಡುಗನಾದರೆ ಅಥವ ಹುಡುಗಿಯಾದರೆ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯವರೆಗೆ ಸಾಗೀತೇನೋ, ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ, ಕಣ್ಣ ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲೇ ಕಳೆಯುತ್ತದೆ. ಪರಸ್ಪರ ನೋಟದಲ್ಲೇ ಅಚ್ಚರಿ- ನಗು.

ಮದುವೆ ಬರಿಯ ಇಬ್ಬರದಲ್ಲ , ಹಲವು ಬಂಧಗಳನ್ನ ಬೆಸೆಯುತ್ತದೆ. ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾತಾಡ್ದೇ ಇರೋ ಗಣಪಣ್ಣ- ಮಾಬ್ಲೇಶ್ವರ ಈ ಮದುವೇಲಿ ಒಟ್ಟಿಗೇ ಅನ್ನದ ಕೌಳಿಗೆ ಹಿಡ್ದ್ರೂ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಇಲ್ಲ! ಪಾಲಾಗಿ , ಅಡ್ಡ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನ ಮುಚ್ಚಿದ್ದ ಮನೆಗಳು, ಈಗ ತೆರೆದು ಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ, ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಬಾಳೇ ಎಲೆಗಳೂ ಸಾಲಾಗಿ ಹಾಕಲ್ಪಡುತ್ತವೆ, ಸಾಲುಮನೆಗಳ ಅಟ್ಟದ ಮೇಲೆ ಹಾಸಿರುವ ಕಂಬಳಿಗಳು, ಇಡಿಯ ಊರಿನದು!. ಎಲ್ಲ ಕೊಟ್ಟಿಗೆಗಳ ಗಿಂಡಿ ನೊರೆ ಹಾಲು ಬಂದು ಬೀಳುವುದು ಒಂದೇ ಪಾತ್ರೆಗೆ. ವೆಂಕಣ್ಣ ನ ಮನೆಯ ಚಾಲಿಯೂ, ಗಿರಿ ಭಟ್ಟರ ಕೆಂಪಡಕೆಯೂ, ಒಂದೇ ವೀಳ್ಯದ ಬಟ್ಟಲೊಳಗೆ.

ಮದುವೆ, ಇಡಿಯ ಊರನ್ನ ಒಗ್ಗೂಡಿಸಿರುತ್ತದೆ. ಮದುವೆ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ, ಎಲ್ಲ ತೆರಳಿದ ಮೇಲೆ, ಊರಿಗೂರೇ ಆ ಖಾಲಿತನವನ್ನ ಅನುಭವಿಸುತ್ತದೆ. ಚಪ್ಪರ, ಮನೆಯ ಮೆತ್ತು ಎಲ್ಲ ಖಾಲಿ. ಬಾಡಿದ ಹೂವಿನ ರಾಶಿ, ಸುತ್ತಿಟ್ಟ ಚಾಪೆಗಳು, ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಗಳಿಗೆ ತೆರಳಲು ಸಿದ್ಧವಾಗಿ ನಿಂತ ಪಾತ್ರೆ- ಕಂಬಳಿಗಳ ಗಂಟು, ಪೆಚ್ಚು ಮೋರೆಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ತೋಟದ ಕಡೆಗೆ ಹೊರಟು ನಿಂತ ಆಳು.. ಮಗಳನ್ನ ಕಳುಹಿಸಿ ಕೊಟ್ಟ ಅಪ್ಪ- ಅಮ್ಮ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ ಹೊಸ ಗೆಳೆಯನನ್ನ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಹುಡುಗಿಯೂ ಅಷ್ಟೇ ನೋವನುಭವಿಸುತ್ತಾಳೆ. ಇನ್ನು ಯಾವಾಗ ಬರುವವನೋ ಅವನು..

ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಪಾತ್ರೆ ಪಗಡ, ಕಂಬಳಿಗಳು ಅವರ ಮನೆಯ ಮೇಲುಪ್ಪರಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾದ ಮೇಲೆ, ಕರೆದ ನೊರೆಹಾಲು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮನೆಯ ಗಿಂಡಿಗಳೊಳಗೇ ಕಲಕಲು ಶುರುವಾದ ಮೇಲೆ,
ಸಾಲು ಸಾಲಾಗಿ ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯ ಚಿಟ್ಟೆಗಳನ್ನ ನೆಗೆದೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಪುಟ್ಟ ಪೋರಿಯ ಕಾಲ್ಗೆಜ್ಜೆ ಶಬ್ದ, ಮುಂದೆಷ್ಟೋ ದಿನಗಳವರೆಗೆ ಅನುರಣಿಸುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಬಿಸಿಲ ಮಧ್ಯಾಹ್ನಗಳಲ್ಲಿ.

ಮಳೆಯಲಿ ನೆನೆಯುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ...

ಮಳೆಯಲಿ ನೆನೆಯುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ, ಗಾಂಧಿಬಜಾರೊಳಗೆ!
ಅವಳಲ್ಲಿದ್ದರು ನೆನೆವಳು ಇಲ್ಲಿ ನನ್ನಯ ಜೊತೆ ಜೊತೆಗೇ.
ವಾಹನಸಾಲು ಓಡುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಕೇಳದು ಅವುಗಳ ಶಬ್ದ,
ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಮನದೊಳಗೆ, ಏನೇನೋ ಗುಣಲಬ್ಧ.

ಹೂವ ಮಾರುವ, ಹಣ್ಣ ಕೊಳ್ಳುವ ಎಲ್ಲರು ನೋಡಲು ಖುಷಿಯೇ.
ಹೊರಗಡೆಯೆಲ್ಲ ಒದ್ದೆಯಾದರೂ, ಮನವದು ಮಾತ್ರ ಬಿಸಿಯೇ.
ದೇವರ ಪೂಜೆಯ ಅಂಗಡಿಯೊಳಗೆ ಅರಸಿನ ಕುಂಕುಮ ಗೋಪುರವು
ಮಳೆಹನಿ ತಟ ಪಟ ಅನ್ನುತಲಿದ್ದರೆ, ನೆನಪಲಿ ಅವಳಾ ನೂಪುರವು.

ಯಾರಿಗು ಇಲ್ಲಿ ಆತುರವಿಲ್ಲ, ಮಳೆ ಹೊಡೆತದ ಭಯವಿಲ್ಲ,
ಏನಿವರೆಲ್ಲರು ಪ್ರೇಮಿಗಳೇನೇ?, ನನಗದು ತಿಳಿದಿಲ್ಲ.
ರಸ್ತೆಯಂಚಿನಾ ಹೋಟೇಲೊಳಗೆ ಕಾಫಿಯ ಪರಿಮಳವು,
ಯಾಕಿವಳಿಲ್ಲ ನನ್ನ ಜೊತೆ, ಸಣ್ಣಗೆ ಏಕೋ ತಳಮಳವು.

ಮರಸಾಲಿನ ಅಡಿ ನಡೆಯುತಲಿದ್ದರೆ, ನೀರ ಧಾರೆಯೊಳಗೆ
ಬರುವಳು ಅವಳೂ ನನ್ನ ಜತೆ, ನೆನಪ ದಾರಿಯೊಳಗೆ.
ಮಳೆಯಲಿ ನೆನೆಯುವ ಮಜವೇ ಬೇರೆ, ಗಾಂಧಿ ಬಜಾರೊಳಗೆ
ಪ್ರೀತಿಯೊಳಿದ್ದರೆ ಒಮ್ಮೆ ಬಂದು ಬಿಡಿ, ಮಳೆ ಕಳೆವುದರೊಳಗೆ!

ಕಡೆಯ ಘಳಿಗೆ..

ಆ ಗುಡ್ಡದಾ ತುದಿಯ ಹೆಸರಿಲ್ಲದ ಮರದ,
ತುಂಡು ಗೆಲ್ಲೊಳಗೊಂದು ಹಳದಿ ಹಣ್ಣೆಲೆಯಿತ್ತು.
ಜೋರು ಗಾಳಿಗೆ ಮರವೊಮ್ಮೆ ತೂಗಲದು
ತೊಟ್ಟ ಬಂಧವ ಕಡಿದು, ನೆಲಕೆ ಬಿತ್ತು.

ಬಿದ್ದ ಎಲೆಗೇನೋ ನೋವು, ಚಡಪಡಿಕೆ ಜೊತೆಗೆ,
ಏನ ಮಾಡಿದೆ ತಾನಿಷ್ಟು ದಿನ, ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ!
ಗುಂಪಿನೊಳಗಿದ್ದೆ, ತೊನೆದಾಡುತಲಿದ್ದೆ ,
ಎಲ್ಲರಂತೆಯೇ ಇದ್ದೆ, ಈಗ ಬುಡವೆ ಕಳಚಿತಲ್ಲ!

ಸಾಧನೆಯು ಶೂನ್ಯವೇ, ಬದುಕು ಮುಗಿವುದೆ ಈಗ?
ಯಾರಿಗಾದರು ನನ್ನ ನೆನಪು ಬರಬಹುದೆ?
ಎಲೆಯಾಗಿ ಹುಟ್ಟಿದ್ದೆ ತಪ್ಪಾಗಿ ಹೋಯಿತೇ
ದೈವ ಸೃಷ್ಟಿಯನು ನಾ ಪ್ರಶ್ನಿಸಲು ಬಹುದೆ?

ಹಣ್ಣಲೆಯು ಹಾಗಲ್ಲೆ ಕೊರಗುತಾ ಬಿದ್ದಿರಲು
ಬಂತೊಂದು ಪುಟ್ಟ ಹುಳ ಅದರ ಬಳಿಗೆ
ಎಲೆಯ ಮರುಗುವ ಕಾರಣವು ತಿಳಿಯುತಲಿ
ನಕ್ಕು ಸಮಾಧಾನಿಸಿತು, ತನ್ನ ಮಾತಿನಲಿ.

ನಿನ್ನ ನಿಲುಕಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿರುವೆ ನೀನು
ಮರದ ಹಸಿರಿನುಸಿರಲಿ ನಿನ್ನದೂ ಪಾಲಿತ್ತು,
ನೆಳಲ ತಂಪನು ಮರವು ನೀಡುತಿರುವಾಗಲ್ಲಿ,
ನಿನ್ನ ಮೈಯ್ಯಿಗು ಬಿಸಿಲ ಝಳವು ಸೋಕಿತ್ತು.

ಆ ಹಕ್ಕಿ ಗೂಡಿಗೆ, ನೀನಲ್ಲವೇ ತಳಪಾಯ,
ನಿನ್ನ ಮೇಲೆಯೇ ತಾನೆ ನಾನು ನಲಿದದ್ದು?
ಇದ್ದ ಜಾಗದೊಳಗೆಯೇ, ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಮಾಡಿರುವೆ
ಸಾಕಯ್ಯ ಉಪಕಾರ ನೀನು ಮಾಡಿದ್ದು

ಆ ಸಣ್ಣ ಜಂತುವಿನ ಮಾತ ಕೇಳಿದಾ ಎಲೆಗೆ,
ಧನ್ಯವೆನಿಸಿತು ಬಾಳು, ಕಡೆಯ ಕ್ಷಣದೊಳಗೆ.
ಹಿತವೆನಿಸಿ ಆ ಘಳಿಗೆ, ಸುಮ್ಮಗೇ ಇದ್ದಿರಲು
ಗಾಳಿ ತೇಲಿಸಿತದನು, ಕಣಿವೆಯೊಳಗೆ.

ರಿಸಲ್ಟು ಬಂತು!

ಏಪ್ರಿಲ್ ತಿಂಗಳ ಬಿಸಿಲು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಹಾಗೇ, ರಾಜನಿಗೂ ಬಿಸಿ ಏರ ತೊಡಗಿದೆ. ಪರೀಕ್ಷೆ ಮುಗಿದು ೨೦ ದಿನಗಳಾಗಿವೆ. ಇಷ್ಟು ದಿನ ಬಿಸಿಲಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಿದ್ದಾಯ್ತು, ಮುಳ್ಳು ಹಣ್ಣು ಹುಡುಕಿದ್ದಾಯ್ತು. ೧೦ನೇ ತಾರೀಕಿಗೆ ರಿಸಲ್ಟು! ೫ನೇ ಕ್ಲಾಸಿಂದ ೬ನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ದಾಟುವ ಉತ್ತರಾಯಣ ಪರ್ವ ಕಾಲ ಅಂದರೆ ಸುಮ್ಮನೇನಾ? ಅವನಿಗೆ ಗಣಿತ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ಪಾಸಾಗುವಷ್ಟು ಅಗಣಿತ ಪ್ರತಿಭೆ ಇದೆ! ಆದರೆ ಅದು ಮಾಷ್ಟ್ರಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು ಪಾಪ?

ಅವನ ಮನೆಯಿಂದ ಮೂರನೆ ಮನೆ ಆಚೆಯಿರುವ ಪದ್ಮಿನಿ ಭಾಳಾ ಜಾಣ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ, ಹಾಗಂತ ಅವನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ. ಅವಳೆದುರಿಗೆ ಮರ್ಯಾದೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಸಾಕಾಗಿದೆ ರಾಜನಿಗೆ. ಅವಳೂ ಹಾಗೇ, ಇವನ ಬಳಿ ಮೊದಲೇ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ, ಇನ್ನು ಫೇಲಾಗಿ ಹೋದರಂತೂ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತು. ಪುಣ್ಯಕ್ಕೆ ಇವನ ಶಾಲೆಗೆ ಬರುವುದಿಲ್ಲವಾದ್ದರಿಂದ ಗಣಿತ ಟೀಚರ್ ೨ ದಿನಕ್ಕೊಮ್ಮೆಯಾದರೂ ಪೆಟ್ಟು ಕೊಡುವುದು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಅವಳಿಗೆ. ಆ ವಿಚಾರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮನಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ, ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷ್ಯ.

ಇನ್ನು ರಾಜನ ಸ್ನೇಹಿತ ಗಡಣ- ಸುರೇಸ, ಸೊಳ್ಳೆ ಬತ್ತಿ ಹೆಸರಿನ ಮಾರ್ಟೀನು, ಶ್ರೀನ್ವಾಸ ಎಲ್ಲ ಇವನ ತರದವರೆ. ರಾಜನಿಗೆ ಗಣಿತ ಮಾತ್ರ ಹೆದರಿಕೆಯಾದರೆ ಮಾರ್ಟೀನಿಗೆ ಇಂಗ್ಲೀಷೂ ಬರದು!ಇಂಗ್ಲೀಷು ಹೆಸರಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಅವನಿಗೆ ಆ ಭಾಷೆಯೇ ಯಾಕೆ ಅರ್ಥವಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಸೋಜಿಗೆ ರಾಜ, ಸುರೇಸ ಎಲ್ಲರಿಗೂ.

ಎಪ್ರೀಲು ೮ನೇ ತಾರೀಕಿಂದು ಎಲ್ಲರೂ ಸೇರಿ ಸ್ರೀನ್ವಾಸನ ಮನೆ ಹಿತ್ತಲಿನ ಮಾವಿನ ಮರದ ಮೇಲೆ ಮಂತ್ರಾಲೋಚನೆ ಮಾಡಿದ್ದಾಗಿದೆ. ರಿಸಲ್ಟಿನ ದಿನ ಏನು ಮಾಡಬೇಕೂಂತ. ರಾಜ ತಾನು ಫೇಲಾಗಬಹುದು ಎನ್ನುವ ವಿಚಾರವನ್ನೇ ಅವರ ಮುಂದಿಟ್ಟಿಲ್ಲ, ಯಾಕಂದರೆ ಅಲ್ಲಿದ್ದವರಲ್ಲಿ ಅವನೇ ಬುದ್ಧಿವಂತ ಮತ್ತು ಆ ಗೌರವವನ್ನ ಹಾಗೇ ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಬೇರೆ ಇದೆ. ಮಾರ್ಟೀನು ತಾನು ಖಂಡಿತಾ ಫೇಲಾಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಒಪ್ಪಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಮುಂದೇನು ಮಾಡುವುದು ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಸ್ರೀನ್ವಾಸ ತಾನು ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಬರಿ ೫೦ ಮಾರ್ಕಿದ್ದು ಬರೆದಿದ್ದೇನೆ ಅಂದ. ನೂರು ಮಾರ್ಕಿದ್ದು ಬರೆದ ತನಗೇ ೫೦ ಬರುವ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲ ,ಇನ್ನು ಅವನು ಹೇಗೆ ಪಾಸಾದಾನು?

"ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಮಾಷ್ಟ್ರು ಫಲಿತಾಂಶ ಓದುವಾಗ ಸುಮ್ಮನೇ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದೂ, ಎಲ್ಲ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಏನು ಮಾಡುವುದು ಅಂತ ನೋಡಿದರಾಯ್ತೆಂದೂ" ನಿರ್ಧಾರ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಾಯ್ತು. ಸತ್ಯಕ್ಕಾದರೆ ಈ ನಿರ್ಧಾರದ ಒಟ್ಟೂ ಅರ್ಥ ರಾಜನಿಗಾಗಿರಲಿಲ್ಲ. ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳುವ ಹಾಗೂ ಇಲ್ಲ. ಸುರೇಸ ಎಲ್ಲದಕ್ಕೂ ತಲೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನ ಪಾಲಿಗೆ ತಾನು ೫ನೇ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದದ್ದೇ ದೊಡ್ಡ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವನಪ್ಪ ಇನ್ನು ಅವನನ್ನ ಗದ್ದೆ ಹೂಡುವಾಗ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರಂತೆ.

೧೦ನೇ ತಾರೀಕು ಬೆಳಗ್ಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ಹೊಟ್ಟೆಯೆಲ್ಲ ಸಂಕಟ. ಅಮ್ಮ ಬೇಗನೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ,ಕಾಪಿ ಕೊಟ್ಟು, "ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿ ಬಾ, ದೇವರಿಗೆ ಕೈ ಮುಗಿ"ಎಂದೆಲ್ಲ ಏನೋ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಯ ಪಕ್ಕದಿಂದ ಸಾಗಿ ಗೋಡೆಗೆ ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ಮಾತ್ರ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ ರಾಜನಿಗೆ. ಅಪ್ಪ ಪೇಪರೋದುತ್ತಿರುವವರು,ಎದ್ದು ಬಂದು ೫೦ರ ನೋಟು ಕೊಟ್ಟು "ಬರುವಾಗ ಶೆಣೈ ಮಾಮನ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ಚಾಕ್ಲೇಟು ತಾ, ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಕೊಡುವಿಯಂತೆ" ಅಂದಿದ್ದಾರೆ. ದೇವರೇ ನಾನು ಪಾಸಾಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ತನಗೇ ವಿಶ್ವಾಸವಿಲ್ಲ , ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಆ ವಿಶ್ವಾಸ ಬಂತು ಅನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ!

ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದು ಕೂತಿದ್ದಾನೆ ರಾಜ , ಅವನ ಪಕ್ಕ ವಿಷ್ಣು. ಅವ್ನೋ , ಕ್ಲಾಸಿನ ೨ನೇ ರ್‍ಯಾಂಕು ಹುಡುಗ! ಆರಾಮಾಗಿ ಕೂತು ಹಲುಬುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ರಾಜನಿಗೆ ಯಾಕೋ ನಂಬರ್ ಟು ಬರುವ ಅನುಭವ ಬೇರೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಸುರೇಸ, ಮಾರ್ಟೀನು ಹಿಂದಿನ ಬೇಂಚಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ. ಕೃಷ್ಣ ಮಾಷ್ಟ್ರು ಇನ್ನು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಪಕ್ಕದ ೪ನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಅವರು ಮಾತಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ. ಸ್ರೀನ್ವಾಸ ಮುಂದಿನ ಬೆಂಚಲ್ಲಿ ಕೂತಿದ್ದಾನೆ, ತನ್ನ ಪುಣ್ಯ, ತಾನಿರುವುದು ೪ನೇ ಬೆಂಚು.

ಕೃಷ್ಣ ಮಾಸ್ತರು ಒಂದು ದೊಡ್ದ ಹಾಳೆ ಸಮೇತ ಕ್ಲಾಸಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ರಾಜನಿಗೆ ಅವರು ಯಮನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಈಗ. "ನಾನು ಹೆಸರು ಹೇಳುವ ಹುಡುಗರೆಲ್ಲ ಎದ್ದು ಹೊರಗಡೆಗೆ ಹೋಗಬೇಕು, ಅವರೆಲ್ಲ ಪಾಸು, ಯಾರ ಹೆಸರು ಕರೆದಿಲ್ಲವೋ, ಅವರು ಫೇಲು" ಅಂತ ಅಂದು ಹಾಳೆ ಬಿಡಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೊದಲ ಹೆಸರೇ ವಿಷ್ಣು! ಅವನು ಎದ್ದು ಹೋದ. ರಾಜನಿಗೆ ಇದ್ದ ಆಧಾರವೂ ತಪ್ಪಿ ಹೋಯಿತು.ಸ್ವಾತಿ, ರಕ್ಷಾ, ಪ್ರೇಮ.. ಎಲ್ಲ ಹುಡುಗಿಯರ ಹೆಸರುಗಳೇ..ಹಮ್.. ಗಣೇಶ, ಆನಂದ.. ಅಯ್ಯೋ, ತಾನು ಖಂಡಿತಾ ಫೇಲೆಂಬುದು ರಾಜನಿಗೆ ಮನವರಿಕೆಯಾಗಿ ಹೋಯಿತು!

ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತಿಗೆ "ರಾಜ.ವಿ" ಅನ್ನುವ ಹೆಸರು ಕೃಷ್ಣ ಮಾಸ್ತರ ಬಾಯಲ್ಲಿ ಬಂತು ! ರಾಜನಿಗೆಏನು ಮಾಡಬೇಕೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ! ತಾನು ಪಾಸು.. ದೇವರೇ.. ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಕೂತಲ್ಲಿಂದ ಏಳಲೇ ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೇಗೋ ಕಷ್ಟ ಪಟ್ಟು ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಂದು ಬಿಟ್ಟ. ಆಹ್, ಅವನಿಗೆ ಏನೂ ಅನಿಸುತ್ತಲೇ ಇರಲಿಲ್ಲ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು. ಮತ್ತೆ ಕಿರುಚಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಎರಡು ನಿಮಿಷವಾಗಿಲ್ಲ ಸ್ರೀನ್ವಾಸ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ರಾಜನಿಗೆ ಈಗ ಮತ್ತೂ ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಇವನೂ ಇರುತ್ತಾನೆ ಹಾಗಾದರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ!. ಕಡೆತನಕವೂ ಬರದಿದ್ದವರು ಮಾರ್ಟೀನು ಮತ್ತು ಸುರೇಸ.

ತಾನು ಪಾಸಾದ ಖುಷಿಯೊಳಗೆ ರಾಜನಿಗೆ ಮಾರ್ಟೀನು ಮತ್ತು ಸುರೇಸ ನೆನಪಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಜೇಬಿನೊಳಗಿನ ಅಪ್ಪ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದ ೫೦ ರೂಪಾಯಿಯ ನೋಟು ನೆನಪಾಗಿ, ಅವನ ಖುಷಿಯು ಇಮ್ಮಡಿಯಾಯಿತು.

ಸತ್ಯ

ಅವೇ ನಮೂನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಕಾಲುಗಳು,
ಎರಡೂ ಮಂಚದ್ದು. ಕಬ್ಬಿಣದ್ದೋ,ಮರದವೋ,
ಅಥವ ಬೇರೆಯ ತರದವೋ.
ಮೇಲಿನ ಪಟ್ಟಿಗಳು ಹಲಸಿನದೋ,ಪ್ಲೈವುಡ್ಡಿನದೋ,
ಏನೋ ಒಂದು.
ಬಣ್ಣ ಒಂದೇ- ಬಿಳಿ,
ಹಾಸಿಗೆಯೊಳಗಿನ ಹತ್ತಿಯದು.
ಹೊರ ಹೊದಿಕೆ ಬಣ್ಣವಿಲ್ಲ ಇಲ್ಲಿ,
ಅಲ್ಲೋ, ನಕ್ಷತ್ರ ಚಿತ್ತಾರ.
ಇಲ್ಲಿ ಮಾಸಿದ ಬಣ್ಣದ ಚಾದರ,
ಅಲ್ಲಿ ಬಣ್ಣಗಳದೇ ಕಲಸು ಮೇಲೋಗರ.
ಸಾಮ್ಯತೆಯೂ, ವ್ಯತಾಸವೂ ಇಷ್ಟೇ:
ಇದು ರುಗ್ಣಶಯ್ಯೆ
ಅದು ಮಧುಮಂಚ!

ತೇಜಸ್ವಿ.....

ತೇಜಸ್ವಿ ಇನ್ನಿಲ್ಲವಂತೆ. ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ?

ಅವರ ಮಂದಣ್ಣ , ಕರಿಯಪ್ಪ, ನಾಯಿ ಕಿವಿ, ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಕರ್ವಾಲೋ, ಜುಗಾರಿ ಕ್ರಾಸಿನ ಸುರೇಶ,ಪ್ರೊಫೆಸರ್ ಗಂಗೂಲಿ, ಪ್ಯಾರ , ಲಕ್ಷ್ಮಣ, ಗಯ್ಯಾಳಿ ದಾನಮ್ಮಇವರೆಲ್ಲ ದಿನವೂ ಕಾಣುವಾಗ ಇವರನ್ನ ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ನಂಬುವುದು ಹೇಗೆ?
ಮೊನ್ನೆ ಮೊನ್ನೆ ನಾನೇ ಆ ಮಂದಣ್ಣನ ಮದುವೆ ಹೋಗಿ ಬಂದಂತಿದೆ, ಜಗತ್ತನ್ನ ಮಿಲೇನಿಯಮ್ ಸೀರೀಸಿನ ಜೊತೆ, ನನ್ನಂತೆ ಎಷ್ಟೋ ಜನ ಸುತ್ತಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮುಂದೆಲ್ಲಿ ಕರೆದೊಯ್ಯುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ನಮ್ಮನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವರೊಬ್ಬರೇ ಹೋದದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಅವರ ತಬರನಿಗೆ ಇನ್ನೂ ನ್ಯಾಯ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ, ಅವನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಅವರು ಹೊರಟದ್ದು ಹೇಗೆ?

ಪರಿಸರದ ಬಗ್ಗೆ ಸರಳವಾಗೂ ಮಾತಾಡಬಹುದು ಅಂತ ತೋರಿಸಿಕೊಟ್ಟ ತೇಜಸ್ವಿ, ಯಾರ ಸುದ್ದಿಗೂ ಬರದೇ ಅವರಪಾಡಿಗವರು ಕೂತು ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದ ತೇಜಸ್ವಿ, ಕಾಡಿನ ಬಗ್ಗೆ ನನ್ನಲ್ಲೊಂದು ಮೋಹ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿ.. ಚಾರಣದ ಆಸಕ್ತಿ ಬೆಳೆಸಿದ ತೇಜಸ್ವಿ...

ಹೀಗೆ ಒಮ್ಮಿಂದೊಮ್ಮೆಗೇ ಎದ್ದು ಹೋಗಿಬಿಡಬಹುದಾ, ಆ ಮಾಯಾಲೋಕಕ್ಕೆ..

ನಾನು ಬಹಳ ಸಣ್ಣವನು ಅವರೆದುರು, ಆದರೆ ಅವರ ಕೃತಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ದೊಡ್ಡದಿತ್ತು.
ಹೀಗಾಗಬಾರದಿತ್ತು.....

ನನ್ನ ನಮನಗಳು, ಆ ಹಿರಿಯ ಚೇತನಕ್ಕೆ.....

ಅವರ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಓದಲು ಕೊಡಿ, ದಯವಿಟ್ಟು. ಅದೇ ಅವರಿಗೆ ನಾವು ಸಲ್ಲಿಸಬಹುದಾದ ದೊಡ್ಡ ಶೃದ್ಧಾಂಜಲಿ.

೧೯೧೫ರಿಂದ..

ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದೆವು, ನಾನೂ ನನ್ನ ಕೊಲೀಗು ಪ್ರವೀಣ.

ಅವನು ಯಾವುದೋ ಅಂಗಡಿಯ ಬೋರ್ಡು ನೋಡಿ ಗೊಣಗುತ್ತಿದ್ದ.

"ಏನಾಯ್ತೋ " ?

"ಅಲ್ಲಾ, ಆ ಚಿನ್ನದಂಗಡಿ ಬೋರ್ಡು ನೋಡು since 1915 ಅಂತ ಇದೆ! "

"ಅದಕ್ಕೇನೀಗ"?

"ಅಲ್ಲೇ ಪಕ್ಕಹೋಟೇಲಿನ ಬೋರ್ಡು ನೋಡು since 1930 "

"ಅಯ್ಯೋ ಅವರು ಯಾವಾಗ ಹೋಟೇಲು ಶುರು ಮಾಡಿದರೆ ನಿಂಗೇನೋ?"

ಪ್ರವೀಣ ದೊಡ್ಡ ದನಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ,

"ಅಲ್ಲಾ ದೇಶ ಇಡಿ ಆವಾಗ ಸ್ವಾತಂತ್ರ ಹೋರಾಟದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸಿದ್ರೆ, ಈ ನನ್ ಮಕ್ಳು, ಪಾಪಿಗಳು
ಚಿನ್ನದಂಗಡಿ, ಹೋಟೇಲು ಅಂತ ದುಡ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ರಲ್ಲಯ್ಯಾ"!!

ನಾನು ಸುಮ್ಮನೇ ಬಂದೆ!! ಅವನ ಜೋಶ್ ನೋಡಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆದರಿಕೆ ಆಯ್ತು!

ಒಂದು ಗ-ಪದ್ಯ

ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಾತ ಹೇಳಿದ
ಅವನ ಕನಸುಗಳು ಸತ್ತಿವೆಯಂತೆ..
ನನ್ನ ಕೇಳಿಕೊಂಡ,
ನೀನಾದರೂ ನನ್ನ ಕನಸ ಈಡೇರಿಸು ಅಂತ!
ನನಗೆ ನನ್ನ ಗುರಿಯೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ,
ಕನಸಂತೂ ಮೊದಲೇ ಇಲ್ಲ.
ಇನ್ನು ಯಾರದೋ ಕನಸಿನ ಭಾರ ನಾನೇಕೆ ಹೊರಲಿ?
ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ ಅವನ ಬಳಿ ಹಾಗಂತ.

ಬೇಜಾರು ಮಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ ಕಾಣಿಸಿತು,
ನನಗೇನು ಬೇಸರವಿಲ್ಲ..
ದಾಕ್ಷಿಣ್ಯಕೆ ಬಸಿರಾದರೆ ಹೆರಲು ಜಾಗವಿಲ್ಲ.
ನಿಮಗೂ ಸಿಗಬಹುದು ನೋಡಿ ಅವನು
ಮನೆಯ ಬಳಿಯ ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ,
ಇಲ್ಲವೆ ನಿತ್ಯ ಟೀ ಕುಡಿಯುವ ಹೋಟೇಲಿನಲ್ಲಿ.
ಸ್ವಲ್ಪ ಜಾಗ್ರತೆಯಿರಲಿ, ಅವನು ಬಲು ಚಾಲಾಕಿ,
ವಿನಂತಿಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉರುಳು ಬೇರೊಂದಿಲ್ಲ!

ನಗುವ ಮುಖದ ಹಿಂದೆ...

ನಾನಾಗ ಎರಡನೇ ವರ್ಷದ ಬಿ ಎ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಎನ್ ಎಸ್ಸೆಸ್ಸು, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಅದೂ ಇದೂ ಮಣ್ಣಾಂಗಟ್ಟಿ ಅಂತ ಕ್ಲಾಸಿಗಿಂತ ಹೊರಗೆ ತಿರುಗುತ್ತಿದ್ದುದೇ ಹೆಚ್ಚು. ನಮ್ಮ ಟೀಮೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಖುಷಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ತಿರುಗಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಜಾತ್ರೆ, ನಾಟ್ಕ, ಸಮಾಜ ಸೇವೆ ....

ಒಂದು ದಿನ ನನ್ನ ಜೂನಿಯರ್ ಶಿವಪ್ಪ ಬಂದು "ಬ್ಲಡ್ ಡೊನೇಟ್" ಮಾಡೋರು ಒಂದು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಬೇಕಾಗಿತ್ತು ಅಂದ. ಶಿವಪ್ಪ ಅಂದ್ರೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚು. ಇಡೀ ದಿನ ನಗು ನಗುತ್ತಾ, ಇದ್ದವರ ಕಾಲೆಳೆದುಕೊಂಡು ಕಾಲೇಜು ತುಂಬಾ ಪುಟು ಪುಟು ಓಡಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದವನು . ಹೃದಯ ಶ್ರೀಮಂತಿಕೆ ಇರುವಾತ. ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿನ ಕಲ್ಚರಲ್ ಟೀಮು ಅವನಿಲ್ಲದೇ ಇದ್ದರೆ ಅಪೂರ್ಣ. ಮಿಮಿಕ್ರಿ, ಮೈಮು, ನಾಟ್ಕ, ಯಾವುದಕ್ಕಾದರೂ ಸೈ! ಅವನು ಬ್ಲಡ್ ಡೊನೇಟ್ ಮಾಡೋಕೆ ಕೇಳ್ಕೋತಾ ಇದಾನೆ ಅಂದ ಮೇಲೆ ನಿರಾಕರಿಸೋ ಮಾತೇ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ನಮ್ಮ ಕಾಲೇಜಿಗೆ ಈ ತರಹ "ರಕ್ತದಾನ ಮಾಡಿ" ಅಂತ ಮನವಿಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಬರುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಒಂದು ಬಾಟಲಿ ರಕ್ತಕ್ಕೆ, ೧೦೦೦ ರೂಪಾಯಿಗಳವರೆಗೆ ಚಾರ್ಜ್ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯವರು. ಯಾರಾದರೂ ದಾನಿಗಳು ದೊರಕಿದಲ್ಲಿ ಅವರ ರಕ್ತ ಪಡೆದುಕೊಂಡು, ರೋಗಿಗೆ ಬೇಕಾದ ರಕ್ತವನ್ನ ೩೫೦-೪೦೦ರೂಗಳಿಗೆ ನೀಡುತ್ತಾರೆ. ಬಡ ಕುಟುಂಬಗಳಿಗೆ ಸಾವಿರಗಟ್ಟಲೆ ಮೊತ್ತವನ್ನು ಭರಿಸುವ ಶಕ್ತಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ಕೆಲಬಾರಿ ೨೦-೩೦ ಬಾಟಲಿ ರಕ್ತದ ಅವಶ್ಯಕತೆಯೂ ಇರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಸಹಾಯಕ್ಕೆ ಬರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಲಭ್ಯವಿರುವ ಕಾಲೇಜಿನ ಮಕ್ಕಳು. ಹಾಗಂತ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ರೆಡಿ ಇರುತ್ತಾರೆ ರಕ್ತದಾನಕ್ಕೆ ಅಂತಲ್ಲ, ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನರಾದರೂ ಸಿಗುತ್ತಾರೆ ಕಾಲೇಜುಗಳಲ್ಲಿ.

ಈ ಬಾರಿ ನಾನು, ವ್ಯಾಸ, ಮತ್ತೊಂದೆರಡು ಜನ ಹೊರಟೆವು. ಶಿವಪ್ಪ ಅದೇ ಊರಿನವನಾದ್ದರಿಂದ, ಯಾರೋ ಬಂದು ಅವನ ಬಳಿ ಕೇಳಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಾರೆ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡೆ. ಮಂಗಳೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹತ್ತಿ ಕೂತಾದ ಮೇಲೆ ಗೊತ್ತಾಯಿತು, ಶಿವಪ್ಪನ ತಂದೆಯವರಿಗೇ ಹುಷಾರಿಲ್ಲವಂತೆ ಅಂತ. ಶಿವಪ್ಪನನ್ನ ನೋಡಿದೆ, ಅವನು ಎದುರುಗಡೆ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಭಯಂಕರ ಜೋಕು ಹೇಳಿ ಯಾರನ್ನೋ ನಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ!

ಮಂಗಳೂರಿನ ಆಸ್ಪತ್ರೆ ತಲುಪುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಶಿವಪ್ಪ ಹೇಳಿದ, ನನ್ನ ತಂದೆಯವರಿಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿದೆ, ಅವರಿಗೆ ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡುತ್ತಾರಂತೆ, ನಾಳೆ ನಾಡಿದ್ದಿನ ಹಾಗೆ. ೪-೫ ಬಾಟಲು ರಕ್ತ ಬೇಕಾಗಬಹುದೇನೋ ಅಂತ. ಶಿವಪ್ಪನ ತಂದೆಗೆ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಅನ್ನೋದೇ ನನಗೆ ಅರಗದ ವಿಷಯವಾಗಿತ್ತು. ಅವರು ಅಡ್ಮಿಟ್ ಆಗಿ ವಾರಗಟ್ಟಲೆ ಆಗಿತ್ತಂತೆ. ನಮಗ್ಯಾರಿಗೂ ಅದರ ಸುಳಿವು ಕೂಡಾ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ದಿನಾ "ಗಮ್ಮತ್" ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದ!

ರಕ್ತ ಕೊಟ್ಟಾದಮೇಲೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಅವನ ತಂದೆಯನ್ನ ನೋಡಲು ಹೋದೆವು. ಅವರು ಆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಯ ತೀರಾ ಸಾಮಾನ್ಯ ವಾರ್ಡಿನ ಮತ್ತೂ ಸಾಮಾನ್ಯ ಬೆಡ್ದೊಂದರ ಮೇಲೆ ಮಲಗಿದ್ದರು. ಮುಖದ ಕ್ಯಾನ್ಸರ್ ಆಗಿತ್ತು . ಮಾತಾಡುವ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿಯೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.. ಕಾಯಿಲೆ ಅಷ್ಟು ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡಿತ್ತು. ನಮಗೆಲ್ಲ ಅರಿವಾಯಿತು, ಇನ್ನು ಇವರು....

ಶಿವಪ್ಪ ಅವರಿಗೆ ನಮ್ಮನ್ನೆಲ್ಲ ತೋರಿಸಿ, "ನಿಮಗೆ ರಕ್ತ ಕೊಡೋಕೆ ಬಂದಿದ್ದು ಇವರೆಲ್ಲ, ನನ್ನ ಫ್ರೆಂಡ್ಸು.." ಅಂತ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟ... ನಾವು ಸುಮ್ಮನೆ ನೋಡುತ್ತ ನಿಂತಿದ್ದೆವು.

ಅವರಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ, ಕುಳಿತಲ್ಲಿಯೇ ಕಣ್ಣ ತುಂಬ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡು ನಮಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದು ಬಿಟ್ಟರು.

ಶಿವಪ್ಪ ಕಂಬವೊಂದರ ಹಿಂದೆ ನಿಂತು ಕಣ್ಣೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಮಗಾರಿಗೂ ಮಾತೇ ಹೊರಡಲಿಲ್ಲ..

ಅವನ ತಂದೆ ಆರ್ತ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ನಮಗೆ ಕೈ ಮುಗಿದ ಆ ಒಂದು ಕ್ಷಣವನ್ನ ನೆನಪಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಇವತ್ತಿಗೂ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಒದ್ದೆಯಾಗುತ್ತದೆ.

ನಗುವ ಮುಖದ ಹಿಂದಿರುವ ಸತ್ಯದ ದರ್ಶನ ಒಮ್ಮೆಗೇ ಆಗುವುದಿದೆಯಲ್ಲ... ಅಬ್ಬಾ!!

ಶಿಕ್ಷಕರೆಂದರೆ...

ಮಿತ್ರ ರಾಘವೇಂದ್ರ ಹೆಗ್ಡೆ , ನಾನು ಮೊನ್ನೆ ಸಿಕ್ಕಿ- ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹರಟುತ್ತಿದ್ದೆವು, ಎಂದಿನಂತೆ. ಮಾತು ಶಿಕ್ಷಕರು, ಅವರ ಬವಣೆಗಳು ಇತ್ಯಾದಿಗಳ ಕುರಿತು ಹೊರಳಿತು. ಅವನೂ ಕೂಡಾ ಪ್ರಾಧ್ಯಾಪಕನೇ, ಆರ್ಟ್ ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ. ನನ್ನ ಅಪ್ಪನೂ ಕೂಡಾ ಅಧ್ಯಾಪಕರೇ ಆಗಿರುವುದರಿಂದ ಅದೂ ಇದೂ ಘಟನೆಗಳನ್ನ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆವು.

ಅವನು ಒಂದು ದಿನ ಯಾವುದೋ ಕ್ಲಿಷ್ಟಕರ ಡಿಸೈನ್ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದನಂತೆ ತರಗತಿಗೆ. ಆ ಇಡೀ ಪಿರಿಯಡ್ಡು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳು ಅವೇ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಬೇಕು, ಆಮೇಲೆ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತಾಡೋಣ ಅನ್ನುವುದು ಪ್ಲಾನು. ಆ ಡಿಸೈನನ್ನು ಅವರೆದುರಿಗಿಟ್ಟು, ನೀವೆಲ್ಲ ಬಿಡಿಸಿ ಅಂತ ಹೇಳಿ ಮುಗಿಸುವುದರೊಳಗೆ, ಒಬ್ಬಾತ ಎದ್ದು, ಕಿಸೆಯಿಂದ ಸಟಕ್ಕನೆ ಮೊಬೈಲ್ ತೆಗೆದು, ಆ ಡಿಸೈನ್ ನ ಫೋಟೋ ತೆಗೆದು "ಸರ್ ನಾನಿದನ್ನ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಮೈಲ್ ಮಾಡ್ತೀನಿ ಸಾರ್, ನೀವೀಗ ಹೊಸ ವಿಷಯ ಹೇಳ್ಕೊಡಿ" ಅಂದನಂತೆ! ರಾಘುವಿನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಬೆಲೆಯೇ ಇಲ್ಲದಂತಾಗಿತ್ತು.

ಶಿಕ್ಷಕರ ಶ್ರಮ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಗಮನಕ್ಕೆ ಬಾರದೆಯೇ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಒಂದನೇ ಕ್ಲಾಸು ಓದುತ್ತಿದ್ದಾಗಿನ ಟೀಚರು, ಇನ್ನೂ ಅಲ್ಲಿಯೇ ಇರುತ್ತಾರೆ, ಹೊಸ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಅ ಆ ಇ ಈ ಕಲಿಸುತ್ತಾ. ನಾವು ಯಾವುದೋ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯ ಕೆಲಸದೊಳಗಿರಬಹುದು.

ಗುರುರಾಜ ಕರ್ಜಗಿ ಎಂಬ ಕಲಾವಿದರಿಗೆ, ಹುಟ್ಟೂರಿನ ಶಾಲೆಯಲ್ಲ್ಲಿ ಸನ್ಮಾನ ಮಾಡಿದರಂತೆ, ಅವರ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ. ಆಗ ಅವರು ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಿದ ಮಾತುಗಳಿವು:

"ಶಿಕ್ಷಕರು ಎಂದರೆ ನಮಗೆಲ್ಲ ಒಂದು ತೆರನಾದ ಔದಾಸೀನ್ಯ ಭಾವ. ನಾವು ಬೆಳೆದು ಎಲ್ಲೋ ಹೋಗಿದ್ದರೂ, ಈ ಅಧ್ಯಾಪಕರುಗಳು ಅಲ್ಲೇ ಇರುತ್ತಾರಲ್ಲ ಅಂತ. ಆದರೆ ಸತ್ಯ ಅದಲ್ಲ, ಶಿಕ್ಷಕರು ಅಂದರೆ, 'ಕೈಮರ' (ದಿಕ್ಸೂಚಿ) ಇದ್ದ ಹಾಗೆ. ಅವರು ನೀವು ಈ ಕಡೆ ಹೋಗಿ , ಆ ಕಡೆ ಹೋಗಿ ಎಂದು ದಿಕ್ಕು ತೋರಿಸುತ್ತ ಸದಾ ಕಾಲ ನಿಂತಲ್ಲೇ ನಿಂತಿರುತ್ತಾರೆ. ನಾವು ಅವರು ಹೇಳಿದ ಕಡೆಗೆ ಸಾಗುತ್ತೇವೆ. ಒಂದು ವೇಳೆ ಆ ಕೈಮರದ, ದಿಕ್ಸೂಚಿಯ ದಿಕ್ಕು ಬದಲಾದರೆ, ಅಥವಾ ತಪ್ಪು ದಾರಿ ತೋರಿಸಿದರೆ ಜೀವನ ಪರ್ಯಂತ ಗುರಿ ಮುಟ್ಟದೆ ಅಲೆಯಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ"!

ಈ ಮಾತುಗಳಿಗೆ ಬೇರೆ ವಿವರಣೆಯೇ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ!

ಕುಡುಕರ್ ಸಾವಾಸ ಅಲ್ಲ!

ಏನೇ ಹೇಳಿ, ಈ ಕುಡುಕರಿದಾರಲ್ಲ, ಅವರ ಸಹವಾಸ ಮಾತ್ರ ಅಲ್ಲ ನೋಡಿ. ಅವರಿಗೆ ಬೈಯೋ ಹಾಂಗೂ ಇಲ್ಲ, ಬೈದ್ರೆ ಅರ್ಥ ಆಗೋದೋ ಇಲ್ಲ!

ನಾನು ಮತ್ತು ದಯಾನಂದ ಒಂದಿನ ರಾತ್ರೆ ೧೦ ಗಂಟೆ ಸುಮಾರಿಗೆ ಯಾರದೋ ಮನೆಗೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ವಾಪಸ್ ಬರುತ್ತಿದ್ದೆವು. ದಯಾನಂದ ಬೈಕ್ ಹೊಡೀತಾ ಇದ್ದ. ಅದೂ ಇದು ಹರಟೆ ಹೊಡ್ಕೊಂಡು ಅರಾಮಾಗಿ ಬರ್ತಾ ಇದ್ವಿ. ರಸ್ತೆ ಬೇರೆ ಖಾಲಿ ಇತ್ತು. ಶಂಕರ್ನಾಗ್ ಸರ್ಕಲ್ ನ ಅರಳೀ ಮರಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸುತ್ತು ಹೊಡೆದು ಮುಂದೆ ಬಂದ್ರೆ, ನಮ್ಮಿಂದ ಒಂದು ೧೦ ಮೀಟರ್ ದೂರದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಕುಡುಕ ಮಹಾಶಯ, ತಾನು ಜೋಲಿ ಹೊಡೆಯುತ್ತ, ತನ್ನ ಜೊತೆ ಇರುವ ಲಡಕಾಸಿ ಸೈಕಲ್ಲನ್ನೂ ಕೂಡ ಹೇಗೋ ಬ್ಯಾಲೆನ್ಸ್ ಮಾಡುತ್ತಾ, ನಡು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒದ್ದಾಡುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವೇನಾದರೂ ಅದೇ ವೇಗದಲ್ಲಿ ಹೋಗಿದಿದ್ದರೆ ಅವನಿಗೇ ಗುರಿಯಿಟ್ಟು ಢಿಕ್ಕಿ ಹೊಡೆಯೋದು ಖಾತ್ರಿಯಾಗಿತ್ತು. ದಯಾ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿ ಬ್ರೇಕ್ ಹಾಕಿದ, ನಾವಿಬ್ಬರೂ ಬಿದ್ದೆವು, ಬೈಕ್ ಸಮೇತ.

ನಾವು ಎದ್ದು, ಬೈಕನ್ನೂ ಎಬ್ಬಿಸಿ, ಧೂಳು ಕೊಡವಿಕೊಂಡು ನಿಲ್ಲುವ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಆ ಕುಡುಕ ನಮ್ಮ ಬಳಿಗೇ ಬಂದ, ಅವನ ತಗಡು ಸೈಕಲ್ ಜೊತೆಗೆ, ಮತ್ತು ಬಹಳ ಸವಿನಯದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ,

"ನಾಯಿ ಅಡ್ಡ ಬಂತಾ ಸಾರ್?, ಭಾಳ ಬೇವರ್ಸಿಗಳು ಈ ನಾಯಿ ಮುಂಡೇವು, ಏನ್ ಮಾಡೋದು ಹೇಳಿ..
ಚೇ, ಎಲ್ಲಾದ್ರು ಪೆಟ್ಟಾಯ್ತಾ?"

ನಮಗೆ ಏನು ಉತ್ತರಿಸಬೇಕೆಂದೇ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ!